Η διαφραγματοκήλη, όταν αντιμετωπίζεται με σωστό σχεδιασμό και από εξειδικευμένο χειρουργό διαφραγματοκήλης, έχει εξαιρετικά υψηλά ποσοστά επιτυχίας και σταθερότητας στο χρόνο. Στην πράξη, όταν η αρχική αποκατάσταση γίνει με τις σωστές τεχνικές και με εξατομικευμένη προσέγγιση, η πιθανότητα υποτροπής είναι χαμηλή. Αυτό είναι κάτι που θέλω και πρέπει να τονίσω, γιατί συχνά δημιουργείται αδικαιολόγητη ανησυχία.

Η υποτροπή δεν αποτελεί τον κανόνα. Αντίθετα, είναι η εξαίρεση και συνήθως σχετίζεται με πολύ συγκεκριμένους παράγοντες που μπορούμε σε μεγάλο βαθμό να ελέγξουμε ή να προβλέψουμε όπως πχ η απότομη πρόσληψη σωματικού βάρους.

ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΥΠΟΤΡΟΠΗ ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗΣ

Για να μιλήσουμε ρεαλιστικά, όταν εμφανιστεί υποτροπή διαφραγματοκήλης, συνήθως υπάρχει εξήγηση. Δεν πρόκειται για τυχαίο γεγονός. Στις περισσότερες περιπτώσεις, σχετίζεται είτε με ιδιαίτερα ανατομικά χαρακτηριστικά είτε με αυξημένες πιέσεις στην κοιλιακή χώρα που επιμένουν στο χρόνο.
Ένας σημαντικός παράγοντας είναι η ποιότητα των ιστών. Υπάρχουν ασθενείς στους οποίους το διάφραγμα είναι πιο ευάλωτο, κάτι που μπορεί να επηρεάσει τη μακροχρόνια αντοχή της αποκατάστασης.
Παράλληλα, η αυξημένη ενδοκοιλιακή πίεση – όπως συμβαίνει στην παχυσαρκία ή σε χρόνιο βήχα – επιβαρύνει το σημείο.
Ωστόσο πρέπει να είμαστε ακριβείς : όταν το χειρουργείο διαφραγματοκήλης γίνεται με σωστή τεχνική ακόμη κι αυτοί οι παράγοντες αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά. Γι’ αυτό και η εμπειρία του χειρουργού παίζει καθοριστικό ρόλο.

ΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΥΠΟΤΡΟΠΗ ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗΣ

Η υποτροπή διαφραγματοκήλης, όταν συμβεί, έχει συνήθως μια σταδιακή και όχι απότομη εικόνα. Δεν εμφανίζεται ξαφνικά από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά δίνει κάποια προειδοποιητικά σημάδια.
Το πιο χαρακτηριστικό είναι η επανεμφάνιση συμπτωμάτων παλινδρόμησης. Αν μετά από ένα επιτυχημένο χειρουργείο αρχίσεις ξανά να νιώθεις καούρες ή όξινες αναγωγές, τότε πρέπει να το διερευνήσεις. Δεν σημαίνει απαραίτητα υποτροπή, αλλά δεν πρέπει και να αγνοηθεί.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να παρουσιαστεί δυσκολία στην κατάποση ή ένα αίσθημα πίεσης μετά τα γεύματα. Αυτά τα συμπτώματα συχνά σχετίζονται με αλλαγές στη λειτουργία της περιοχής και όχι απαραίτητα με πλήρη επανεμφάνιση της κήλης.
Εκεί που χρειάζεται προσοχή είναι όταν τα συμπτώματα επιμένουν ή επιδεινώνονται. Τότε η αξιολόγηση πρέπει να είναι άμεση και στοχευμένη.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΥΠΟΤΡΟΠΗΣ ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗΣ ΜΕ ΑΚΡΙΒΕΙΑ

Η διάγνωση δεν βασίζεται σε υποθέσεις. Χρειάζεται τεκμηρίωση με συγκεκριμένες εξετάσεις, ώστε να έχουμε ξεκάθαρη εικόνα και η γαστροσκόπηση αποτελεί το βασικό εργαλείο, καθώς μας επιτρέπει να δούμε άμεσα την περιοχή του οισοφάγου και του στομάχου.

