Στην παρούσα ιστοσελίδα μπορείτε να βρείτε όλες τις επιστημονικές πληροφορίες σχετικά με τις επεμβάσεις παχυσαρκίας – όπως το ειδικό γαστρικο μανικι, το ειδικό γαστρικο bypass, η γαστρική πτύχωση και ο γαστρικος δακτυλιος – τις οποίες χρησιμοποιώ πάνω από 25 χρόνια, για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.

Παράλληλα θα ενημερωθείτε για την αντιμετώπιση των κακοηθειών, των ενδοκρινών αδένων, διαφόρων παθήσεων όπως οι αιμορροϊδες, η παλινδρομηση, η διαφραγματοκηλη, η αχαλασια οισοφαγου και γενικά για όλες τις επεμβάσεις της γενικής χειρουργικής.

Μπορείτε να μου αποστείλετε οποιαδήποτε απορία σας, μέσω της φόρμας επικοινωνίας που διαθέτει η ιστοσελίδα ή να αφήσετε το σχόλιο σας κάτω από κάποιο άρθρο και να δούμε από κοινού τα θέματα που σας απασχολούν.

Με εκτίμηση,
Σωτήρης Γαβριήλ

35 ΧΡΟΝΙΑ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ ΚΑΙ ΔΎΟ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΣΕΙΣ ΑΡΙΣΤΕΙΑΣ

Στην πορεία μου στη χειρουργική, δεν έδωσα ποτέ ιδιαίτερη έμφαση στους τίτλους, τις διακρίσεις και τα βραβεία. Ίσως γιατί το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μου το περνούσα, και συνεχίζω να το περνώ, μέσα στο χειρουργείο. Εκεί όπου, κατά τη γνώμη μου, κρίνεται πραγματικά η αξία ενός χειρουργού.
Έπειτα από 35 χρόνια ενασχόλησης με τη χειρουργική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, αισθάνομαι ιδιαίτερη ικανοποίηση για την απόκτηση όχι μίας, αλλά δύο διεθνών διαπιστεύσεων από τον αμερικανικό οργανισμό Surgical Review Corporation (SRC):
• Master Surgeon in Metabolic & Bariatric Surgery
• Master Surgeon in Metabolic & Bariatric Revisional Surgery

Η διαδικασία αξιολόγησης ήταν ιδιαίτερα απαιτητική, καθώς βασίστηκε σε αυστηρά διεθνή κριτήρια που αφορούν την ποιότητα, την ασφάλεια και τη χειρουργική εμπειρία.
Ιδιαίτερη εντύπωση στους διεθνείς αξιολογητές προκάλεσε ο αριθμός των χειρουργικών μας περιστατικών. Πρόκειται για έναν όγκο επεμβάσεων που ξεπερνά κατά πολύ τα συνήθη δεδομένα και αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν συγκρίνεται με τη δραστηριότητα μεγάλων χειρουργικών κέντρων του εξωτερικού.
Όταν το χειρουργείο αποτελεί την καθημερινότητά σου για δεκαετίες, οι αριθμοί κάποια στιγμή μιλούν από μόνοι τους και η διπλή αυτή αναγνώριση, τόσο στην πρωτογενή όσο και στην επανεπεμβατική βαριατρική χειρουργική, έχει για εμένα ξεχωριστή σημασία. Ιδιαίτερα η επανεπεμβατική χειρουργική της παχυσαρκίας είναι ένας από τους πιο σύνθετους και απαιτητικούς τομείς της ειδικότητά μας.
Δεν επιδίωξα ποτέ τις διακρίσεις ως αυτοσκοπό. Η προτεραιότητά μου ήταν και παραμένει η καθημερινή χειρουργική πράξη, η εξέλιξη των τεχνικών μας και, πάνω απ’ όλα, το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για κάθε ασθενή.
Οι δύο αυτές διαπιστεύσεις αποτελούν μια σημαντική διεθνή αναγνώριση της προσπάθειας και της δουλειάς τόσων ετών.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τους συνεργάτες μου και όλους όσοι στάθηκαν δίπλα μου σε αυτή τη μακρά διαδρομή, και βεβαίως τους χιλιάδες ασθενείς που μας εμπιστεύθηκαν την υγεία τους όλες αυτές τις δεκαετίες.
Γιατί η μεγαλύτερη διάκριση για έναν χειρουργό δεν βρίσκεται σε ένα πιστοποιητικό αλλά στο αποτέλεσμα της δουλειάς του. Και τελικά, έπειτα από 35 χρόνια στο χειρουργείο, αυτό είναι που έχει πραγματικά σημασία.

Σωτήρης Γαβριήλ
Master Surgeon in Metabolic & Bariatric Surgery
Master Surgeon in Metabolic & Bariatric Revisional Surgery

ΠΕΡΙΣΦΙΓΜΕΝΕΣ ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΕΣ: ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕ LASER

Οι αιμορροΐδες που περισφίγγονται μπορούν να προκαλέσουν έντονο πόνο, οίδημα και σημαντική δυσκολία στις καθημερινές δραστηριότητες. Η σύγχρονη χειρουργική προσφέρει πλέον εναλλακτικές θεραπευτικές επιλογές, όπως η αντιμετώπιση με οπτική ίνα laser, η οποία, όταν ενδείκνυται, μπορεί να περιορίσει τον χειρουργικό τραυματισμό και να διευκολύνει την αποκατάσταση.


ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΦΙΞΗ: ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

Οι περισφιγμένες αιμορροΐδες εμφανίζονται όταν ο διογκωμένος αιμορροϊδικός ιστός παγιδεύεται έξω από τον πρωκτικό σωλήνα και δεν μπορεί να επανέλθει στη φυσιολογική του θέση. Η πίεση που ασκείται στους ιστούς μπορεί να εμποδίσει τη φυσιολογική κυκλοφορία του αίματος, προκαλώντας έντονο πρήξιμο και πόνο.
Η κατάσταση μπορεί να συνοδεύεται από ερυθρότητα, ευαισθησία, αιμορραγία και δυσκολία κατά την αφόδευση. Σε σοβαρότερες περιπτώσεις υπάρχει κίνδυνος ισχαιμίας ή νέκρωσης του ιστού, γεγονός που απαιτεί άμεση ιατρική αξιολόγηση.
Είναι σημαντικό να διακρίνουμε την περισφιγμένη αιμορροΐδα από την εξωτερική θρόμβωση, η οποία προκαλείται από τον σχηματισμό θρόμβου σε εξωτερική αιμορροΐδα. Παρότι οι δύο καταστάσεις μπορεί να προκαλούν παρόμοια συμπτώματα, η θεραπευτική τους αντιμετώπιση δεν είναι πάντοτε ίδια.

ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΕΣ ΚΑΙ LASER: ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΙΚΗ

Η θεραπεία αιμορροΐδων με laser αξιοποιεί την ενέργεια που μεταφέρεται μέσω μιας ειδικής οπτικής ίνας. Ανάλογα με την τεχνική που εφαρμόζεται, η ενέργεια αυτή προκαλεί ελεγχόμενη θερμική δράση στον αιμορροϊδικό ιστό, με στόχο τη μείωση του όγκου του και τη βελτίωση των συμπτωμάτων.
Η μέθοδος πραγματοποιείται με περιορισμένο τραυματισμό των γύρω ιστών και αυτό αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα, καθώς συμβάλει σε ταχύτερη επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες και σε μηδενική μετεγχειρητική επιβάρυνση σε σύγκριση με τις παλιές συμβατικές χειρουργικές τεχνικές.
Ωστόσο πρεπει να πούμε ότι η χρήση laser δεν σημαίνει ότι κάθε περισφιγμένη αιμορροΐδα μπορεί να αντιμετωπιστεί με τον ίδιο τρόπο. Όταν υπάρχει σοβαρή περισφιγμένη πρόπτωση, εκτεταμένη θρόμβωση ή ένδειξη ιστικής βλάβης, μπορεί να χρειάζεται διαφορετική χειρουργική προσέγγιση.

ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΕΣ ΜΕ LASER: ΠΟΣΟ ΔΙΑΡΚΕΙ Η ΕΠΕΜΒΑΣΗ;

 

Η επέμβαση με laser είναι σύντομη,  περίπου 10 λεπτά καθαρός χρόνος χειρουργείου. Ο πραγματικός χρόνος πάντα εξαρτάται από την τεχνική, την έκταση της αιμορροϊδοπάθειας και τις ιδιαίτερες ανάγκες του ασθενούς αλλά συνήθως ο χρόνος δεν ξεπερνά τα δέκα – δεκαπέντε λεπτά και πραγματοποιείται χωρίς καθόλου νοσηλεία.

ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΕΣ: ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ

 

Ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα των σύγχρονων τεχνικών αντιμετώπισης των αιμορροΐδων όπως προείπαμε είναι η δυνατότητα περιορισμού του μετεγχειρητικού πόνου και της επιβάρυνσης που σχετίζεται με την επούλωση τραυμάτων.
Επιπλέον σημαντικό είναι ότι δεν απαιτούνται οι γνωστές εκτεταμένες αλλαγές τραυμάτων που συνδέονται με τις παλιές κλασικές επεμβάσεις. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν χρειάζεται μετεγχειρητική φροντίδα. Η τήρηση των οδηγιών του χειρουργού, η σωστή υγιεινή της περιοχής και η αποφυγή της δυσκοιλιότητας παραμένουν σημαντικές για την ομαλή αποκατάσταση.
Η επιστροφή στην εργασία και στις συνήθεις δραστηριότητες μπορεί να γίνει σχετικά γρήγορα, εφόσον το επιτρέπει η κατάσταση του ασθενούς.

ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΕΣ: ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΜΕΣΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ;

 

Όταν εμφανίζεται ξαφνικός και έντονος πρωκτικός πόνος, σημαντικό πρήξιμο ή αιμορροϊδικός ιστός που παραμένει έξω από τον πρωκτό και δεν επανέρχεται, είναι απαραίτητη η άμεση εξέταση από χειρουργό. Η καθυστέρηση μπορεί να επιδεινώσει ορισμένες επιπλοκές.
Η παρουσία πυρετού, αυξανόμενου πόνου, σημαντικής αιμορραγίας ή αλλαγής στο χρώμα του ιστού απαιτεί επείγουσα αξιολόγηση. Δεν είναι σωστό να θεωρείται κάθε τέτοιο σύμπτωμα απλή αιμορροϊδοπάθεια χωρίς προηγουμένως να αποκλειστούν άλλες παθήσεις.

ΕΙΛΕΟΣ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ, ΠΟΙΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ;

Ο ειλεός είναι μια σοβαρή κατάσταση του πεπτικού συστήματος, κατά την οποία εκείνο που συμβαίνει είναι πως διακόπτεται ή περιορίζεται η φυσιολογική προώθηση του περιεχομένου μέσα στο έντερο. Μπορεί να εμφανιστεί ξαφνικά, με έντονο κοιλιακό πόνο, διάταση της κοιλιάς, εμετούς και αδυναμία αποβολής αερίων ή κοπράνων. Ανάλογα με την αιτία που τον προκαλεί, ο ειλεός μπορεί να αντιμετωπιστεί συντηρητικά ή να απαιτήσει εξαιρετικά άμεση χειρουργική επέμβαση.
Το σημαντικό είναι να αναγνωρίζουμε  τα συμπτώματα. Ορισμένες μορφές ειλεού υποχωρούν με κατάλληλη θεραπεία, ενώ άλλες μπορεί να οδηγήσουν σε ισχαιμία, νέκρωση του εντέρου και πολύ απειλητικές για τη ζωή επιπλοκές.


ΕΙΛΕΟΣ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΟΙΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ;

Ο ειλεός όπως προαναφέραμε περιγράφει την αδυναμία φυσιολογικής προώθησης του εντερικού περιεχομένου. Διακρίνεται σε δύο βασικές κατηγορίες: τον μηχανικό και τον παραλυτικό ειλεό.
Στον μηχανικό ειλεό υπάρχει ένα πραγματικό εμπόδιο που εμποδίζει τη διέλευση του περιεχομένου του εντέρου. Μπορεί να οφείλεται σε μετεγχειρητικές συμφύσεις, κήλες, όγκους, συστροφή του εντέρου ή σπανιότερα σε κοπρόσταση. Ανάλογα με το σημείο στο οποίο εντοπίζεται, μπορεί να αφορά το λεπτό ή το παχύ έντερο.

Αντίθετα, στον παραλυτικό ειλεό δεν υπάρχει κάποιο φυσικό εμπόδιο. Το έντερο σταματά να λειτουργεί φυσιολογικά, επειδή διαταράσσεται η κινητικότητά του. Μπορεί να εμφανιστεί μετά από χειρουργικές επεμβάσεις στην κοιλιά, σοβαρές λοιμώξεις, διαταραχές ηλεκτρολυτών ή λήψη συγκεκριμένων φαρμάκων.

 

ΕΙΛΕΟΣ: ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ;

Τα συμπτώματα του ειλεού εξαρτώνται από το είδος της απόφραξης, τη θέση της και το πόσο σοβαρή είναι. Συνήθως εμφανίζονται προοδευτικά, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις η επιδείνωση είναι απότομη.

Τα συχνότερα συμπτώματα περιλαμβάνουν εντονο ή κωλικοειδές κοιλιακό άλγος, διάταση και πρήξιμο της κοιλιάς, ναυτία και επαναλαμβανόμενους εμετούς, αδυναμία αποβολής αερίων και κοπράνων και αίσθημα έντονης πληρότητας και δυσφορίας.

Στον ειλεό του λεπτού εντέρου, οι εμετοί μπορεί να εμφανιστούν σχετικά νωρίς, ενώ όταν η απόφραξη αφορά το παχύ έντερο, η δυσκοιλιότητα και η διάταση της κοιλιάς μπορεί να είναι πιο έντονες. Αυτό όμως δεν πρέπει να το λαμβάνουμε ως  κανόνα, καθώς η κλινική εικόνα διαφοροποιείται ανάλογα με την περίπτωση.

ΕΙΛΕΟΣ: ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΗΣΕΙΣ;

Δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον έντονο κοιλιακό πόνο σε συνδυασμό με εμετούς και αδυναμία αποβολής αερίων ή κοπράνων ως μια απλή δυσκοιλιότητα. Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να υποδηλώνουν εντερική απόφραξη και χρειάζονται άμεση ιατρική αξιολόγηση.
Ιδιαίτερα ανησυχητικά είναι ο συνεχής και έντονος πόνος που δεν υποχωρεί και σαφώς συμπτώματα όπως ο πυρετός, η ταχυκαρδία, η έντονη ευαισθησία στην κοιλιά, η υπόταση ή η γενική επιδείνωση της κατάστασης.
Τα συγκεκριμένα σημεία μπορεί να υποδηλώνουν στραγγαλισμό του εντέρου, ισχαιμία ή περιτονίτιδα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η καθυστέρηση της θεραπείας αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο σοβαρών επιπλοκών ή και θανάτου. Η απουσία κοπράνων από μόνη της δεν αρκεί για να αποκλειστεί ή να επιβεβαιωθεί ο ειλεός.

ΕΙΛΕΟΣ: ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ Ή ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΣ;

Ο ειλεός μπορεί να γίνει άμεσα απειλητικός για τη ζωή, εάν δεν διαγνωστεί και αντιμετωπιστεί έγκαιρα. Όταν η απόφραξη εμποδίζει την αιμάτωση του εντέρου, μπορεί να προκληθεί ισχαιμία και στη συνέχεια νέκρωση του εντερικού τοιχώματος.
Εάν το νεκρωμένο τμήμα διατρηθεί, το περιεχόμενο του εντέρου μπορεί να περάσει στην κοιλιακή κοιλότητα, προκαλώντας περιτονίτιδα και σηψαιμία. Πρόκειται για εξαιρετικά επείγουσες καταστάσεις που απαιτούν πολύ άμεση αντιμετώπιση.
Ωστόσο, δεν έχουν όλες οι περιπτώσεις την ίδια βαρύτητα. Ένας απλός μετεγχειρητικός παραλυτικός ειλεός, για παράδειγμα, συχνά υποχωρεί με συντηρητική αγωγή. Η πρόγνωση εξαρτάται κυρίως από την αιτία, τη γενική κατάσταση του ασθενούς και το πόσο γρήγορα ξεκινά η κατάλληλη θεραπεία.

 

ΕΙΛΕΟΣ: ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ;

Η διάγνωση βασίζεται στην κλινική εξέταση, στο ιατρικό ιστορικό και στις απεικονιστικές εξετάσεις. Η αξονική τομογραφία κοιλίας με ενδοφλέβιο σκιαγραφικό αποτελεί ιδιαίτερα σημαντική εξέταση, καθώς μπορεί να εντοπίσει το σημείο της απόφραξης, την πιθανή αιτία και ενδείξεις ισχαιμίας ή άλλων επιπλοκών. Συμπληρωματικά, πραγματοποιούνται αιματολογικές εξετάσεις για την αξιολόγηση της φλεγμονής, της αφυδάτωσης και των ηλεκτρολυτών.
Η θεραπεία του ειλεού εξαρτάται από τα ευρήματα. Σε επιλεγμένες περιπτώσεις, κυρίως όταν πρόκειται για μη επιπλεγμένη απόφραξη από συμφύσεις, μπορεί να εφαρμοστεί συντηρητική αντιμετώπιση με διακοπή της σίτισης προσωρινά, ενδοφλέβια χορήγηση υγρών και ηλεκτρολυτών, τοποθέτηση ρινογαστρικού σωλήνα για αποσυμπίεση του στομάχου, όταν χρειάζεται, συνεχή παρακολούθηση της κλινικής εικόνας.

