Στην παρούσα ιστοσελίδα μπορείτε να βρείτε όλες τις επιστημονικές πληροφορίες σχετικά με τις επεμβάσεις παχυσαρκίας – όπως το ειδικό γαστρικο μανικι, το ειδικό γαστρικο bypass, η γαστρική πτύχωση και ο γαστρικος δακτυλιος – τις οποίες χρησιμοποιώ πάνω από 25 χρόνια, για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.

Παράλληλα θα ενημερωθείτε για την αντιμετώπιση των κακοηθειών, των ενδοκρινών αδένων, διαφόρων παθήσεων όπως οι αιμορροϊδες, η παλινδρομηση, η διαφραγματοκηλη, η αχαλασια οισοφαγου και γενικά για όλες τις επεμβάσεις της γενικής χειρουργικής.

Μπορείτε να μου αποστείλετε οποιαδήποτε απορία σας, μέσω της φόρμας επικοινωνίας που διαθέτει η ιστοσελίδα ή να αφήσετε το σχόλιο σας κάτω από κάποιο άρθρο και να δούμε από κοινού τα θέματα που σας απασχολούν.

Με εκτίμηση,
Σωτήρης Γαβριήλ

ΠΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ – ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΙΣΩ;

ΠΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ: ΠΩΣ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ

 

Ο πόνος στην κοιλιά που αντανακλά προς την πλάτη δεν είναι μια απλη ενόχληση που περνάει πάντα μόνη της αλλά συχνά αυτός ο τύπος πόνου έχει συγκεκριμένη προέλευση και, από την καθημερινή εμπειρία μου, ένα από τα πρώτα πράγματα που σκέφτομαι είναι η χολή.
Δεν μιλάμε για έναν ασαφή πόνο. Συνήθως είναι έντονος, επίμονος και εμφανίζεται στο πάνω δεξί μέρος της κοιλιάς, με αντανάκλαση προς την πλάτη ή τον δεξιό ώμο. Κάποιοι τον περιγράφουν σαν σφίξιμο ή σαν μαχαιρια που έρχεται σε κύματα.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο οργανισμός σου στέλνει σήμα και καλό είναι να μην το αγνοήσεις, γιατί πίσω από αυτό μπορεί να κρύβεται μια πάθηση της χολής που απαιτεί αντιμετώπιση.


ΠΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΚΑΙ ΧΟΛΗ: ΤΟ ΠΙΟ ΣΥΧΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ

Όταν μιλάμε για πόνο στην κοιλιά που αντανακλά στην πλάτη, η χολή όπως προείπαμε είναι από τις πιο συχνές αιτίες. Η πιο κλασική περίπτωση είναι οι πέτρες στη χολή (χολολιθίαση).
Οι πέτρες αυτές μπορεί να μην δίνουν κανένα σύμπτωμα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όταν όμως κινηθούν ή φράξουν τον πόρο της χοληδόχου κύστης, τότε εμφανίζεται ο λεγόμενος κολικός των χοληφόρων. Εκεί αρχίζει και ο έντονος πόνος ο οποίος εμφανίζεται κυρίως μετά από λιπαρό γεύμα, κρατάει από λίγα λεπτά έως ώρες και συνοδεύεται από ναυτία ή τάση για εμετό.
Σε πιο προχωρημένες καταστάσεις, μπορεί να εξελιχθεί σε φλεγμονή της χολής (χολοκυστίτιδα), όπου ο πόνος γίνεται συνεχής και πιο έντονος, με πιθανό πυρετό.

ΠΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ: ΠΟΤΕ ΝΑ ΥΠΟΨΙΑΣΤΕΙΣ ΚΑΤΙ ΣΟΒΑΡΟ

Δεν είναι κάθε πόνος στην κοιλιά επικίνδυνος, αλλά υπάρχουν κάποια σημάδια που δεν πρέπει να αγνοούμε.
Αν ο πόνος:
• διαρκεί πολλές ώρες χωρίς υποχώρηση
• συνοδεύεται από πυρετό
• συνοδεύεται από κιτρίνισμα στο δέρμα ή στα μάτια (ίκτερος)
• επιδεινώνεται αντί να βελτιώνεται
τότε χρειάζεται άμεση αξιολόγηση γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν μιλάμε απλώς για μια ενόχληση από τη χολή, αλλά πιθανώς για επιπλοκή, όπως φλεγμονή ή απόφραξη των χοληφόρων. Εκεί η έγκαιρη διάγνωση κάνει τεράστια διαφορά.

ΠΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΧΟΛΗΣ: ΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ

Όταν τα επεισόδια επαναλαμβάνονται ή όταν υπάρχει επιπλοκή, τότε η λύση δεν είναι φαρμακευτική αλλά χειρουργική. Η χολοκυστεκτομή, δηλαδή η αφαίρεση της χοληδόχου κύστης, είναι η οριστική αντιμετώπιση.
Σήμερα, το χειρουργείο χολής γίνεται λαπαροσκοπικά. Αυτό σημαίνει μικρές τομές, λιγότερος πόνος και ταχύτερη ανάρρωση. Στην πράξη, ο ασθενής επιστρέφει γρήγορα στην καθημερινότητά του.
Κάτι που συχνά με ρωτούν είναι αν μπορείς να ζήσεις χωρίς χολή. Η απάντηση είναι σαφώς και ναι καθώς ο οργανισμός προσαρμόζεται και η πέψη συνεχίζεται φυσιολογικά, με λίγο διαφορετικό τρόπο.

ΠΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ: ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η διάγνωση δεν βασίζεται μόνο στην περιγραφή του πόνου αλλά συνδυάζουμε πάντα την κλινική εικόνα με απεικονιστικό έλεγχο. Το υπερηχογράφημα άνω κοιλίας είναι η πρώτη και πιο απλή εξέταση. Μπορεί να δείξει αν υπάρχουν πέτρες στη χολή ή σημάδια φλεγμονής.
Σε πιο σύνθετες περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστούν:
• αιματολογικές εξετάσεις
• αξονική ή μαγνητική τομογραφία
• εξειδικευμένος έλεγχος των χοληφόρων

Σε κάθε περίπτωση εκείνο που έχει σημασία να κρατήσουμε είναι πως ο πόνος στην κοιλιά που φτάνει μέχρι την πλάτη δεν είναι κάτι που αφήνεις στην τύχη του.
Δεν σημαίνει ότι κάθε πόνος οδηγεί σε χειρουργείο. Αλλά όταν υπάρχει επαναληψιμότητα ή επιπλοκές, η χολοκυστεκτομή στην περίπτωση των χολολιθων είναι η πιο ασφαλής και οριστική λύση.
Το βασικό είναι να ακούς το σώμα σου και να μην καθυστερείς.

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗ ΝΗΣΤΕΙΑ: ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

Η διαλειμματική νηστεία αποτελεί έναν τρόπο οργάνωσης της διατροφής όπου εναλλάσσονται περίοδοι λήψης τροφής με περιόδους αποχής από αυτήν, χωρίς απαραίτητα να αλλάζει το είδος των τροφίμων.
Αν το δούμε απλά, πρόκειται για χρονικό περιορισμό της σίτισης με πιο γνωστό σχήμα να είναι το 16:8, όπου κάποιος καταναλώνει τροφή μέσα σε ένα διάστημα 8 ωρών και απέχει για τις υπόλοιπες 16. Υπάρχουν όμως και άλλες παραλλαγές, πιο αυστηρές ή πιο ελαστικές.

Εδώ βέβαια υπάρχει κάτι σημαντικό που συχνά παραβλέπεται: το γεγονός πως σε έναν άνθρωπο με σωστό πρόγραμμα διατροφής, που δεν τρώει αργά το βράδυ, κοιμάται επαρκώς και καταναλώνει πρωινό λίγες ώρες μετά το ξύπνημα, το βασικό στοιχείο της διαλειμματικής νηστείας ήδη υπάρχει καθώς η νυχτερινή αποχή από την τροφή είναι, ουσιαστικά η πιο φυσιολογική μορφή νηστείας που έτσι κι αλλιώς συμβαίνει.


ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗ ΝΗΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ: ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ

Κατά τη διάρκεια της αποχής από την τροφή, ο οργανισμός μεταβαίνει σταδιακά από τη χρήση γλυκόζης στη χρήση λιπαρών οξέων ως κύρια πηγή ενέργειας.
Τα επίπεδα ινσουλίνης μειώνονται, γεγονός που διευκολύνει τη λιπόλυση. Παράλληλα, ενεργοποιούνται μηχανισμοί όπως η αυτοφαγία, μια διαδικασία καθαρισμού των κυττάρων που έχει μελετηθεί εκτενώς τα τελευταία χρόνια.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι μηχανισμοί αυτοί ενεργοποιούνται μόνο μέσω της διαλειμματικής νηστείας. Συμβαίνουν σε κάθε κατάσταση ενεργειακού ελλείμματος απλώς η διαφορά είναι ότι εδώ επιτυγχάνονται μέσω του χρονικού περιορισμού και όχι απαραίτητα μέσω συνειδητής μείωσης θερμίδων.
Από κλινική σκοπιά βέβαια , αυτό που μας ενδιαφέρει δεν είναι μόνο οι μηχανισμοί, αλλά το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα εξαρτάται τελικά από το συνολικό ενεργειακό ισοζύγιο.

