ΠΟΛΥΠΟΔΕΣ ΧΟΛΗΣ: ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕ

Οι πολύποδες χολής  είναι μικρές αλλοιώσεις που εμφανίζονται στο εσωτερικό τοίχωμα της χοληδόχου κύστης και συνήθως ανακαλύπτονται τυχαία σε ένα υπερηχογράφημα άνω κοιλίας. Οι περισσότεροι ασθενείς δεν έχουν συμπτώματα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το εύρημα είναι αθώο ή ότι μπορεί να μείνει χωρίς έλεγχο.
Το βασικό πρόβλημα με τους πολύποδες στη χολή είναι ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με απόλυτη ασφάλεια τη φύση τους χωρίς αφαίρεση της χοληδόχου κύστης. Σε αντίθεση με το στομάχι ή το έντερο, όπου μπορούμε να πάρουμε εύκολα βιοψίες με ενδοσκόπηση, στη χολή αυτό πρακτικά δεν γίνεται. Για να πάρεις δείγμα από τον πολύποδα, πρέπει να ανοίξεις τη χοληδόχο κύστη. Και από τη στιγμή που την ανοίγεις, ουσιαστικά την αφαιρείς.
Εδώ βρίσκεται και η ουσία της αντιμετώπισης. Δεν μιλάμε για μια κατάσταση που την κοιτάμε απλώς. Μιλάμε για μια βλάβη που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να αλλάξει μορφολογία, να μεγαλώσει ή να αποκτήσει ύποπτα χαρακτηριστικά με την πάροδο του χρόνου.

ΠΟΛΥΠΟΔΕΣ ΧΟΛΗΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ: ΓΙΑΤΙ Η ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΧΟΛΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΧΝΑ Η ΣΩΣΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ

Όταν με ρωτούν αν οι πολύποδες χολής χρειάζονται χειρουργείο, η απάντηση είναι ότι πολύ συχνά ναι, η αφαίρεση της χολής είναι η ασφαλέστερη και πιο οριστική λύση. Όχι επειδή κάθε πολύποδας είναι καρκίνος, αλλά επειδή κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα παραμείνει σταθερός για πάντα.
Η λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή σήμερα θεωρείται επέμβαση ρουτίνας. Γίνεται με μικρές τομές, η νοσηλεία είναι συνήθως σύντομη και οι περισσότεροι ασθενείς επιστρέφουν γρήγορα στην καθημερινότητά τους. Ο ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να λειτουργήσει φυσιολογικά χωρίς χοληδόχο κύστη και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν υπάρχουν ιδιαίτερες μακροχρόνιες συνέπειες.
Αυτό που έχει σημασία είναι να μην χαθεί ο σωστός χρόνος παρέμβασης. Ένας πολύποδας μπορεί να παραμένει σταθερός για χρόνια και ξαφνικά να αλλάξει. Μπορεί να αυξηθεί σε μέγεθος ή να εμφανίσει χαρακτηριστικά που δημιουργούν υποψία δυσπλασίας ή κακοήθειας. Και τότε τα δεδομένα αλλάζουν εντελώς.

ΠΟΛΥΠΟΔΕΣ ΧΟΛΗΣ: ΠΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου επιλέγουμε παρακολούθηση αντί άμεσης επέμβασης. Αυτό αφορά κυρίως τους πολύ μικρούς πολύποδες χολής χωρίς ύποπτα χαρακτηριστικά, ειδικά όταν ο ασθενής δεν έχει συμπτώματα ή άλλους επιβαρυντικούς παράγοντες.
Όμως εδώ χρειάζεται διευκρίνηση: παρακολούθηση δεν σημαίνει αδιαφορία. Δεν σημαίνει “το βρήκαμε και το ξεχάσαμε”. Η σωστή παρακολούθηση σημαίνει υπερηχογράφημα κάθε έξι μήνες, κατά προτίμηση από τον ίδιο ακτινολόγο, ώστε να υπάρχει αξιόπιστη σύγκριση των εικόνων.
Αν ο πολύποδας παρουσιάσει έστω και μικρή μεταβολή — αύξηση μεγέθους, αλλαγή μορφής ή νέα συμπτώματα — τότε η αφαίρεση της χολής είναι μονόδρομος χωρίς καθυστέρηση. Αυτό είναι το ασφαλές και επιστημονικά τεκμηριωμένο πρωτόκολλο. Η λογική του “το αφήνουμε χωρίς παρακολούθηση” είναι επιπόλαια και σαφώς επικίνδυνη.