Σε πιο σύνθετες περιπτώσεις, χρησιμοποιούμε λειτουργικές εξετάσεις όπως μανομετρία και pHμετρία. Αυτές μας βοηθούν να κατανοήσουμε αν τα συμπτώματα οφείλονται σε πραγματική υποτροπή ή σε λειτουργική διαταραχή.
Ο σωστός χειρουργός διαφραγματοκήλης σε κάθε περίπτωση δεν βιάζεται να καταλήξει σε συμπέρασμα αλλά συνδυάζει τα δεδομένα και αποφασίζει με βάση την πλήρη εικόνα.

ΠΟΤΕ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΝΕΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗΣ
Δεν σημαίνει ότι κάθε υποτροπή οδηγεί αυτόματα σε χειρουργείο. Αντίθετα, πολλές φορές μπορούμε να διαχειριστούμε την κατάσταση συντηρητικά, ειδικά όταν τα συμπτώματα είναι ήπια και η απόφαση για νέο χειρουργείο διαφραγματοκήλης λαμβάνεται όταν υπάρχει σαφής ένδειξη. Δηλαδή όταν τα συμπτώματα επηρεάζουν ουσιαστικά την καθημερινότητα ή όταν υπάρχουν επιπλοκές που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν αλλιώς.

Εδώ βέβαια χρειάζεται εμπειρία και σωστή κρίση γιατί η επανεπέμβαση δεν είναι μια απλή διαδικασία αφού η περιοχή έχει ήδη χειρουργηθεί και η ανατομία δεν είναι ίδια. Για αυτό και ο σχεδιασμός πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός.

ΤΕΧΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΕΠΕΜΒΑΣΗ ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗΣ

Η επανεπέμβαση απαιτεί διαφορετική στρατηγική από την αρχική αποκατάσταση. Δεν ακολουθούμε απλώς τα ίδια βήματα, αλλά προσαρμόζουμε την τεχνική στις νέες συνθήκες, έτσι αρχικά, γίνεται προσεκτική λύση των συμφύσεων και αποκατάσταση της φυσιολογικής ανατομίας. Αυτό είναι ένα από τα πιο απαιτητικά στάδια, γιατί χρειάζεται ακρίβεια και εμπειρία.
Στη συνέχεια, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη σταθερή και χωρίς τάση σύγκλειση του διαφράγματος. Σε αρκετές περιπτώσεις χρησιμοποιείται πλέγμα για ενίσχυση, ειδικά όταν οι ιστοί δεν έχουν την απαραίτητη αντοχή και τέλος επαναδημιουργείται ο αντιπαλινδρομικός μηχανισμός με τρόπο που να ταιριάζει στον συγκεκριμένο ασθενή.

ΠΩΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΤΡΟΠΗ ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗΣ

Η πρόληψη ξεκινά από το χειρουργείο, αλλά δεν σταματά εκεί καθώς είναι μια διαδικασία που συνεχίζεται και μετά.
Η σωστή επιλογή τεχνικής, η αποφυγή τάσης στους ιστούς και η ενίσχυση όπου χρειάζεται αποτελούν βασικά στοιχεία. Όταν αυτά γίνουν σωστά, η πιθανότητα υποτροπής μειώνεται σημαντικά.

Βέβαια εδώ πρέπει να τονίσουμε αυτό που εξ αρχής είπαμε, ότι δηλαδή από την πλευρά του ασθενούς, η διατήρηση φυσιολογικού βάρους παίζει καθοριστικό ρόλο καθώς η αυξημένη πίεση στην κοιλιά λόγω των επιπλέον κιλών είναι ένας από τους πολύ λίγους παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά ακόμα και μια άρτια επέμβαση.