Στον παραλυτικό ειλεό, η θεραπεία επικεντρώνεται κυρίως στην αντιμετώπιση της αιτίας που έχει προκαλέσει τη διαταραχή της εντερικής κινητικότητας.

 

ΕΙΛΕΟΣ: ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ;

Η χειρουργική επέμβαση είναι απαραίτητη όταν υπάρχει μηχανική απόφραξη που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί συντηρητικά ή όταν υπάρχουν ενδείξεις στραγγαλισμού, ισχαιμίας, νέκρωσης ή διάτρησης του εντέρου. Σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν πρέπει να καθυστερεί η χειρουργική αντιμετώπιση.
Ανάλογα με την αιτία, ο χειρουργός μπορεί να προχωρήσει σε λύση των συμφύσεων, αποκατάσταση μιας κήλης, αντιμετώπιση της συστροφής ή αφαίρεση του τμήματος του εντέρου που έχει υποστεί μη αναστρέψιμη βλάβη. Εάν αφαιρεθεί ένα τμήμα του εντέρου, μπορεί να χρειαστεί αναστόμωση, δηλαδή επανασύνδεση των υγιών τμημάτων του.
Η επέμβαση συνήθως πραγματοποιειτσι λαπαροσκοπικά όμως μπορεί να χρειαστεί ενδεχομένως και ανοιχτή χειρουργική μέθοδο, ανάλογα με τη βαρύτητα της κατάστασης, την αιτία της απόφραξης και τη γενική εικόνα του ασθενούς.
Η έγκαιρη διάγνωση του ειλεού είναι καθοριστική καθώς  πρόκειται για μια κατάσταση που μπορεί να υποχωρήσει από μόνη της, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από έντονο πόνο, εμετούς και κοιλιακή διάταση.

ΑΤΡΟΦΙΚΗ ΓΑΣΤΡΙΤΙΔΑ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ, ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑ

Η γαστρίτιδα είναι ένας γενικός όρος που περιγράφει τη φλεγμονή του γαστρικού βλεννογόνου. Η ατροφική γαστρίτιδα αποτελεί μια ειδικότερη μορφή, κατά την οποία οι αδένες του στομάχου που συμμετέχουν στην παραγωγή γαστρικού οξέος και άλλων ουσιών σταδιακά καταστρέφονται και αντικαθίστανται από διαφορετικό ιστό. Η εξέλιξη αυτή μπορεί να επηρεάσει την πέψη και την απορρόφηση ορισμένων θρεπτικών συστατικών, ενώ συνδέεται και με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης συγκεκριμένων νεοπλασιών του στομάχου. Η έγκαιρη διάγνωση έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς επιτρέπει την αντιμετώπιση των αιτιών και την κατάλληλη παρακολούθηση.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΤΡΟΦΙΚΗ ΓΑΣΤΡΙΤΙΔΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ

Η ατροφική γαστρίτιδα είναι μια χρόνια πάθηση του στομάχου. Χαρακτηρίζεται από απώλεια των φυσιολογικών γαστρικών αδένων, η οποία συνήθως αναπτύσσεται σταδιακά, έπειτα από παρατεταμένη φλεγμονή. Ανάλογα με την έκταση της βλάβης, μπορεί να επηρεαστεί η λειτουργία διαφορετικών περιοχών του στομάχου.
Η πάθηση διακρίνεται κυρίως σε δύο μορφές. Η πρώτη είναι η ατροφική γαστρίτιδα από λοίμωξη με το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, ένα βακτήριο που μπορεί να προκαλέσει χρόνια φλεγμονή. Η δεύτερη είναι η αυτοάνοση ατροφική γαστρίτιδα, κατά την οποία το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα κύτταρα του στομάχου.
Η διάκριση έχει πρακτική σημασία, επειδή η αιτία επηρεάζει τόσο τη θεραπευτική προσέγγιση όσο και τον έλεγχο για πιθανές επιπλοκές. Σε ορισμένους ασθενείς, μάλιστα, η ατροφία μπορεί να συνοδεύεται από εντερική μεταπλασία, δηλαδή αντικατάσταση των φυσιολογικών γαστρικών κυττάρων από κύτταρα που μοιάζουν με εκείνα του εντέρου.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΤΡΟΦΙΚΗΣ ΓΑΣΤΡΙΤΙΔΑΣ

Η ατροφική γαστρίτιδα μπορεί να παραμείνει ασυμπτωματική για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτό σημαίνει ότι η απουσία ενοχλημάτων δεν αποκλείει την ύπαρξή της, ιδιαίτερα όταν η νόσος βρίσκεται σε αρχικό στάδιο.
Όταν εμφανίζονται συμπτώματα, αυτά δεν είναι ειδικά για τη συγκεκριμένη πάθηση. Μπορεί να περιλαμβάνουν πόνο ή δυσφορία στο άνω μέρος της κοιλιάς, φούσκωμα, ναυτία, αίσθημα πληρότητας μετά το φαγητό και μειωμένη όρεξη. Τα ίδια συμπτώματα, ωστόσο, παρατηρούνται και σε άλλες παθήσεις του πεπτικού συστήματος.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν η ατροφική γαστρίτιδα επηρεάζει την απορρόφηση βιταμίνης Β12 ή σιδήρου. Σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να εμφανιστούν αναιμία, κόπωση, αδυναμία, ωχρότητα ή δύσπνοια κατά την προσπάθεια. Η έλλειψη βιταμίνης Β12 ενδέχεται επίσης να προκαλέσει μουδιάσματα και νευρολογικές διαταραχές.

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΤΡΟΦΙΚΗΣ ΓΑΣΤΡΙΤΙΔΑΣ

Η γαστροσκόπηση με λήψη βιοψιών αποτελεί την εξέταση αναφοράς για τη διάγνωση της ατροφικής γαστρίτιδας. Κατά τη διάρκειά της, ο γαστρεντερολόγος εξετάζει τον βλεννογόνο του στομάχου και λαμβάνει δείγματα από κατάλληλες περιοχές, ώστε να αξιολογηθούν ιστολογικά η ατροφία, η πιθανή εντερική μεταπλασία και η παρουσία ελικοβακτηριδίου του πυλωρού.
Παράλληλα, ανάλογα με τα ευρήματα και το ιστορικό, μπορεί να χρειαστούν εξετάσεις αίματος για τον έλεγχο της γενικής αίματος, των επιπέδων σιδήρου, της φερριτίνης και της βιταμίνης Β12. Όταν υπάρχει υποψία αυτοάνοσης γαστρίτιδας, ο γιατρός μπορεί να ζητήσει ειδικά αντισώματα και άλλες εξετάσεις που βοηθούν στη διερεύνηση της αιτίας.
Η διάγνωση δεν ολοκληρώνεται απλώς με τη διαπίστωση της φλεγμονής. Είναι σημαντικό να προσδιοριστούν η έκταση και η βαρύτητα της ατροφίας, καθώς και τυχόν συνυπάρχουσες αλλοιώσεις. Τα στοιχεία αυτά καθορίζουν αν χρειάζεται ενδοσκοπική παρακολούθηση και σε ποια χρονικά διαστήματα.

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ Η ΑΤΡΟΦΙΚΗ ΓΑΣΤΡΙΤΙΔΑ

Η θεραπεία της ατροφικής γαστρίτιδας εξαρτάται από την αιτία και τις επιπτώσεις της στον οργανισμό. Δεν υπάρχει μία ενιαία αγωγή που να είναι κατάλληλη για όλους τους ασθενείς.
Όταν διαπιστώνεται λοίμωξη από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, χορηγείται κατάλληλος συνδυασμός φαρμάκων για την εκρίζωσή του. Μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας, είναι απαραίτητο να επιβεβαιωθεί η επιτυχία της με την κατάλληλη εξέταση, στον χρόνο που θα υποδείξει ο γιατρός.
Στην αυτοάνοση ατροφική γαστρίτιδα, η αντιμετώπιση επικεντρώνεται κυρίως στη διόρθωση των ελλείψεων βιταμίνης Β12 και σιδήρου, όταν υπάρχουν, καθώς και στην παρακολούθηση για πιθανές επιπλοκές. Η αποκατάσταση των ελλείψεων είναι σημαντική, αλλά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι ήδη εγκατεστημένες ατροφικές αλλοιώσεις θα υποχωρήσουν πλήρως.