ΠΟΛΥΠΟΔΕΣ ΧΟΛΗΣ: ΠΟΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΑΥΞΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΗΣΥΧΙΑ

Δεν έχουν όλοι οι πολύποδες τον ίδιο κίνδυνο. Υπάρχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που μας κάνουν πιο επιθετικούς στην αντιμετώπιση και τα σημαντικότερα είναι:
• μέγεθος πάνω από 10 χιλιοστά
• γρήγορη αύξηση στο μέγεθος
• συνύπαρξη χολόλιθων
• ηλικία άνω των 50 ετών
• ύποπτη μορφολογία στο υπερηχογράφημα
• συμπτώματα όπως πόνος, ναυτία ή δυσπεψία
Σε αυτές τις περιπτώσεις η σύσταση για χειρουργείο είναι συνήθως πιο ξεκάθαρη. Δεν έχει νόημα να “κερδίσουμε χρόνο” όταν υπάρχουν ενδείξεις ότι η βλάβη μπορεί να εξελιχθεί. Είναι πολύ διαφορετικό να αφαιρείς μια χολή προληπτικά, σε ελεγχόμενες συνθήκες, από το να αντιμετωπίζεις αργότερα μια ύποπτη ή δύσκολη κατάσταση.

ΠΟΛΥΠΟΔΕΣ ΧΟΛΗΣ ΚΑΙ ΛΑΠΑΡΟΣΚΟΠΙΚΗ ΧΟΛΟΚΥΣΤΕΚΤΟΜΗ

Η σύγχρονη αντιμετώπιση των πολύποδων χολής γίνεται σχεδόν πάντα λαπαροσκοπικά. Η επέμβαση πραγματοποιείται μέσω μικρών οπών στην κοιλιά, με ειδική κάμερα και λεπτά εργαλεία.
Ο μετεγχειρητικός πόνος είναι σαφώς μικρότερος σε σχέση με τις παλαιότερες ανοιχτές επεμβάσεις, ενώ η κινητοποίηση γίνεται γρήγορα. Οι περισσότεροι ασθενείς επιστρέφουν στις δραστηριότητές τους μέσα σε λίγες ημέρες.
Αυτός είναι και ο λόγος που σήμερα δεν αντιμετωπίζουμε τη χολοκυστεκτομή σαν ένα βαρύ χειρουργείο. Πρόκειται για μια ασφαλή και καθιερωμένη επέμβαση, με πολύ καλά αποτελέσματα.
Για τον λίγο αυτό αν έχεις διαγνωστεί με πολύποδες χολής, το σημαντικότερο είναι να μην κινηθείς ούτε με πανικό ούτε βέβαια με αδιαφορία καθώς χρειάζεται σωστή αξιολόγηση από χειρουργό πεπτικού με εμπειρία στη νόσο της χοληδόχου κύστης.

Σε αρκετές περιπτώσεις η αφαίρεση της χολής είναι η πιο ασφαλής επιλογή, ακριβώς επειδή δεν μπορούμε να πάρουμε βιοψία χωρίς χειρουργείο. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να δοθεί πιθανώς χρόνος με στενή όμως παρακολούθηση κάτι που απαιτεί συνέπεια και συχνό επανέλεγχος καθώς το να υπάρχει πολύποδας και να μην παρακολουθείται καθόλου δεν είναι αποδεκτή πρακτική.