Αν πρέπει πάντως να κρατήσουμε ένα πράγμα, είναι πως η διαφραγματοκήλη αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά όταν σχεδιάζεται σωστά από την αρχή.
Η εμπειρία του χειρουργού διαφραγματοκήλης καθορίζει όχι μόνο το άμεσο αποτέλεσμα, αλλά και τη μακροχρόνια σταθερότητα και δεν είναι απλώς θέμα τεχνικής, αλλά συνολικής προσέγγισης καθώς ένας εξειδικευμένος χειρουργός θα αξιολογήσει όλους τους παράγοντες, θα επιλέξει τη σωστή μέθοδο και θα μειώσει στο ελάχιστο την πιθανότητα υποτροπής.

Τα τελευταία χρόνια η επικρατέστερη τεχνική για την αποκατάσταση της διαφργματοκήλης  είναι αυτή με την χρήση πλέγματος την οποία  επιλέγει ο χειρουργός Σωτήριος Γαβριήλ καθώς έχει ελάχιστο ποσοστό υποτροπής αντικαθιστώντας παλαιότερές τεχνικές όπως η θολοπλαστική κατά Nissen.

Η παχυσαρκία αποτελεί χρόνια, πολυπαραγοντική νόσο που επηρεάζει μεταβολικά, καρδιαγγειακά και ορμονικά συστήματα. Δεν είναι μία ενιαία κατάσταση: διαφορετικοί τύποι παχυσαρκίας έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά, κινδύνους και απαιτούν εξατομικευμένη προσέγγιση. Η σωστή ταξινόμηση είναι κρίσιμη για τον χειρουργό παχυσαρκίας, καθώς καθορίζει τις θεραπευτικές επιλογές, συμπεριλαμβανομένου του χειρουργείου παχυσαρκίας όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο.

ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΒΑΣΕΙ BMI ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΩΝ ΔΕΙΚΤΩΝ

Ο βασικός δείκτης για την αξιολόγηση της παχυσαρκίας είναι ο Δείκτης Μάζας Σώματος (BMI), που υπολογίζεται ως το βάρος (kg) δια του τετραγώνου του ύψους (m²).
• BMI 25–29,9: υπέρβαρος
• BMI ≥30: παχυσαρκία
• BMI ≥35 με συννοσηρότητες ή BMI ≥40: σοβαρή παχυσαρκία
Ο BMI από μόνος του δεν αρκεί. Η κατανομή του λίπους, η περίμετρος μέσης, το ποσοστό σωματικού λίπους και οι μεταβολικοί δείκτες (ινσουλίνη, γλυκόζη, λιπίδια) είναι εξίσου σημαντικά για την εκτίμηση κινδύνου και τη λήψη απόφασης για πιθανό χειρουργείο παχυσαρκίας.
Η επιστημονική πρακτική συνιστά ολοκληρωμένη αξιολόγηση για κάθε ασθενή, ώστε να εξατομικευθεί η θεραπεία και να βελτιωθεί η πρόγνωση.

ΤΥΠΟΙ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ ΜΕ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΛΙΠΟΥΣ

Η θέση του λίπους στο σώμα επηρεάζει μεταβολικά τον οργανισμό και διαφοροποιεί τον καρδιομεταβολικό κίνδυνο.

ΚΕΝΤΡΙΚΗ (ΣΠΛΑΧΝΙΚΗ) ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Χαρακτηρίζεται από συσσώρευση λίπους στην κοιλιά και γύρω από τα σπλαχνικά όργανα. Μεταβολικά είναι η πιο επικίνδυνη μορφή:
• Αυξάνει την αντίσταση στην ινσουλίνη και τον κίνδυνο σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2
• Προδιαθέτει σε αθηροσκλήρωση και καρδιαγγειακά νοσήματα
• Συμβάλλει στη λιπώδη νόσο ήπατος
Η αναλογία μέσης προς γοφούς και η περίμετρος μέσης χρησιμοποιούνται για την εκτίμηση κινδύνου. Σοβαρές μορφές συχνά χρειάζονται χειρουργείο παχυσαρκίας για ασφαλή απώλεια βάρους.