ΑΤΡΟΦΙΚΗ ΓΑΣΤΡΙΤΙΔΑ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΜΑΧΟΥ

Η ατροφική γαστρίτιδα συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο γαστρικού αδενοκαρκινώματος , ιδιαίτερα όταν είναι εκτεταμένη ή συνοδεύεται από εντερική μεταπλασία. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι κάθε ασθενής θα αναπτύξει καρκίνο. Ο πραγματικός κίνδυνος διαφέρει ανάλογα με την έκταση των αλλοιώσεων, την αιτία, τα ιστολογικά ευρήματα και άλλους ατομικούς παράγοντες.
Σε ορισμένους ασθενείς, ιδιαίτερα σε όσους έχουν προχωρημένη ατροφία ή εντερική μεταπλασία, μπορεί να συστηθεί επαναληπτική γαστροσκόπηση ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Η συχνότητα της παρακολούθησης εξατομικεύεται με βάση τα ευρήματα και τις ισχύουσες κατευθυντήριες οδηγίες. Στην αυτοάνοση γαστρίτιδα αξιολογείται επίσης ο κίνδυνος νευροενδοκρινικών όγκων του στομάχου.
Η σωστή ενημέρωση και η οργανωμένη παρακολούθηση αποτελούν τα σημαντικότερα μέσα για την έγκαιρη αναγνώριση πιθανών επιπλοκών. Εάν έχεις διαγνωστεί με ατροφική γαστρίτιδα, είναι σημαντικό να συζητήσεις με τον γαστρεντερολόγο σου τα αποτελέσματα της βιοψίας, την ανάγκη θεραπείας και το κατάλληλο πρόγραμμα επανελέγχου.
Η ατροφική γαστρίτιδα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με αδικαιολόγητη ανησυχία, αλλά ούτε και να παραβλέπεται. Η ακριβής διάγνωση, η αντιμετώπιση της υποκείμενης αιτίας και η εξατομικευμένη παρακολούθηση συμβάλλουν ουσιαστικά στη διατήρηση της υγείας του στομάχου.

MOUNJARO Ή ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ; ΠΟΙΑ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ ΤΗΝ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ;

Για αρχή θα ξεκινήσουμε τονίζοντας ότι το γαστρικό μανίκι και το Mounjaro αποτελούν δύο εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, με διαφορετικό μηχανισμό δράσης, διαφορετικές ενδείξεις και προοπτικές. Το βασικό ερώτημα βεβαίως , δεν είναι μόνο το πόσα κιλά θα χάσεις (που σαφώς στην περίπτωση του ενέσιμου υπάρχει ένα “ταβάνι” πολύ μεγαλύτερο από την περίπτωση της επέμβασης), αλλά κυρίως πώς θα διατηρήσεις το αποτέλεσμα και θα αντιμετωπίσεις ουσιαστικά μια χρόνια νόσο που διαχρονικά έχει την τάση να υποτροπιάζει.
Η παχυσαρκία έχουμε επισημάνει αρκετές φορές ότι δεν είναι απλώς αποτέλεσμα αυξημένης πρόσληψης τροφής αλλά πρόκειται για μια σύνθετη, χρόνια νόσο, στην οποία συμμετέχουν ορμονικοί, μεταβολικοί και γενετικοί μηχανισμοί. Γι’ αυτό και η αντιμετώπισή της δεν μπορεί να βασίζεται στην προσδοκία μιας γρήγορης απώλειας βάρους, χωρίς ολοκληρωμένο θεραπευτικό σχεδιασμό.
Στην κλινική πράξη, η επιλογή ανάμεσα σε φάρμακα παχυσαρκίας και χειρουργική αντιμετώπιση χρειάζεται εξατομικευμένη αξιολόγηση. Για ορισμένους ασθενείς, η φαρμακευτική αγωγή μπορεί να αποτελέσει κατάλληλη θεραπευτική επιλογή τουλάχιστον για το πρώτο διάστημα και όταν το ζητούμενο είναι να χαθούν λίγα κιλά. Για άλλους, η μεταβολική και βαριατρική χειρουργική προσφέρει μια πιο ουσιαστική και μακροχρόνια προσέγγιση.

ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ ΚΑΙ MOUNJARO: ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ;

 

Το Mounjaro περιέχει τιρζεπατίδη, μια δραστική ουσία που δρα σε υποδοχείς δύο ορμονών, της GIP και της GLP-1. Επηρεάζει την όρεξη, τον κορεσμό και τη ρύθμιση της γλυκόζης, βοηθώντας πολλούς ασθενείς να μειώσουν σημαντικά ένα μέρος του σωματικου τους βάρους.
Το γαστρικό μανίκι, αντίθετα, είναι χειρουργική επέμβαση παχυσαρκίας κατά την οποία αφαιρείται ένα μεγάλο τμήμα του στομάχου, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός στενότερου γαστρικού σωλήνα. Η επέμβαση περιορίζει την ποσότητα τροφής που μπορεί να καταναλωθεί και επιφέρει ορμονικές μεταβολές που επηρεάζουν την πείνα και τον κορεσμό.
Η ουσιαστική διαφορά βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο επιτυγχάνεται η απώλεια βάρους. Η τιρζεπατίδη δρα μόνο όσο εφαρμόζεται η φαρμακευτική θεραπεία, ενώ το γαστρικό μανίκι προκαλεί μια ανατομική μεταβολή με μακροχρόνια επίδραση στη λειτουργία του στομάχου. Αυτό σημαίνει ότι η χειρουργική επέμβαση εγγυάται μακροχρόνια διατήρηση του αποτελέσματος χωρίς παρακολούθηση ενώ τα φάρμακα έχουν θέση στη θεραπεία μεν αλλά εντελώς επικουρικά στις περισσότερες περιπτώσεις.


ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ Ή ΕΝΕΣΙΜΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ: ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ;

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα με τα ενέσιμα φάρμακα παχυσαρκίας  είναι η διατήρηση του αποτελέσματος μετά τη διακοπή τους. Η απώλεια βάρους μπορεί να είναι εντυπωσιακή για κάποιους , αλλά αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι ο ασθενής έχει απαλλαγεί οριστικά από την παχυσαρκία.
Τα επιστημονικά δεδομένα είναι σαφή. Από τις επιστημονικές μελέτες που έχουν γίνει (SURMOUNT-4), οι συμμετέχοντες που διέκοψαν την τιρζεπατίδη ανέκτησαν κατά μέσο όρο το μεγαλύτερο μέρος του βάρους που είχαν χάσει μέσα στον αμέσως επόμενο χρόνο από την διακοπή του φαρμάκου. Αντίθετα, όσοι συνέχισαν τη θεραπεία διατήρησαν καλύτερα την απώλεια βάρους τους. Το εύρημα αυτό υπογραμμίζει ότι η διακοπή της αγωγής μπορεί να συνοδεύεται από ουσιαστική επαναπρόσληψη κιλών και άρα μιλάμε για μια θεραπεία που θα πρέπει να γίνεται μακροχρόνια με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Σε ορισμένους ασθενείς, η επαναπρόσληψη μπορεί να είναι ιδιαίτερα μεγάλη, ακόμη και να προσεγγίσει το βάρος που είχαν χάσει. Δεν είναι, ωστόσο, επιστημονικά ορθό να υποστηρίζουν σαφώς ότι όλοι θα πάρουν περισσότερα κιλά από όσα έχασαν όμως αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι τα ενέσιμα δεν αποτελούν τη μαγική λύση που εξασφαλίζει το αποτέλεσμα μετά τη διακοπή τους.

ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ ΩΣ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ: ΠΟΙΟΣ ΑΣΘΕΝΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΩΦΕΛΗΘΕΙ;

Όταν η παχυσαρκία είναι σοβαρή, επιμένει παρά τις συντηρητικές προσπάθειες ή συνοδεύεται από μεταβολικά προβλήματα, η χειρουργική αντιμετώπιση αξίζει να εξετάζεται έγκαιρα. Το γαστρικό μανίκι είναι μία από τις διαθέσιμες επιλογές, όχι όμως η κατάλληλη επέμβαση για κάθε ασθενή.
Η απόφαση εξαρτάται από τον δείκτη μάζας σώματος , το ιατρικό ιστορικό, τις συνοδές παθήσεις, τις προηγούμενες προσπάθειες απώλειας βάρους και τις ιδιαιτερότητες του κάθε οργανισμού. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να ενδείκνυται διαφορετική βαριατρική επέμβαση, όπως κάποιο από τα σύγχρονα γαστρικα bypass SASI, GABI ανάλογα με τις ανάγκες και τους θεραπευτικούς στόχους.

ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ: ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΝΔΥΑΣΤΟΥΝ;

Η φαρμακευτική αγωγή και η χειρουργική αντιμετώπιση δεν χρειάζεται να θεωρούνται πάντα ανταγωνιστικές επιλογές. Σε επιλεγμένες περιπτώσεις, τα φάρμακα παχυσαρκίας μπορούν να αξιοποιηθούν συμπληρωματικά στη χειρουργική θεραπεία, πάντοτε με ιατρική ένδειξη και εξατομικευμένο σχεδιασμό.
Για παράδειγμα, ένας ασθενής μπορεί να χρειαστεί φαρμακευτική υποστήριξη πριν από μια επέμβαση ή να παρουσιάσει σημαντική επαναπρόσληψη βάρους μετά από προηγούμενη βαριατρική χειρουργική. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η τιρζεπατίδη ή άλλη κατάλληλη αγωγή μπορεί να αποτελέσει μέρος ενός ευρύτερου θεραπευτικού πλάνου. Η επιλογή δεν γίνεται αυτόματα, αλλά μετά από αξιολόγηση του ιστορικού, των πιθανών αντενδείξεων και του αναμενόμενου οφέλους.
Δεν συστήνω την ανεξέλεγκτη χρήση ενέσιμων ούτε την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας αποκλειστικά με βάση το πόσο γρήγορα πέφτει ο αριθμός στη ζυγαριά. Η επιλογή της θεραπείας πρέπει να γίνεται από τον αρμόδιο ιατρό, με γνώμονα την ασφάλεια και τη μακροπρόθεσμη υγεία του ασθενούς.

ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ Ή MOUNJARO: ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ;

Δεν υπάρχει μία θεραπεία που να ταιριάζει σε όλους. Υπάρχουν, όμως, περιπτώσεις στις οποίες η καθυστέρηση της κατάλληλης χειρουργικής αντιμετώπισης μπορεί να παρατείνει μια αναποτελεσματική προσπάθεια απώλειας βάρους, ενώ άλλοι ασθενείς μπορούν να ωφεληθούν ουσιαστικά από τη φαρμακευτική θεραπεία.
Η δική μου προσέγγιση είναι να αξιολογώ την παχυσαρκία ως χρόνια νόσο και όχι ως ένα πρόσκαιρο πρόβλημα που πρέπει απλώς να λυθεί με μερικές ενέσεις. Στόχος είναι η επιλογή της θεραπείας που προσφέρει στον συγκεκριμένο ασθενή το καλύτερο δυνατό ισοζύγιο αποτελεσματικότητας, ασφάλειας και μακροχρόνιας διατήρησης του αποτελέσματος.
Το γαστρικό μανίκι και οι υπόλοιπες επεμβάσεις παχυσαρκίας αποτελούν ουσιαστικές θεραπευτικές επιλογές για τους κατάλληλους ασθενείς. Τα ενέσιμα φάρμακα έχουν επίσης σημαντικό ρόλο, αλλά χρειάζονται σωστή ένδειξη, ιατρική παρακολούθηση και σαφές σχέδιο συνέχισης της θεραπείας. Η πραγματική επιτυχία δεν είναι απλώς να χάσεις κιλά. Είναι να αντιμετωπίσεις την παχυσαρκία με τρόπο που να μπορεί να διατηρηθεί στον χρόνο.

OZEMPIC, WEGOVY Ή MOUNJARO: ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΟΤΑΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ;

Τα φάρμακα παχυσαρκίας, όπως το Ozempic, το Wegovy και το Mounjaro, έχουν αλλάξει ριζικά την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας . Έχουν προσφέρει σημαντική απώλεια κιλών μεν, αλλά έχουν φέρει στο προσκήνιο και ένα σοβαρό πρόβλημα: τι συμβαίνει όταν η φαρμακευτική αγωγή διακόπτεται και το βάρος αρχίζει να επανέρχεται;
Με περισσότερα από 30 χρόνια εμπειρίας στη χειρουργική και στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, θεωρώ ότι η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται στο πόσα κιλά θα χάσει κάποιος με μερικές ενέσεις που τα τελευταία χρόνια έγιναν μόδα. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι αν και πώς θα διατηρήσει το αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου. Η παχυσαρκία δεν είναι ένα πρόβλημα που λύνεται με μια προσωρινή παρέμβαση. Και η επιλογή μιας θεραπείας χωρίς σαφή στρατηγική για το μέλλον μπορεί να οδηγήσει σε ιδιαίτερα σύνθετες καταστάσεις και κυρίως κάνουν την επίλυση της παχυσαρκίας ακόμη πιο δύσκολη από ότι ήδη είναι.


ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΑΓΙΚΗ ΛΥΣΗ

Το Ozempic και το Wegovy περιέχουν σεμαγλουτίδη, ενώ το Mounjaro περιέχει τιρζεπατίδη. Οι ουσίες αυτές δρουν σε ορμονικούς μηχανισμούς που ρυθμίζουν την όρεξη, το αίσθημα κορεσμού και την πρόσληψη τροφής. Έτσι, ο ασθενής μπορεί να περιορίσει σημαντικά την ποσότητα που καταναλώνει και να χάσει μέρος του περιττού βάρους του.
Η αποτελεσματικότητά τους είναι πραγματική και δεν αμφισβητείται.
Το πρόβλημα όμως αρχίζει όταν δημιουργείται η εντύπωση ότι η απώλεια βάρους είναι μια εύκολη διαδικασία, χωρίς συνέπειες και χωρίς ανάγκη μακροχρόνιας παρακολούθησης. Η φαρμακευτική αγωγή επηρεάζει τους μηχανισμούς της πείνας όσο βρίσκεται σε ισχύ. Δεν εξαλείφει τη βιολογική προδιάθεση για επαναπρόσληψη βάρους.

ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΒΑΡΟΥΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΟΥΣ

Η επαναπρόσληψη βάρους μετά τη διακοπή της θεραπείας είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που πρέπει να γνωρίζει κάθε ασθενής πριν ξεκινήσει ενέσιμα φάρμακα αδυνατίσματος. Όταν υποχωρεί η φαρμακευτική επίδραση στην όρεξη, η πείνα επανέρχεται και ο οργανισμός είναι δεδομένο ότι τείνει να ανακτήσει το βάρος που έχασε.
Και τα επιστημονικά δεδομένα είναι αποκαλυπτικά.
Κατά την κλινική μελέτη STEP 1, οι συμμετέχοντες που διέκοψαν τη σεμαγλουτίδη ανέκτησαν, κατά μέσο όρο, περίπου τα δύο τρίτα του βάρους που είχαν χάσει μέσα σε έναν χρόνο. Αντίστοιχα, στη μελέτη SURMOUNT-4, οι συμμετέχοντες που διέκοψαν την τιρζεπατίδη και πέρασαν σε εικονικό φάρμακο παρουσίασαν επίσης εξαιρετικά σημαντική επαναπρόσληψη βάρους. Τα αποτελέσματα αυτά καταδεικνύουν πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η διατήρηση της απώλειας χωρίς συνεχιζόμενη θεραπευτική υποστήριξη.
Στην κλινική πράξη τώρα , η διαχείριση της υποτροπής αποκτά και μια ιδιαίτερη σημασία καθώς δεν αρκεί να εξετάζουμε την αρχική απώλεια κιλών. Πρέπει να αξιολογούμε τι θα συμβεί όταν η θεραπεία δεν μπορεί ή δεν πρέπει να συνεχιστεί, ποια είναι η επόμενη επιλογή και πώς θα αποφευχθεί ένας νέος κύκλος απώλειας και ανάκτησης βάρους. Αυτός ο σχεδιασμός πρέπει να προηγείται της έναρξης της αγωγής, όχι να γίνεται εκ των υστέρων.


ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ ΚΑΙ ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ: ΟΤΑΝ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟ ΣΥΝΘΕΤΗ

Η εξάπλωση των φαρμάκων παχυσαρκίας έχει αλλάξει και τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε τη βαριατρική χειρουργική. Παλαιότερα, σε ασθενείς με σοβαρή παχυσαρκία που πληρούσαν τα κριτήρια, το γαστρικό μανίκι αποτελούσε συχνά μια βασική θεραπευτική επιλογή. Σήμερα δυστυχώς, αρκετοί ασθενείς επιλέγουν αρχικά τη φαρμακευτική οδό, αναβάλλοντας τη χειρουργική αντιμετώπιση.
Και λέμε δυστυχώς γιατί το πρόβλημα προκύπτει όταν η απώλεια βάρους δεν διατηρείται και η παχυσαρκία υποτροπιάζει. Έτσι μπορεί να υπάρξουν ασθενείς που η επαναπρόσληψη αυτή του βάρους μπορεί να οδηγήσει στην  γαστρική παράκαμψη (γαστρικό bypass) γιατι το γαστρικό μανίκι δεν θα τους κάλυπτε.
Μετά από 30 χρόνια χειρουργικής εμπειρίας, θεωρώ κρίσιμο να μη μεταθέτουμε επ’ αόριστον την ουσιαστική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Η φαρμακευτική αγωγή μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο θεραπευτικό εργαλείο, αλλά δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αυτονόητο υποκατάστατο κάθε άλλης θεραπείας. Η ανάγκη για χειρουργική επέμβαση ή επανεπέμβαση κρίνεται εξατομικευμένα. Δεν είναι όλοι οι ασθενείς κατάλληλοι για γαστρικό μανίκι, ούτε όλοι όσοι ανακτούν βάρος χρειάζονται bypass. Η καθυστέρηση, ωστόσο, μιας κατάλληλης θεραπευτικής απόφασης μπορεί να περιπλέξει τη συνολική αντιμετώπιση.

Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να χάσεις κιλά γρήγορα. Είναι να επιλέξεις μια θεραπεία που ανταποκρίνεται στη βαρύτητα της νόσου και προσφέρει ρεαλιστική προοπτική μακροχρόνιου ελέγχου. Η παχυσαρκία απαιτεί ολοκληρωμένη αντιμετώπιση και όχι λύσεις που κρίνονται αποκλειστικά από το αποτέλεσμα των πρώτων μηνών.

Ozempic ή Mounjaro μετά από γαστρικό μανίκι: Πότε έχουν θέση;

Το γαστρικό μανίκι  αποτελεί μία από τις πιο αποτελεσματικές επεμβάσεις για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η απώλεια βάρους διατηρείται πάντα στον ίδιο βαθμό σε βάθος χρόνου. Σε ορισμένους ασθενείς, η απώλεια κιλών επιβραδύνεται, το βάρος σταθεροποιείται νωρίτερα από το αναμενόμενο ή παρατηρείται επαναπρόσληψη βάρους. Σε αυτές τις λίγες περιπτώσεις, φάρμακα όπως το Ozempic ή το Mounjaro μπορεί να αποτελέσουν μέρος της θεραπευτικής αντιμετώπισης, εφόσον υπάρχει συγκεκριμένη ένδειξη.
Το ερώτημα δεν είναι απλώς ποιο φάρμακο αδυνατίζει περισσότερο. Είναι αν χρειάζεται φαρμακευτική υποστήριξη, πότε πρέπει να ξεκινήσει και πώς θα ενταχθεί με ασφάλεια στην παρακολούθηση μετά τη βαριατρική επέμβαση.

ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΒΑΡΟΥΣ: ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

Μετά το γαστρικό μανίκι, το στομάχι έχει μικρότερο όγκο και μεταβάλλεται η έκκριση ορμονών που σχετίζονται με την πείνα και τον κορεσμό όπως η γκρελινη. Ωστόσο, η παχυσαρκία όπως πολλάκις έχουμε εξηγήσει είναι χρόνια, πολυπαραγοντική νόσος. Με την πάροδο του χρόνου, η όρεξη σε κάποιες – λίγες ευτυχώς- περιπτώσεις μπορεί να αυξηθεί, οι διατροφικές συνήθειες να αλλάξουν και η φυσιολογική προσαρμογή του οργανισμού να δυσκολέψει τη διατήρηση της απώλειας βάρους.
Η επαναπρόσληψη κιλών δεν σημαίνει βέβαια σε καμία περίπτωση ότι η επέμβαση απέτυχε. Πριν αποφασιστεί οποιαδήποτε θεραπεία, αξιολογούμε το ιστορικό απώλειας βάρους, τις διατροφικές συνήθειες, τη φυσική δραστηριότητα και πιθανούς μεταβολικούς ή ανατομικούς παράγοντες.


OZEMPIC Ή MOUNJARO ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ;

Το Ozempic περιέχει σεμαγλουτίδη, έναν αγωνιστή του υποδοχέα GLP-1. Δρα ενισχύοντας το αίσθημα κορεσμού, επηρεάζοντας την όρεξη και συμβάλλοντας στη ρύθμιση της γλυκόζης. Η εμπορική του ένδειξη αφορά κυρίως τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, επομένως η χρήση του αποκλειστικά για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας χρειάζεται να διακρίνεται από τις εγκεκριμένες ενδείξεις των σκευασμάτων σεμαγλουτίδης που προορίζονται ειδικά για τη διαχείριση του βάρους.
Το Mounjaro περιέχει τιρζεπατίδη και δρα στους υποδοχείς δύο ορμονών, του GIP και του GLP-1. Η διπλή αυτή δράση μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική μείωση της όρεξης και του σωματικού βάρους. Σε μελέτες για την παχυσαρκία, η τιρζεπατίδη έχει παρουσιάσει μεγάλη αποτελεσματικότητα, αλλά τα αποτελέσματα αυτά δεν μεταφέρονται αυτούσια σε κάθε ασθενή που έχει υποβληθεί σε γαστρικό μανίκι.
Δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα που να επιτρέπουν να θεωρήσουμε ότι ένα από τα δύο φάρμακα είναι πάντοτε η καλύτερη επιλογή μετά τη βαριατρική χειρουργική. Η απόφαση εξαρτάται από το ιατρικό ιστορικό, τις συνοδές παθήσεις, την ανοχή στη θεραπεία, τις αντενδείξεις και τον θεραπευτικό στόχο.

ΠΟΤΕ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΗ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ;

Η φαρμακευτική αγωγή  μπορεί να εξεταστεί όταν υπάρχει σημαντική επαναπρόσληψη βάρους, ανεπαρκής απώλεια κιλών ή επανεμφάνιση μεταβολικών προβλημάτων, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2. Δεν είναι απαραίτητο να περιμένει κανείς μέχρι να επανέλθει στο αρχικό του βάρος, αλλά η έναρξη πρέπει να βασίζεται σε τεκμηριωμένη αξιολόγηση και όχι σε μεμονωμένες αυξήσεις της ζυγαριάς.
Η χρονική στιγμή έχει σημασία. Πρέπει να έχει αξιολογηθεί η μετεγχειρητική πορεία, η επάρκεια της διατροφής και η πιθανότητα άλλων αιτιών που εξηγούν τη μεταβολή του βάρους. Σε ορισμένους ασθενείς, η έγκαιρη παρέμβαση μπορεί να βοηθήσει στον έλεγχο της πορείας πριν η επαναπρόσληψη γίνει μεγαλύτερη.
Η φαρμακευτική αγωγή μπορεί να αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο, όχι όμως υποκατάστατο της συνολικής παρακολούθησης καθώς ο στόχος είναι να διατηρηθεί το αποτέλεσμα του γαστρικού μανικιού και να βελτιωθεί η υγεία του ασθενούς σε βάθος χρόνου.

 

 

ΜΑΥΡΑ ΚΟΠΡΑΝΑ: ΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΟΦΕΙΛΟΝΤΑΙ ΣΕ ΤΡΟΦΕΣ Ή ΦΑΡΜΑΚΑ;

Τα μαύρα κόπρανα μπορεί να αποτελούν μια αθώα αλλαγή στο χρώμα των κενώσεων, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις υποδηλώνουν αιμορραγία από το ανώτερο πεπτικό σύστημα. Η διάκριση έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η εμφάνιση των κοπράνων, τα συνοδά συμπτώματα και το ιστορικό λήψης φαρμάκων βοηθούν να εκτιμηθεί η πιθανή αιτία.

ΜΑΥΡΑ ΚΟΠΡΑΝΑ: ΠΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΔΙ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑΣ;

Όταν το αίμα προέρχεται από τον οισοφάγο, το στομάχι ή το δωδεκαδάκτυλο, μπορεί να αλλοιωθεί κατά τη διέλευσή του από το πεπτικό σύστημα, αποκτώντας χαρακτηριστικό μαύρο χρώμα. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται μέλαινα και χρειάζεται άμεση ιατρική αξιολόγηση.
Τα κόπρανα της μέλαινας είναι συνήθως κατάμαυρα, γυαλιστερά, κολλώδη και έχουν έντονα δυσάρεστη οσμή. Μπορεί να εμφανιστούν σε περιπτώσεις πεπτικού έλκους, γαστρίτιδας, οισοφαγίτιδας ή άλλων παθήσεων που προκαλούν αιμορραγία στο ανώτερο πεπτικό.
Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει πόνος στο στομάχι. Επίσης, η αιμορραγία δεν είναι πάντα εμφανής σε μεγάλη ποσότητα. Εάν τα μαύρα κόπρανα συνοδεύονται από ζάλη, αδυναμία, δύσπνοια, λιποθυμική τάση, έντονο κοιλιακό πόνο ή εμετό με αίμα, απαιτείται άμεση μετάβαση στα επείγοντα.