Οι πέτρες στη χολή είναι μία από τις πιο συχνές παθήσεις του πεπτικού συστήματος και, παρότι αρκετοί τις θεωρούν κάτι απλό, στην πράξη μπορούν να εξελιχθούν σε σοβαρό πρόβλημα αν παραμεληθούν. Η χολολιθίαση αφορά μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού, ιδιαίτερα στις δυτικές κοινωνίες, όπου η διατροφή, οι αυξομειώσεις βάρους και ο σύγχρονος τρόπος ζωής επηρεάζουν άμεσα τη λειτουργία της χοληδόχου κύστης.
Η χοληδόχος κύστη είναι ένα μικρό όργανο κάτω από το ήπαρ, το οποίο αποθηκεύει χολή. Στην παλαιότερη μορφή διατροφής του ανθρώπου είχε πιο ουσιαστικό ρόλο, καθώς έπρεπε να απελευθερώνει μεγάλες ποσότητες χολής για τη διάσπαση λιπαρών και κυρίως ωμών τροφών. Σήμερα όμως, με τις διαφορετικές διατροφικές συνήθειες και τη μειωμένη λειτουργική της σημασία, συχνά εμφανίζει στάση χολής, ίζημα και τελικά πέτρες.

ΓΙΑΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΠΕΤΡΕΣ ΣΤΗ ΧΟΛΗ

Οι πέτρες στη χολή δημιουργούνται όταν αλλάζει η σύσταση της χολής ή όταν η χοληδόχος κύστη δεν αδειάζει σωστά. Η χολή γίνεται πιο παχύρρευστη, σχηματίζει μικροκρυστάλλους και με τον χρόνο αυτοί μετατρέπονται σε λίθους.
Στην καθημερινή πράξη βλέπω ότι ο τρόπος ζωής παίζει τεράστιο ρόλο. Το πρόχειρο φαγητό, η αυξημένη κατανάλωση λιπαρών, η παχυσαρκία αλλά και οι συνεχείς αυξομειώσεις βάρους επηρεάζουν έντονα τη λειτουργία της χοληδόχου κύστης. Δεν είναι τυχαίο ότι ασθενείς που χάνουν και ξαναπαίρνουν κιλά παρουσιάζουν συχνότερα χολολιθίαση.
Ιδιαίτερα στις γυναίκες, η εγκυμοσύνη αυξάνει επίσης την πιθανότητα εμφάνισης λίθων, κυρίως λόγω ορμονικών μεταβολών και αύξησης βάρους. Το ίδιο συμβαίνει και μετά από βαριατρικές επεμβάσεις, όπου η γρήγορη απώλεια κιλών μπορεί να οδηγήσει σε σχηματισμό πέτρας στη χολή- σε ένα μικρό βέβαια, αλλά υπαρκτό ποσοστό ασθενών.

ΠΟΙΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ ΣΤΗ ΧΟΛΗ

Το ενδιαφέρον με τη χολολιθίαση είναι ότι πολλές φορές παραμένει σιωπηλή για χρόνια. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πέτρες και δεν το γνωρίζουν ποτέ. Όταν όμως ξεκινήσουν τα συμπτώματα, συνήθως εμφανίζονται σταδιακά.
Τα πιο συχνά ενοχλήματα είναι:
• φούσκωμα μετά το φαγητό
• βάρος στο επιγάστριο
• δυσπεψία
• ναυτία
• πόνος δεξιά πάνω στην κοιλιά ή στην πλάτη
Αρκετοί ασθενείς περιγράφουν έναν πόνο που ξεκινά μετά από βαρύ γεύμα και σφίγγει την άνω κοιλιά. Αυτός είναι ο γνωστός κολικός χοληδόχου κύστης. Όσο περνά ο χρόνος, οι κρίσεις μπορεί να γίνουν πιο έντονες και πιο συχνές.
Το πρόβλημα είναι ότι οι πέτρες δεν μένουν πάντα μέσα στη χοληδόχο κύστη. Μικρές πετρούλες μπορούν να περάσουν στον χοληδόχο πόρο, το σωληνάκι δηλαδή που οδηγεί τη χολή στο έντερο. Εκεί τα πράγματα αλλάζουν επίπεδο σοβαρότητας.