ΠΕΡΙΦΕΡΙΚΗ (ΥΠΟΔΕΡΜΙΚΗ) ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Το λίπος συσσωρεύεται σε γλουτούς, μηρούς και βραχίονες, συχνότερα στις γυναίκες:
• Ο μεταβολικός κίνδυνος είναι χαμηλότερος
• Υπάρχει κίνδυνος ορθοπεδικών προβλημάτων και περιορισμένης κινητικότητας
• Η παρέμβαση εστιάζει σε διατροφή, άσκηση και βελτίωση ποιότητας ζωής
Η περιφερική παχυσαρκία επηρεάζει κυρίως κινητικότητα και σαφώς την αισθητική ενώ η αντιμετώπιση είναι σε πρώτη φάση συνήθως μη χειρουργική και το άτομο προχωρά στην επέμβαση εφόσον με τον καιρό δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί.

ΤΥΠΟΙ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ ΜΕ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΑΙΤΙΑ

Η αιτιολογία συνήθως είναι εκείνη που κατευθύνει και την επιλογή της θεραπείας, το είδος της επέμβασης και πιθανή φαρμακευτική αγωγή:

ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Αποτέλεσμα χρόνιας υπερκαταναλωσης, πρόσληψης  εξαιρετικά επεξεργασμενων τροφών και ζάχαρης συνδυασμό με καθιστικό τρόπο ζωής. Χαρακτηριστικά:
• Αυξημένο σωματικό λίπος και αντίσταση στην ινσουλίνη
• Δυσλιπιδαιμία και υπέρταση
• Φθορά αρθρώσεων λόγω υπερφόρτωσης
Η αντιμετώπιση περιλαμβάνει οπωσδήποτε αλλαγές στη διατροφή, άσκηση και όταν κρίνεται αναγκαίο χειρουργείο παχυσαρκίας.

ΟΡΜΟΝΙΚΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Συνεπάγεται με ενδοκρινικές διαταραχές όπως:
• Υποθυρεοειδισμός: μειωμένος μεταβολισμός
• Σύνδρομο Cushing: αυξημένη κορτιζόλη
• Πολυκυστικές ωοθήκες: διαταραχή ορμονικής ισορροπίας
Η θεραπεία απαιτεί σε πρώτη φάση την αντιμετώπιση της υποκείμενης αιτίας και συχνά συνδυάζεται με προγράμματα διαχείρισης βάρους ή επέμβαση παχυσαρκίας.

ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Σχετικά πιο σπάνια μορφή που οφείλεται σε μεταλλάξεις γονιδίων που επηρεάζουν:
• Σήματα κορεσμού (λεπτίνη, μελανοκορτίνη)
• Μεταβολισμό γλυκόζης και λίπους
Σε τέτοιες περιπτώσεις, το χειρουργείο παχυσαρκίας μπορεί να προσφέρει ουσιαστική βελτίωση και σχεδόν πάντα είναι μονόδρομος καθώς η διατροφή και η άσκηση δεν επαρκούν κι ακόμη κι αν υπάρχει αλλαγή δυστυχώς δεν έχει διάρκεια στο χρόνο.

ΜΙΚΤΟΙ ΤΥΠΟΙ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

Ορισμένοι ασθενείς εμφανίζουν συνδυασμούς τύπων:
• Κεντρική + ορμονική παχυσαρκία, συνήθως σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες
• Διατροφική + γενετική παχυσαρκία σε παιδιά και εφήβους
Η αξιολόγηση βασίζεται σε BMI, περίμετρο μέσης και μεταβολικούς δείκτες, ενώ η θεραπεία πρέπει να είναι εξατομικευμένη, περιλαμβάνοντας συντηρητική ή χειρουργική παρέμβαση.
Το συμπέρασμα εν ολίγοις είναι πως η παχυσαρκία είναι μια σύνθετη νόσος με διαφορετικούς τύπους που καθορίζουν τον μεταβολικό κίνδυνο και την επιλογή θεραπείας γι αυτό και η σωστή διάγνωση και ταξινόμηση είναι απαραίτητη για αποτελεσματική παρέμβαση, είτε με αλλαγές στον τρόπο ζωής είτε με χειρουργείο παχυσαρκίας. Και το σημαντικότερο από όλα και πιο καθοριστικό είναι ο ασθενής να απευθύνεται αποκλειστικά σε ιατρό εξειδικευμένο που γνωρίζει καλά τη νόσο και την θεραπεία της.