ΜΑΥΡΑ ΚΟΠΡΑΝΑ ΑΠΟ ΤΡΟΦΕΣ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΑ

Το μαύρο χρώμα δεν σημαίνει πάντοτε ότι υπάρχει αίμα. Ορισμένες τροφές και φαρμακευτικές ουσίες μπορούν να αλλάξουν αισθητά την εμφάνιση των κενώσεων, χωρίς να προκαλούν αιμορραγία.
Στις συχνότερες αιτίες περιλαμβάνονται τα συμπληρώματα σιδήρου, τα σκευάσματα που περιέχουν βισμούθιο και ο ενεργός άνθρακας. Επίσης, η κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων από ορισμένες πολύ σκουρόχρωμες τροφές μπορεί να επηρεάσει προσωρινά το χρώμα.
Η πρόσφατη λήψη τέτοιων ουσιών αποτελεί χρήσιμη πληροφορία, αλλά δεν αποκλείει την αιμορραγία. Ειδικά εάν τα κόπρανα είναι κολλώδη, σαν πίσσα, ή εμφανιστούν συμπτώματα αδυναμίας και ζάλης, δεν πρέπει να αποδίδεις αυτόματα την αλλαγή σε κάποιο φάρμακο ή τρόφιμο.

ΜΑΥΡΑ ΚΟΠΡΑΝΑ: ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΠΟ ΓΕΝΙΚΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟ;

Η αξιολόγηση ξεκινά με τη λήψη αναλυτικού ιστορικού και την κλινική εξέταση. Αν υπάρχει υποψία αιμορραγίας, μπορεί να χρειαστούν εξετάσεις αίματος για την εκτίμηση της αιμοσφαιρίνης και άλλων παραμέτρων, ενώ η γαστροσκόπηση αποτελεί βασική εξέταση για τον εντοπισμό πιθανής πηγής αιμορραγίας από το ανώτερο πεπτικό.
Εάν παρατηρήσεις μαύρα κόπρανα χωρίς προφανή εξήγηση, επικοινώνησε άμεσα με γιατρό, ακόμη και αν αισθάνεσαι καλά. Όταν υπάρχει πιθανότητα μέλαινας, δεν πρέπει να περιμένεις να επαναληφθεί το σύμπτωμα για να ζητήσεις βοήθεια. Σε περίπτωση ενδείξεων σημαντικής αιμορραγίας, η εκτίμηση πρέπει να γίνει στα επείγοντα.
Δεν χρειάζεται πανικός, αλλά ούτε βέβαια και εφησυχασμός. Το σημαντικό είναι να αναγνωρίσεις εγκαίρως τα σημάδια που μπορεί να υποδηλώνουν αιμορραγία και να γίνει η κατάλληλη διερεύνηση, ώστε να αντιμετωπιστεί η αιτία.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΠΑΧΕΟΣ ΕΝΤΕΡΟΥ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ: ΠΟΙΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΝΟΕΙΣ

Ο καρκίνος του παχέος εντέρου τα τελευταία χρόνια είναι γεγονός πως παρουσιάζει αύξηση των περιστατικών του σε νεότερες ηλικίες και αυτό η πραγματικότητα είναι πως υποστηρίζεται και  από τα διεθνή επιδημιολογικά δεδομένα. Αυτό σαφώς αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε ορισμένα συμπτώματα από το πεπτικό σύστημα. Παρότι η νόσος εξακολουθεί να διαγιγνώσκεται συχνότερα σε μεγαλύτερες ηλικίες, η αύξηση των περιστατικών στους νέους αποτελεί πλέον σημαντικό ζήτημα δημόσιας υγείας. Και εδώ το κρίσιμο ερώτημα είναι ποια σημάδια χρειάζονται διερεύνηση και πότε δεν πρέπει να αποδίδουμε τις ενοχλήσεις απλώς στο άγχος, στη διατροφή ή στις αιμορροΐδες.


ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΠΑΧΕΟΣ ΕΝΤΕΡΟΥ: ΓΙΑΤΙ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ;

Τα τελευταία χρόνια όπως προείπαμε οι διεθνείς επιδημιολογικές μελέτες καταγράφουν αύξηση της συχνότητας του καρκίνου του παχέος εντέρου σε άτομα κάτω των 50 ετών, ιδιαίτερα σε αρκετές χώρες της Δύσης. Οι ακριβείς αιτίες δεν έχουν αποσαφηνιστεί πλήρως ωστόσο η επιστημονική έρευνα εξετάζει, μεταξύ άλλων, τον ρόλο της διατροφής, της παχυσαρκίας, της καθιστικής ζωής, των μεταβολικών διαταραχών και των αλλαγών στο εντερικό μικροβίωμα.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι κάθε νέος με κοιλιακό πόνο ή διαταραχές στις κενώσεις κινδυνεύει να έχει καρκίνο. Τα συγκεκριμένα συμπτώματα είναι συχνά και συνήθως σχετίζονται με καλοήθεις παθήσεις. Ωστόσο, όταν επιμένουν, επανεμφανίζονται ή συνοδεύονται από άλλα ανησυχητικά σημάδια, χρειάζεται ιατρική αξιολόγηση.
Η ηλικία από μόνη της δεν αρκεί για να αποκλείσει τη διάγνωση. Το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του παχέος εντέρου ή προχωρημένων πολυπόδων, καθώς και ορισμένα κληρονομικά σύνδρομα και οι χρόνιες φλεγμονώδεις παθήσεις του εντέρου, μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΠΑΧΕΟΣ ΕΝΤΕΡΟΥ: ΠΟΙΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΝΟΕΙΣ

Ο καρκίνος του παχέος εντέρου μπορεί να εξελίσσεται χωρίς εμφανή συμπτώματα στα αρχικά στάδια. Όταν υπάρχουν ενδείξεις, δεν είναι πάντα ειδικές, γι’ αυτό έχει σημασία να αξιολογούνται στο σωστό πλαίσιο.
Τα συμπτώματα που χρειάζονται προσοχή είναι:
• Αίμα στα κόπρανα ή αιμορραγία από το ορθό, ακόμη και όταν είναι μικρή.
• Επίμονη αλλαγή στις κενώσεις, όπως νέα δυσκοιλιότητα, διάρροια ή εναλλαγή των δύο.
• Ανεξήγητη απώλεια βάρους χωρίς αλλαγές στη διατροφή ή στη σωματική δραστηριότητα.
• Σιδηροπενική αναιμία ή επίμονη κόπωση που δεν εξηγείται εύκολα.
• Επαναλαμβανόμενος κοιλιακός πόνος, φούσκωμα ή αίσθημα ότι το έντερο δεν αδειάζει πλήρως.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η αλλαγή από το συνηθισμένο μοτίβο των κενώσεων. Για παράδειγμα, αν ένας άνθρωπος που δεν είχε ποτέ δυσκοιλιότητα εμφανίσει επίμονη δυσκοιλιότητα για εβδομάδες ή μήνες , δεν πρέπει να θεωρήσει αυτονόητο ότι πρόκειται για μια παροδική διαταραχή και θα χρειαστεί να αναζητήσει την ιατρική συμβουλή χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι επειδή έχει δυσκοιλιότητα, έχει και καρκίνο.
Το αίμα στα κόπρανα επίσης, δεν σημαίνει απαραίτητα καρκίνο, καθώς μπορεί να οφείλεται σε αιμορροΐδες ή ραγάδα πρωκτού. Ωστόσο, η παρουσία τους δεν αποκλείει μια άλλη πάθηση. Γι’ αυτό η αιμορραγία χρειάζεται επίσης αξιολόγηση και όχι αυτόματη απόδοση σε γνωστό πρόβλημα.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΠΑΧΕΟΣ ΕΝΤΕΡΟΥ: ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΛΕΓΧΟΣ;

Αν παρατηρήσεις κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα, ειδικά αν επιμένει ή επανέρχεται, επικοινώνησε με τον γιατρό σου. Δεν υπάρχει ένας ενιαίος αριθμός ημερών που να καθορίζει πότε ένα σύμπτωμα είναι επικίνδυνο. Η απόφαση για περαιτέρω έλεγχο εξαρτάται από τη διάρκεια, την ένταση, την ηλικία, το οικογενειακό ιστορικό και τα συνοδά ευρήματα.
Η διερεύνηση μπορεί να περιλαμβάνει κλινική εξέταση, αιματολογικές εξετάσεις και, όταν ενδείκνυται, κολονοσκόπηση. Η κολονοσκόπηση επιτρέπει την άμεση εξέταση του εσωτερικού του παχέος εντέρου και, εφόσον εντοπιστούν πολύποδες, την αφαίρεσή τους ή τη λήψη βιοψίας. Η κατάλληλη εξέταση καθορίζεται από τον γιατρό με βάση τα δεδομένα κάθε περίπτωσης.
Αν εμφανιστούν έντονη αιμορραγία, δυνατός ή επιδεινούμενος κοιλιακός πόνος, σημαντική διάταση της κοιλιάς ή αδυναμία αποβολής κοπράνων και αερίων, χρειάζεται άμεση ιατρική εκτίμηση.


ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΠΑΧΕΟΣ ΕΝΤΕΡΟΥ: ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΕΓΚΑΙΡΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Ο προσυμπτωματικός έλεγχος μπορεί να εντοπίσει προκαρκινικούς πολύποδες ή καρκίνο σε πρώιμο στάδιο, πριν εμφανιστούν συμπτώματα. Για άτομα μέσου κινδύνου, πολλές διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες συστήνουν την έναρξη του ελέγχου από την ηλικία των 45 ετών. Οι συστάσεις διαφέρουν ανάλογα με τη χώρα και το πρόγραμμα πρόληψης, ενώ όσοι έχουν αυξημένο κίνδυνο και οικογενειακό ιστορικό χρειάζονται έλεγχο νωρίτερα.
Η ισορροπημένη διατροφή με επαρκείς φυτικές ίνες, η τακτική σωματική δραστηριότητα, η διατήρηση υγιούς σωματικού βάρους, ο περιορισμός του επεξεργασμένου κρέατος και η αποφυγή του καπνίσματος συμβάλλουν στη συνολική μείωση του κινδύνου. Δεν εξαλείφουν, όμως, την πιθανότητα εμφάνισης της νόσου.
Το βασικό μήνυμα είναι απλό πάντως: δεν πανικοβαλλομαστε με κάθε ενόχληση, αλλά σαφώς δεν αγνοούμε τα συμπτώματα που επιμένουν. Ο καρκίνος του παχέος εντέρου μπορεί να εμφανιστεί και σε νεότερη ηλικία και γι αυτό  ο κατάλληλος προληπτικός έλεγχος και η έγκαιρη διάγνωση των συμπτωμάτων είναι καθοριστικής σημασίας.

ΠΟΝΟΣ ΚΑΤΩ ΔΕΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ: ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΚΩΛΗΚΟΕΙΔΙΤΙΔΑ;

Η σκωληκοειδίτιδα είναι μία από τις πρώτες παθήσεις που πρέπει να αποκλειστούν όταν εμφανίζεται πόνος κάτω δεξιά στην κοιλιά, αλλά δεν είναι η μοναδική πιθανή αιτία. Η συγκεκριμένη περιοχή περιλαμβάνει τμήματα του εντέρου, του ουροποιητικού και, στις γυναίκες, όργανα του αναπαραγωγικού συστήματος. Επομένως, ο εντοπισμός του πόνου από μόνος του δεν αρκεί για τη διάγνωση.
Το σημαντικό είναι να αξιολογηθεί ο τρόπος με τον οποίο ξεκίνησε ο πόνος, η εξέλιξή του και τα συμπτώματα που τον συνοδεύουν. Ένας οξύς πόνος που επιδεινώνεται μέσα σε λίγες ώρες έχει διαφορετική σημασία από έναν ήπιο, επαναλαμβανόμενο πόνο που υπάρχει εδώ και εβδομάδες.
Το πιο σημαντικό είναι να μην προσπαθεί ο ασθενής να βαφτίσει μόνος του τον πόνο. Η σκωληκοειδίτιδα μπορεί να έχει τυπική εικόνα, αλλά μπορεί επίσης να εμφανιστεί και με λιγότερο χαρακτηριστικά συμπτώματα.


ΣΚΩΛΗΚΟΕΙΔΙΤΙΔΑ ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ ΚΑΤΩ ΔΕΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ

Στην κλασική μορφή της σκωληκοειδίτιδας, ο πόνος μπορεί αρχικά να εμφανιστεί γύρω από τον ομφαλό και στη συνέχεια να εντοπιστεί στο κάτω δεξιό μέρος της κοιλιάς. Συχνά γίνεται σταδιακά πιο έντονος και μπορεί να επιδεινώνεται με την κίνηση, τον βήχα ή την πίεση της περιοχής.
Μπορεί να συνυπάρχουν ναυτία, εμετός, ανορεξία και πυρετός. Ωστόσο, δεν είναι απαραίτητο να υπάρχουν όλα αυτά τα συμπτώματα. Ιδιαίτερα στα παιδιά, στους ηλικιωμένους και σε ορισμένες ανατομικές θέσεις της σκωληκοειδούς απόφυσης, η εικόνα μπορεί να είναι διαφορετική.
Η διάγνωση της σκωληκοειδίτιδας δεν βασίζεται επομένως σε ένα μόνο σύμπτωμα. Χρειάζεται κλινική εξέταση και, ανάλογα με την περίπτωση, αιματολογικός έλεγχος και απεικόνιση, όπως υπερηχογράφημα ή αξονική τομογραφία.

ΠΟΝΟΣ ΚΑΤΩ ΔΕΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΚΩΛΗΚΟΕΙΔΙΤΙΔΑ: ΠΟΙΕΣ ΑΛΛΕΣ ΑΙΤΙΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ;

Υπάρχουν αρκετές καταστάσεις που μπορούν να προκαλέσουν πόνο στην ίδια περιοχή. Μία από αυτές είναι η γαστρεντερίτιδα ή άλλη φλεγμονώδης πάθηση του εντέρου. Επίσης, προβλήματα όπως η δυσκοιλιότητα, η κολίτιδα  ή η νόσος του Crohn μπορούν να προκαλέσουν πόνο στο κάτω δεξιό μέρος της κοιλιάς.
Σε ορισμένες περιπτώσεις η αιτία βρίσκεται στο ουροποιητικό σύστημα. Μια πέτρα στον ουρητήρα, για παράδειγμα, μπορεί να προκαλέσει έντονο πόνο που αντανακλά προς τη βουβωνική χώρα και μπορεί να συνοδεύεται από ναυτία ή αίμα στα ούρα.
Στις γυναίκες πρέπει να εξετάζονται και γυναικολογικές αιτίες. Μια κύστη ωοθήκης, η ρήξη της ή η συστροφή της ωοθήκης μπορούν να προκαλέσουν οξύ πόνο χαμηλά στην κοιλιά. Για τον λόγο αυτό, η ηλικία, το φύλο, ο κύκλος και τα συνοδά συμπτώματα έχουν σημασία στην αξιολόγηση.


ΠΟΤΕ Ο ΠΟΝΟΣ ΚΑΤΩ ΔΕΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΜΕΣΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ;

Όταν ο πόνος είναι έντονος, αυξάνεται ή συνοδεύεται από συμπτώματα που υποδηλώνουν οξεία φλεγμονή ή άλλη επείγουσα κατάσταση ο ασθενής δεν πρέπει να μένει στο σπίτι. Ιδιαίτερα αν υπάρχει πυρετός, επίμονος εμετός ή έντονη ευαισθησία στην κοιλιά, χρειάζεται οπωσδήποτε άμεσα ιατρική αξιολόγηση.
Με απλά λόγια, μεγαλύτερη σημασία έχει η συνολική εικόνα παρά το σημείο όπου πονάς. Ο ίδιος εντοπισμός μπορεί να αντιστοιχεί σε εντελώς διαφορετικές παθήσεις και η αντιμετώπισή τους δεν είναι ίδια.
Σε περίπτωση έντονου ή επιδεινούμενου κοιλιακού πόνου, δεν είναι σωστό να προσπαθείς να επιβεβαιώσεις ή να αποκλείσεις τη σκωληκοειδίτιδα μόνος σου. Η έγκαιρη κλινική εξέταση είναι ο ασφαλέστερος τρόπος να ξεκαθαρίσει η αιτία.

ΣΚΩΛΗΚΟΕΙΔΙΤΙΔΑ Ή ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ; Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ

Ο πόνος κάτω δεξιά στην κοιλιά είναι ένα σύμπτωμα που χρειάζεται σωστή αξιολόγηση και όχι αυτόματη σύνδεση με τη σκωληκοειδίτιδα. Η σκωληκοειδίτιδα παραμένει μια σημαντική πιθανότητα, ιδιαίτερα όταν ο πόνος είναι οξύς και εξελίσσεται γρήγορα, αλλά υπάρχουν αρκετές άλλες παθήσεις που μπορεί να δώσουν παρόμοια εικόνα.
Αυτό που έχει σημασία είναι να συνδυαστούν το ιστορικό, η κλινική εξέταση και, όταν χρειάζεται, οι εργαστηριακές και απεικονιστικές εξετάσεις. Έτσι μπορεί να γίνει διάκριση ανάμεσα σε μια κατάσταση που χρειάζεται απλή παρακολούθηση και σε μια οξεία χειρουργική πάθηση.
Αν ο πόνος είναι καινούργιος, έντονος ή επιδεινώνεται, μην προσπαθήσεις να τον ερμηνεύσεις αποκλειστικά από την περιοχή στην οποία εμφανίζεται. Η έγκαιρη εξέταση από γιατρό είναι αυτή που θα καθορίσει αν πρόκειται για σκωληκοειδίτιδα ή για κάποια άλλη αιτία.