ΠΟΤΕ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ ΣΤΗ ΧΟΛΗ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ

Η πιο συχνή επιπλοκή είναι η οξεία χολοκυστίτιδα. Η χοληδόχος κύστη φλεγμαίνει, ο πόνος γίνεται συνεχής, εμφανίζεται πυρετός και ο ασθενής καταλήγει συνήθως στα επείγοντα.
Υπάρχει όμως και μια ακόμη πιο σοβαρή κατάσταση: ο αποφρακτικός ίκτερος. Αυτό συμβαίνει όταν μια μικρή πέτρα φράξει τον κεντρικό χοληδόχο πόρο. Τότε η χολή δεν μπορεί να παροχετευτεί σωστά και ο ασθενής εμφανίζει έντονο πόνο, πυρετό, σκουρόχρωμα ούρα και αποχρωματισμένα κόπρανα.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, η απόφραξη αυτή μπορεί να προκαλέσει ακόμη και οξεία παγκρεατίτιδα, μια κατάσταση που απαιτεί άμεση νοσηλεία και στενή παρακολούθηση. Γι’ αυτό επιμένω ότι η χολολιθίαση δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται αδιάφορα επειδή οι πέτρες δεν ενοχλούν ακόμα.

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΓΙΑ ΠΕΤΡΕΣ ΣΤΗ ΧΟΛΗ

Η διάγνωση συνήθως είναι απλή. Το υπερηχογράφημα άνω κοιλίας δείχνει με μεγάλη ακρίβεια τις πέτρες στη χολή, ακόμη και όταν είναι μικρές.
Παράλληλα, αξιολογούμε αν υπάρχει φλεγμονή ή πρόβλημα στους χοληφόρους με εξετάσεις αίματος. Σε πιο σύνθετες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί μαγνητική χολαγγειοπαγκρεατογραφία ώστε να αποκλειστεί πέτρα στον κεντρικό χοληδόχο πόρο.
Η ουσία είναι ότι η σωστή εκτίμηση δεν βασίζεται μόνο στην ύπαρξη λίθων αλλά και στο ιστορικό, στα συμπτώματα και στον κίνδυνο επιπλοκών που έχει κάθε ασθενής.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΓΙΑ ΠΕΤΡΕΣ ΣΤΗ ΧΟΛΗ ΚΑΙ ΧΟΛΟΚΥΣΤΕΚΤΟΜΗ

Η οριστική θεραπεία για τις πέτρες στη χολή είναι η χολοκυστεκτομή, δηλαδή η αφαίρεση της χοληδόχου κύστης. Δεν γίνεται να αφαιρέσουμε  μόνο τις πέτρες όπως συχνά πολλοί ασθενείς ρωτούν, γιατί το πρόβλημα είναι η ίδια η δυσλειτουργική χοληδόχος κύστη που συνεχίζει να παράγει νέους λίθους.
Σήμερα η επέμβαση γίνεται λαπαροσκοπικά, μέσα από πολύ μικρές τομές. Ο ασθενής κινητοποιείται άμεσα και στις περισσότερες περιπτώσεις επιστρέφει σπίτι την ίδια μέρα, διαφορετικά την επομένη.
Αυτό που έχει σαφώς σημασία είναι η εμπειρία της χειρουργικής ομάδας. Μια σωστά οργανωμένη και έμπειρη ομάδα μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά ακόμη και δύσκολες περιπτώσεις με φλεγμονές ή επιπλοκές, μειώνοντας σημαντικά την ταλαιπωρία και τον χρόνο αποκατάστασης.
Πολλοί φοβούνται ότι χωρίς χολή δεν θα μπορούν να φάνε φυσιολογικά. Στην πραγματικότητα, ο οργανισμός προσαρμόζεται πολύ γρήγορα και οι ασθενείς επιστρέφουν πλήρως στις καθημερινές τους δραστηριότητες μέσα σε λίγες ημέρες.