Η παχυσαρκία όπως βεβαίως είναι πλέον γνωστό και έχουμε αναλύσει ξανά δεν είναι απλώς ένα αισθητικό ζήτημα. Είναι μια χρόνια νόσος που επηρεάζει ολόκληρο τον οργανισμό και σχετίζεται με δεκάδες παθολογικές καταστάσεις. Στην καθημερινή κλινική πράξη, πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται πότε το αυξημένο βάρος ξεπερνά τα όρια του “λίγο παραπάνω” και μπαίνει στην κατηγορία της υπερβαρότητας ή της παχυσαρκίας.
Αν το δούμε επιστημονικά, υπάρχουν σαφή κριτήρια που χρησιμοποιούμε για να εκτιμήσουμε το σωματικό βάρος. Δεν βασιζόμαστε στην εικόνα του σώματος ή στην προσωπική αντίληψη. Υπάρχουν συγκεκριμένοι δείκτες, με πιο γνωστό τον Δείκτη Μάζας Σώματος (BMI) , που μας βοηθούν να κατανοήσουμε πότε το βάρος αρχίζει να επιβαρύνει την υγεία.
Στο κείμενο αυτό θα εξηγήσουμε με απλό τρόπο πώς γίνεται αυτή η αξιολόγηση, πότε κάποιος θεωρείται υπέρβαρος, πότε παχύσαρκος και γιατί έχει σημασία να αντιμετωπιστεί έγκαιρα  ακόμη και με τη βοήθεια ενός χειρουργού παχυσαρκίας όταν αυτό είναι απαραίτητο.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΟΡΙΖΕΤΑΙ

Η παχυσαρκία ορίζεται ιατρικά ως η υπερβολική συσσώρευση λίπους στο σώμα σε βαθμό που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την υγεία. Δεν αφορά απλώς τον αριθμό στη ζυγαριά. Αυτό που έχει σημασία είναι το ποσοστό και η κατανομή του λίπους στον οργανισμό.
Στην πράξη χρησιμοποιούμε τον Δείκτη Μάζας Σώματος (Body Mass Index – BMI). Πρόκειται για έναν απλό υπολογισμό που προκύπτει από το βάρος σε κιλά διαιρεμένο με το τετράγωνο του ύψους σε μέτρα. Αν και δεν είναι τέλειος δείκτης, αποτελεί το βασικό εργαλείο για την αρχική αξιολόγηση.
Με βάση τον ΔΜΣ, οι βασικές κατηγορίες είναι:
• Φυσιολογικό βάρος: BMI 18,5 – 24,9
• Υπέρβαρο: BMI 25 – 29,9
• Παχυσαρκία: BMI ≥ 30
Η παχυσαρκία μάλιστα χωρίζεται σε επιμέρους στάδια (βαθμού Ι, ΙΙ και ΙΙΙ), κάτι που μας βοηθά να εκτιμήσουμε τον βαθμό κινδύνου για την υγεία.

ΠΟΤΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΥΠΕΡΒΑΡΟΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Η υπερβαρότητα είναι ουσιαστικά το στάδιο που προηγείται της παχυσαρκίας. Στον Δείκτη Μάζας Σώματος αντιστοιχεί σε τιμές από 25 έως 29,9. Σε αυτό το σημείο πολλοί άνθρωποι δεν αντιμετωπίζουν συνήθως πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας, όμως ο οργανισμός αρχίζει να επιβαρύνεται.
Το αυξημένο βάρος σε αυτή τη φάση συχνά συνοδεύεται από:
• αυξημένη περιφέρεια μέσης
• αρχόμενη αντίσταση στην ινσουλίνη
• αυξημένη αρτηριακή πίεση
• κόπωση ή μειωμένη αντοχή
Η υπερβαρότητα λειτουργεί σαν προειδοποιητικό σήμα. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος είναι άρρωστος, αλλά δείχνει ότι ο μεταβολισμός κινείται προς μια κατεύθυνση που μπορεί να οδηγήσει στην παχυσαρκία.
Ακριβώς για αυτό το στάδιο είναι ιδανικό για παρέμβαση. Με αλλαγές στη διατροφή, την άσκηση και τον τρόπο ζωής, συχνά μπορούμε να αναστρέψουμε την πορεία πριν εμφανιστούν σοβαρότερες επιπλοκές.

ΠΟΤΕ Η ΥΠΕΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΣΕ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Όταν ο Δείκτης Μάζας Σώματος ξεπεράσει το 30, τότε μιλάμε πλέον για παχυσαρκία. Σε αυτό το στάδιο η υπερβολική συσσώρευση λίπους αρχίζει να επηρεάζει πιο έντονα τα συστήματα του οργανισμού.
Η παχυσαρκία ταξινομείται συνήθως ως εξής:
• Παχυσαρκία βαθμού Ι: BMI 30–34,9
• Παχυσαρκία βαθμού ΙΙ: BMI 35–39,9
• Νοσογόνος παχυσαρκία: BMI ≥ 40
Όσο αυξάνεται ο δείκτης, τόσο αυξάνονται και οι πιθανότητες εμφάνισης σοβαρών νοσημάτων.
Μεταξύ των συχνότερων επιπλοκών είναι:
• σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2
• υπέρταση
• καρδιαγγειακά νοσήματα
• υπνική άπνοια
• λιπώδης νόσος του ήπατος
• ορθοπεδικά προβλήματα

ΓΙΑΤΙ Η ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΘΕΜΑ ΒΑΡΟΥΣ

Συχνά υπάρχει η αντίληψη ότι η παχυσαρκία σχετίζεται αποκλειστικά με την υπερβολική κατανάλωση τροφής. Στην πραγματικότητα όμως είναι μια πολυπαραγοντική νόσος με κύρια σημεία τη γενετική προδιάθεση, τυχόν ορμονικές διαταραχές, μεταβολικές αλλαγές, ψυχολογικούς παράγοντες και φυσικά καθιστικός τρόπος ζωής.
Με απλά λόγια, δεν πρόκειται μόνο για θέμα πειθαρχίας. Ο οργανισμός πολλών ανθρώπων έχει διαφορετικό μεταβολικό προφίλ και αντιδρά διαφορετικά στην απώλεια βάρους.
Για αυτό ακριβώς η σύγχρονη ιατρική αντιμετωπίζει την παχυσαρκία όπως κάθε άλλη χρόνια πάθηση: με διάγνωση, παρακολούθηση και εξατομικευμένη θεραπεία.

ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΝΟΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΥ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η απώλεια βάρους μόνο με δίαιτα και άσκηση δεν είναι αρκετή. Αυτό συμβαίνει κυρίως όταν υπάρχει νοσογόνος παχυσαρκία ή όταν έχουν ήδη εμφανιστεί μεταβολικές επιπλοκές.
Εκεί μπαίνει στο προσκήνιο ο ρόλος του χειρουργού παχυσαρκίας. Οι σύγχρονες βαριατρικές επεμβάσεις αποτελούν σήμερα μια επιστημονικά τεκμηριωμένη θεραπευτική επιλογή.
Οι πιο συχνές επεμβάσεις περιλαμβάνουν είναι το γαστρικό μανίκι (sleeve gastrectomy) και το γαστρικό bypass (SASI).
Οι τεχνικές αυτές πραγματοποιούνται λαπαροσκοπικά, με μικρές τομές και σχετικά γρήγορη ανάρρωση. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δεν βοηθούν μόνο στην απώλεια βάρους αλλά και στη βελτίωση νοσημάτων όπως ο διαβήτης και η υπέρταση.
Φυσικά, η χειρουργική αντιμετώπιση δεν αφορά όλους. Η επιλογή γίνεται πάντα μετά από προσεκτική αξιολόγηση και εξατομικευμένη συζήτηση με τον ασθενή. Το σίγουρο όμως είναι πως αποτελούν την μόνιμη λύση.

ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ: ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙΣ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ

Ένα από τα συχνότερα λάθη που βλέπω διαχρονικά εμπειρικά είναι η καθυστέρηση στην αναζήτηση ιατρικής βοήθειας και συμβουλής. Πολλοί άνθρωποι προσπαθούν για χρόνια μόνοι τους, δοκιμάζοντας συνεχώς νέες δίαιτες χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα και χάνοντας πολύτιμο χρόνο. Το σωστό είναι να ζητήσει το άτομο την αξιολόγηση από τον ειδικό χειρουργό παχυσαρκίας όταν ο Δείκτης Μάζας Σώματος είναι πάνω από 30, όταν υπάρχει γρήγορη αύξηση βάρους, σαφώς όταν συνυπάρχουν μεταβολικά προβλήματα και κυρίως όταν οι προσπάθειες απώλειας βάρους αποτυγχάνουν επανειλημμένα.
Όσο νωρίτερα αντιμετωπιστεί η παχυσαρκία, τόσο μικρότερος είναι ο κίνδυνος για σοβαρές επιπλοκές στο μέλλον.

Τα φάρμακα παχυσαρκίας και ιδιαίτερα τα σύγχρονα ενέσιμα παχυσαρκίας αποτελούν πλέον ένα σημαντικό εργαλείο στη θεραπευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Η αποτελεσματικότητά τους στην απώλεια βάρους είναι καλά τεκμηριωμένη και σε αρκετούς ασθενείς βοηθούν ουσιαστικά στη μείωση του βάρους και των μεταβολικών επιπλοκών.

Παρόλα αυτά, πριν ξεκινήσει κάποιος θεραπεία με τα ενέσιμα φάρμακα, είναι σημαντικό να προηγηθεί ένας βασικός έλεγχος. Τα νεότερα επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι σε ασθενείς με χολολιθίαση χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, καθώς η απώλεια βάρους μπορεί να επηρεάσει τη συμπεριφορά ή τον αριθμό των χολόλιθων.
Υπάρχει πιθανότητα οι χολόλιθοι να αυξηθούν ή να μετακινηθούν και να προκαλέσουν απόφραξη σε χοληφόρους ή παγκρεατικούς πόρους, αυξάνοντας τον κίνδυνο παγκρεατίτιδας. Για τον λόγο αυτό, πριν από τη χορήγηση ενέσιμων παχυσαρκίας προτείνεται ένας απλός αλλά στοχευμένος προληπτικός έλεγχος.

ΓΙΑΤΙ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

Τα φάρμακα παχυσαρκίας δρουν κυρίως μειώνοντας την όρεξη και αυξάνοντας το αίσθημα κορεσμού. Το αποτέλεσμα είναι συχνά μια σχετικά γρήγορη απώλεια βάρους, ιδιαίτερα στους πρώτους μήνες θεραπείας.
Η γρήγορη αυτή μεταβολή μπορεί να επηρεάσει τη λειτουργία της χοληδόχου κύστης. Είναι έτσι κι αλλιώς γνωστό ότι τόσο η παχυσαρκία όσο και η ταχεία απώλεια βάρους σχετίζονται με αυξημένη πιθανότητα δημιουργίας ή κινητοποίησης χολόλιθων.
Αν υπάρχουν ήδη χολόλιθοι στη χοληδόχο κύστη, υπάρχει πιθανότητα όπως προείπαμε να μετακινηθούν και να προκαλέσουν απόφραξη των χοληφόρων ή του παγκρεατικού πόρου. Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να εμφανιστεί οξεία παγκρεατίτιδα, μια κατάσταση που σαφώς θέλουμε να προλάβουμε.
Γι’ αυτό τα νεότερα θεραπευτικά πρωτόκολλα δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στον προληπτικό έλεγχο πριν από την έναρξη θεραπείας με ενέσιμα παχυσαρκίας.