ΠΕΤΡΕΣ ΣΤΗ ΧΟΛΗ ΚΑΙ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Η παχυσαρκία συνδέεται άμεσα με τη χολολιθίαση. Η αυξημένη χοληστερόλη στη χολή, οι ορμονικές διαταραχές και οι μεγάλες μεταβολές βάρους αυξάνουν την πιθανότητα σχηματισμού λίθων.
Το βλέπουμε ενίοτε και στη βαριατρική χειρουργική. Παρότι τα ποσοστά δεν είναι πολύ μεγάλα, η ταχεία απώλεια κιλών μπορεί να ευνοήσει τη δημιουργία πέτρας στη χολή. Για αυτό πρέπει να παρακολουθούμε στενά τους ασθενείς μετά από επέμβαση απώλειας βάρους.
Η σωστή διατροφή, η σταθερότητα στο βάρος και η αποφυγή ακραίων διατροφικών αλλαγών βοηθούν σημαντικά στη μείωση του κινδύνου.

ΠΕΤΡΕΣ ΣΤΗ ΧΟΛΗ: ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕ

Οι πέτρες στη χολή είναι μια συχνή πάθηση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αθώα. Μπορεί να ξεκινήσουν με ένα απλό φούσκωμα και να εξελιχθούν σε οξεία φλεγμονή, ίκτερο ή παγκρεατίτιδα.
Η σύγχρονη χολοκυστεκτομή όπως προείπαμε είναι μια ασφαλής και χαμηλής επιβάρυνσης επέμβαση όταν γίνεται έγκαιρα και από εξειδικευμένη ομάδα. Για αυτό θεωρώ ότι όταν η χολολιθίαση αρχίζει να δίνει συμπτώματα, δεν υπάρχει λόγος να αφήνουμε το πρόβλημα να χρονίζει μέχρι να δημιουργήσει σοβαρές επιπλοκές.

Οι επιπλοκές επεμβάσεων παχυσαρκίας  είναι ένα θέμα που συζητιέται συχνά, αλλά όχι πάντα με τη σωστή αναλογία μεταξύ πραγματικότητας και φόβου. Στην πράξη, μιλάμε για επεμβάσεις με υψηλό επίπεδο ασφάλειας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν επιπλοκές. Υπάρχουν, όπως σε κάθε χειρουργική πράξη, όμως η συχνότητά τους είναι εξαιρετικά χαμηλή και η διαχείρισή τους απολύτως εφικτή.
Το κρίσιμο είναι να κατανοήσουμε τι πραγματικά μπορεί να συμβεί και ποιος είναι ο ρόλος του ασθενούς μετά το χειρουργείο καθώς η έκβαση του δεν εξαρτάται μόνο από τον χειρουργό. Σε πολύ μεγάλο βαθμό εξαρτάται από το πόσο πειθαρχημένα θα ακολουθήσει ο ασθενής τις οδηγίες που θα του δοθούν.

ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ: Η ΔΙΑΦΥΓΗ ΚΑΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

Η διαφυγή είναι ίσως η πιο γνωστή επιπλοκή μετά από επεμβάσεις όπως το γαστρικό μανίκι  ή το γαστρικό bypass  . Ουσιαστικά πρόκειται για διαρροή υγρού από τη γραμμή συρραφής του στομάχου ή της αναστόμωσης.
Δεν είναι ωστόσο κάτι τόσο τρομερό όσο συχνά παρουσιάζεται έχει στη συνείδηση του κόσμου έχει επικρατήσει. Είναι μια κατάσταση που αναγνωρίζεται έγκαιρα σχεδόν πάντα και αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά. Η αρχική προσέγγιση είναι συντηρητική. Αυτό σημαίνει πρακτικά διακοπή σίτισης από το στόμα, χορήγηση υγρών και θρεπτικών συστατικών παρεντερικά και στενή παρακολούθηση.
Σε αρκετές περιπτώσεις, αυτό αρκεί. Ο οργανισμός επουλώνεται χωρίς να χρειαστεί επανεπέμβαση. Όταν όμως η εικόνα το απαιτεί, υπάρχει η χειρουργική λύση, η οποία εφαρμόζεται στοχευμένα και με καλά αποτελέσματα. Δεν είναι η πρώτη επιλογή, αλλά είναι διαθέσιμη και αποτελεσματική όταν χρειαστεί.

ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ: ΠΟΣΟ ΣΥΧΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ Η ΔΙΑΦΥΓΗ

Εδώ χρειάζεται ακρίβεια. Η διαφυγή είναι σπάνια επιπλοκή. Μιλάμε για ποσοστά κάτω από 2% των περιστατικών, όταν η επέμβαση γίνεται με σωστή τεχνική και σε κατάλληλο περιβάλλον.
Αυτό σημαίνει ότι στη μεγάλη πλειοψηφία των ασθενών δεν θα συμβεί ποτέ. Και ακόμη πιο σημαντικό: σε ένα μέρος αυτών των ήδη λίγων περιστατικών, η διαφυγή δεν οφείλεται σε τεχνικό λάθος, αλλά μπορεί να εμφανιστεί ακόμη και αυτόματα, λόγω ιδιαιτεροτήτων της επούλωσης.
Δεν υπάρχει λόγος επομένως να δραματοποιείται. Το νόημα είναι να αναγνωρίζεται ως πιθανότητα, να υπάρχει σχέδιο αντιμετώπισης και να τηρούνται αυστηρά οι οδηγίες ώστε να μειώνεται ακόμη περισσότερο ο κίνδυνος.

ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ: Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ

Εδώ είναι το σημείο που πολλοί υποτιμούν. Και όμως, είναι καθοριστικό. Η πορεία μετά την επέμβαση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δική σου στάση.
Μετά από μια επέμβαση όπως το γαστρικό μανίκι ή το bypass, το στομάχι χρειάζεται χρόνο για να επουλωθεί. Για αυτό δίνουμε σαφείς οδηγίες

• Υγρή διατροφή για τις πρώτες ημέρες

• Σταδιακή μετάβαση σε πολτοποιημένες τροφές
• Αργή επανένταξη στερεών
Αν αυτές οι οδηγίες δεν τηρηθούν, το ρίσκο αυξάνεται σημαντικά. Αν, για παράδειγμα, σου έχει δοθεί σαφής οδηγία για υγρά και εσύ επιλέξεις να καταναλώσεις στερεά τροφή, τότε επιβαρύνεις μηχανικά τη γραμμή συρραφής. Σε αυτή την περίπτωση, η πιθανότητα διαφυγής αυξάνεται δραματικά με ευθύνη καθαρά δική σου.
Δεν πρόκειται για λεπτομέρεια. Είναι βασικός κανόνας. Η πειθαρχία δεν είναι σύσταση αλλα μέρος της θεραπείας.

ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ: ΠΩΣ ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ

Η μείωση των επιπλοκών επεμβάσεων παχυσαρκίας βασίζεται σε τρεις άξονες: σωστή χειρουργική τεχνική, σωστή επιλογή ασθενούς και σωστή μετεγχειρητική συμπεριφορά.
Από την πλευρά του ιατρού, η εμπειρία και η τήρηση πρωτοκόλλων παίζουν καθοριστικό ρόλο. Από την πλευρά σου όμως, υπάρχουν πρακτικά πράγματα που δεν σηκώνουν διαπραγμάτευση.
Για να το κάνουμε σαφές:
• Τήρησε ακριβώς τη διατροφική καθοδήγηση
• Μην βιάζεσαι να επιστρέψεις σε κανονική διατροφή
• Ενημέρωσε άμεσα για οποιοδήποτε σύμπτωμα (πόνο, πυρετό, δυσφορία)

Η διαφυγή παρότι ακούγεται ανησυχητική – και ειναι σε ορισμένες περιπτώσεις – αντιμετωπίζεται συνήθως χωρίς δραματικές εξελίξεις.
Το κρίσιμο στοιχείο όπως είπαμε είναι η συνεργασία. Η χειρουργική πράξη είναι μόνο το πρώτο βήμα. Η συνέχεια εξαρτάται από το πόσο σοβαρά θα πάρεις τις οδηγίες που σου δίνονται και όπως προείπαμε δεν υπάρχει περιθώριο για χαλαρή εφαρμογή.

ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗ ΚΑΙ ΔΥΣΠΝΟΙΑ: ΟΤΑΝ Η ΑΝΑΠΝΟΗ ΔΙΝΕΙ ΣΗΜΑ

Η διαφραγματοκήλη  δεν προκαλεί μόνο καούρες ή παλινδρόμηση, όπως πολλοί πιστεύουν. Σε αρκετούς ασθενείς, ιδιαίτερα όταν η κήλη μεγαλώνει ή παραμένει χωρίς θεραπεία για καιρό, μπορεί να εμφανιστεί δύσπνοια, αίσθημα βάρους στο στήθος ή δυσκολία στο βαθύ εισπνευστικό έργο. Είναι ένα σύμπτωμα που συχνά μπερδεύεται με καρδιολογικά ή πνευμονολογικά προβλήματα.
Όταν βέβαια λέμε ότι η διαφραγματοκήλη μπορεί να επηρεάσει την αναπνοή, δεν εννοούμε πάντα ότι πρόκειται για κάτι επείγον. Σημαίνει όμως ότι η ανατομία της περιοχής έχει αλλάξει αρκετά ώστε το στομάχι ή άλλο τμήμα της κοιλιάς να πιέζει προς τον θώρακα. Αυτό είναι ποy περιορίζει τον διαθέσιμο χώρο και δημιουργεί ενοχλήματα που δεν πρέπει να αγνοούνται.

ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗ ΚΑΙ ΔΥΣΠΝΟΙΑ: ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

Το διάφραγμα είναι ο βασικός μυς της αναπνοής. Όταν υπάρχει διαφραγματοκήλη, ένα μέρος του στομάχου περνά από το άνοιγμα του διαφράγματος προς τον θώρακα. Αυτό μπορεί να αλλοιώσει τη φυσιολογική κινητικότητα της περιοχής και να κάνει την αναπνοή πιο ρηχή ή κουραστική.
Σε μεγαλύτερες παραοισοφαγικές κήλες, μέρος του στομάχου παραμένει μέσα στο θώρακα και εκεί συχνά βλέπουμε συμπτώματα όπως λαχάνιασμα μετά το φαγητό, πίεση πίσω από το στέρνο, δυσκολία στην άσκηση, αίσθημα ότι δεν γεμίζουν οι πνεύμονες.

Υπάρχει επιπλεομ και ένας δεύτερος μηχανισμός. Η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση που συνοδεύει συχνά τη διαφραγματοκήλη μπορεί να ερεθίζει τον λάρυγγα και τους αεραγωγούς. Έτσι εμφανίζονται βήχας, βράγχος φωνής, νυχτερινό πνίξιμο ή δύσπνοια, ειδικά όταν ο ασθενής ξαπλώνει.

ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗ ΚΑΙ ΔΥΣΠΝΟΙΑ: ΠΟΙΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΛΕΓΧΟ

Δεν σημαίνει ότι για κάθε δύσπνοια ευθύνεται η διαφραγματοκήλη. Υπάρχουν όμως συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου θέλουμε να γίνει έλεγχος χωρίς καθυστέρηση.
Αν υπάρχει δύσπνοια μαζί με καούρα, ξινίλες, ερυγες (ρεψίματα) ή επιδείνωση μετά το φαγητό, τότε η σύνδεση είναι πιθανή. Το ίδιο ισχύει όταν τα συμπτώματα εμφανίζονται περισσότερο τη νύχτα ή όταν σκύβεις.
Πιο ανησυχητικά σημεία είναι:
• πόνος στο στήθος
• δυσκολία στην κατάποση
• εμετοί ή ναυτία
• έντονο φούσκωμα
• αιφνίδια επιδείνωση της αναπνοής
Σε αυτές τις περιπτώσεις θέλουμε άμεση ιατρική εκτίμηση, γιατί μπορεί να υπάρχει επιπλοκή ή κάποια διαφορετική πάθηση που να χρειάζεται γρήγορη αντιμετώπιση.

ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗ ΚΑΙ ΔΥΣΠΝΟΙΑ: ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η διάγνωση ξεκινά με λεπτομερές ιστορικό. Μας ενδιαφέρει πότε εμφανίζεται η δύσπνοια, αν σχετίζεται με γεύματα, ύπτια θέση, βάρος σώματος ή άσκηση. Συχνά αυτές οι λεπτομέρειες δίνουν την κατεύθυνση.
Στη συνέχεια χρησιμοποιούμε εξετάσεις όπως γαστροσκόπηση, ακτινολογικό έλεγχο με σκιαγραφικό, αξονική τομογραφία ή μανομετρία οισοφάγου όταν χρειάζεται. Δεν χρειάζονται όλα σε όλους και η επιλογή όπως έχουμε πει γίνεται εξατομικευμένα.

Παράλληλα πιθανώς ζητηθεί και ένας καρδιολογικός ή πνευμονολογικός έλεγχος και αυτό δεν είναι υπερβολή αλλά σωστή ιατρική πρακτική καθώς η δύσπνοια είναι σύμπτωμα με πολλές πιθανές αιτίες και θέλουμε σαφή εικόνα πριν προχωρήσουμε.

ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗ ΚΑΙ ΔΥΣΠΝΟΙΑ: ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ

Σε ήπιες μορφές διαφραγματοκήλης ξεκινάμε συνήθως συντηρητικά. Η μείωση βάρους ακόμη και με επέμβαση παχυσαρκίας όπως το γαστρικό μανίκι , ειδικά όταν υπάρχει παχυσαρκία, βοηθά σημαντικά γιατί μειώνει όπως έχουμε ξαναπεί την πίεση μέσα στην κοιλιά και περιορίζει τα συμπτώματα.
Χρήσιμες καθημερινές αλλαγές είναι να αποφεύγεις μεγάλα γεύματα αργά το βράδυ, να μην ξαπλώνεις αμέσως μετά το φαγητό και να περιορίσεις τροφές που πυροδοτούν παλινδρόμηση. Μικρές συνήθειες, μεγάλη διαφορά.
Η φαρμακευτική αγωγή με αναστολείς οξέος (πχ losec) μπορεί να μειώσει καούρα, βήχα και ερεθισμό. Αν όμως η δύσπνοια οφείλεται σε μεγάλη ανατομική κήλη, τα φάρμακα τις περισσότερες φορές δεν αρκούν.

ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗ ΚΑΙ ΔΥΣΠΝΟΙΑ: ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ

Όταν η διαφραγματοκήλη προκαλεί επίμονη δύσπνοια, έντονη παλινδρόμηση, πόνο ή λειτουργικό περιορισμό, τότε συζητάμε σοβαρά τη χειρουργική λύση. Ιδίως στις μεγάλες παραοισοφαγικές κήλες, η αποκατάσταση μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά την ποιότητα ζωής.

Σήμερα η επέμβαση γίνεται συνήθως λαπαροσκοπικά, με μικρές τομές και ταχύτερη ανάρρωση. Επαναφέρουμε το στομάχι στη σωστή θέση, κλείνουμε το χάσμα του διαφράγματος και όπου ενδείκνυται ενισχύουμε τον αντιπαλινδρομικό μηχανισμό.
Πολλοί ασθενείς μου περιγράφουν μετά το χειρουργείο ότι αναπνέουν πιο ελεύθερα και δεν είναι υπερβολή. Όταν αποκαθίσταται η πίεση στον θώρακα και μειώνεται η παλινδρόμηση, το σώμα λειτουργεί ξανά πιο φυσιολογικά.

Το σημαντικότερο πάντως κι εκείνο που πάντα τονίζουμε είναι να μην υποτιμά ο ασθενής τα συμπτώματα που επιμένουν και να μην τα ανέχεται μακροχρόνια.