ΥΠΕΡΗΧΟΓΡΑΦΗΜΑ ΑΝΩ ΚΟΙΛΙΑΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

Το υπερηχογράφημα άνω κοιλίας είναι η βασική εξέταση πριν από την έναρξη των φαρμάκων παχυσαρκίας. Πρόκειται για μια απλή, γρήγορη και ανώδυνη εξέταση που επιτρέπει να ελέγξουμε τη χοληδόχο κύστη.
Με το υπερηχογράφημα μπορούμε να εντοπίσουμε αν υπάρχουν χολόλιθοι ή λάσπη χολής, αλλά και να αξιολογήσουμε γενικά τη μορφολογία της χοληδόχου κύστης και του ήπατος.
Αν εντοπιστεί χολολιθίαση, η θεραπευτική προσέγγιση πρέπει να εξατομικευτεί. Σε ασθενείς με συμπτωματικούς χολόλιθους χρειάζεται πρώτα αντιμετώπιση της χολολιθίασης πριν ξεκινήσει θεραπεία για την παχυσαρκία για την αποφυγή παγκρεατίτιδας.
Σε κάθε περίπτωση, το υπερηχογράφημα είναι ένας εύκολος τρόπος να μειώσουμε σημαντικά τον κίνδυνο επιπλοκών.

ΑΙΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΝΕΣΙΜΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

Πριν από την έναρξη θεραπείας με ενέσιμα παχυσαρκίας καλό θα ήταν επίσης εκτός από τον υπέρηχο να έχει προηγηθεί από τον ασθενή και ένας βασικός αιματολογικός έλεγχος. Ο στόχος είναι να εκτιμηθεί η συνολική μεταβολική κατάσταση του ασθενούς.
Συνήθως περιλαμβάνονται:
• γλυκόζη και γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη
• λιπιδαιμικό προφίλ
• ηπατικά ένζυμα
• γενική αίματος
Οι εξετάσεις αυτές βοηθούν να εντοπιστούν συνοδές μεταβολικές διαταραχές που σχετίζονται με την παχυσαρκία, όπως προδιαβήτης, δυσλιπιδαιμία ή λιπώδης διήθηση του ήπατος.
Παράλληλα αποτελούν μια καλή βάση σύγκρισης για την πορεία του ασθενούς κατά τη διάρκεια της θεραπείας.

ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

Τα ενέσιμα παχυσαρκίας είναι γενικά ασφαλή όταν χορηγούνται σωστά και με ιατρική παρακολούθηση. Ωστόσο υπάρχουν περιπτώσεις όπου χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή.
Αυτό ισχύει κυρίως σε ασθενείς με:
• γνωστή χολολιθίαση
• ιστορικό παγκρεατίτιδας
• παθήσεις των χοληφόρων
Σε αυτές τις περιπτώσεις η απόφαση για έναρξη θεραπείας πρέπει να λαμβάνεται μετά από προσεκτική αξιολόγηση.
Το σωστό είναι πρώτα να αντιμετωπιστεί η χολολιθίαση όπως αναφέραμε και προηγουμένως και ακολούθως να ξεκινήσει η φαρμακευτική αγωγή για την παχυσαρκία.

Τα σύγχρονα φάρμακα παχυσαρκίας έχουν αλλάξει σημαντικά το τοπίο στη θεραπεία της παχυσαρκίας. Όταν χρησιμοποιούνται σωστά, μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στη μείωση του σωματικού βάρους και στη βελτίωση των μεταβολικών παραμέτρων.
Η προληπτική αξιολόγηση πριν από την έναρξη της θεραπείας είναι ένα απλό αλλά σημαντικό βήμα.
Ένα υπερηχογράφημα άνω κοιλίας όπως προείπαμε και ένας βασικός αιματολογικός έλεγχος μπορούν να εντοπίσουν παράγοντες που χρειάζονται προσοχή και έτσι  η θεραπεία με ενέσιμα παχυσαρκίας μπορεί να γίνει με μεγαλύτερη ασφάλεια και καλύτερη προοπτική αποτελεσματικότητας.