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗ ΝΗΣΤΕΙΑ: ΤΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Τα διαθέσιμα δεδομένα δείχνουν ότι η διαλειμματική νηστεία μπορεί να συμβάλει σε απώλεια βάρους και βελτίωση μεταβολικών δεικτών. Δεν υπερτερεί όμως ξεκάθαρα έναντι άλλων διατροφικών παρεμβάσεων όταν η θερμιδική πρόσληψη είναι ίδια.
Με άλλα λόγια, το όφελος προκύπτει κυρίως επειδή πολλοί άνθρωποι, περιορίζοντας τις ώρες φαγητού, καταλήγουν να τρώνε λιγότερο. Δεν υπάρχει κάποιος μαγικός μεταβολικός μηχανισμός που λειτουργεί ανεξάρτητα από τις θερμίδες.

Και φυσικά υπάρχουν περιπτώσεις όπου η εφαρμογή της δεν είναι ιδανική. Άτομα που εμφανίζουν έντονη πείνα, ευερεθιστότητα ή επεισόδια υπερφαγίας σχεδόν πάντα δυσκολεύονται να τη διατηρήσουνβκαι σε αυτές τις περιπτώσεις, το μοντέλο γίνεται τελικά αντιπαραγωγικό.

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗ ΝΗΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ: ΠΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΟΧΙ

Στην πράξη, η διαλειμματική νηστεία λειτουργεί ως ένα εργαλείο οργάνωσης. Για κάποιους ανθρώπους απλοποιεί τη διατροφή, μειώνει το συνεχές τσιμπολόγημα και βοηθά στη συμμόρφωση.
Δεν είναι όμως απαραίτητη για να επιτευχθεί απώλεια βάρους. Ένας άνθρωπος που τρώει σε σταθερές ώρες, αποφεύγει το βραδινό φαγητό και διατηρεί ισορροπημένη διατροφή, ουσιαστικά εφαρμόζει ήδη τις βασικές αρχές που επικαλείται η διαλειμματική νηστεία.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και πρακτικά μειονεκτήματα. Κοινωνικά γεύματα, επαγγελματικά ωράρια δύσκολα ή έντονη φυσική δραστηριότητα μπορεί να κάνουν δύσκολη τη διατήρηση ενός τέτοιου αυστηρού χρονικού πλαισίου.

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗ ΝΗΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ: Η ΣΩΣΤΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ

Εδώ τώρα είναι η ουσία καθώς η διαλειμματική νηστεία μπορεί να βοηθήσει σε ήπια έως μέτρια μείωση του βάρους. Δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση μακροπρόθεσμη θεραπεία για τη σοβαρή ή νοσογόνο παχυσαρκία.
Όταν έχουμε σημαντικά αυξημένο δείκτη μάζας σώματος και συνοδά νοσήματα, μιλάμε όπως έχουμε πολλάκις αναλύσει για μια χρόνια πάθηση με σύνθετη παθοφυσιολογία. (λινκ από σελίδα παχυσαρκία) Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι διατροφικές παρεμβάσεις από μόνες τους σπάνια οδηγούν σε ουσιαστικό αποτέλεσμα και η  επαναπρόσληψη βάρους είναι σχεδόν δεδομένη , ακόμη και όταν αρχικά υπάρχει σημαντική απώλεια. Αυτό δεν είναι θέμα θέλησης και πειθαρχίας όπως πολλοί θα σκεφτούν αλλά βιολογικών μηχανισμών που επαναφέρουν το βάρος.

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗ ΝΗΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

Στη σοβαρή και νοσογόνο παχυσαρκία, η αποτελεσματική αντιμετώπιση είναι χειρουργική.
Επεμβάσεις όπως το γαστρικό μανίκι  και το SASI δεν περιορίζονται απλώς στη μείωση της ποσότητας τροφής. Επηρεάζουν ορμονικούς και μεταβολικούς μηχανισμούς που σχετίζονται με την πείνα, τον κορεσμό και τη ρύθμιση της γλυκόζης.
Αυτό οδηγεί σε ουσιαστική και διατηρήσιμη απώλεια βάρους, καθώς και σε βελτίωση ή και ύφεση συνοδών νοσημάτων, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2.
Σε αντίθεση με τις διατροφικές προσεγγίσεις, εδώ το αποτέλεσμα δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τη συμμόρφωση του ασθενούς μάθω υπάρχει ουσιαστική τροποποίηση της φυσιολογίας.

Επομένως καλό είναι να γνωρίζουμε πως πράγματι η διαλειμματική νηστεία είναι ένα χρήσιμο εργαλείο, όχι όμως η λύση για όλα.
Μπορεί να βοηθήσει σε επιλεγμένες περιπτώσεις, κυρίως ως τρόπος οργάνωσης της διατροφής και ελέγχου της πρόσληψης τροφής, δεν υπερέχει όμως έναντι των υπολοίπων διατροφικών προσεγγίσεων.
Και το πιο σημαντικό, όπως προείπαμε, δεν πρέπει να συγχέεται με την θεραπεία της νοσογόνου παχυσαρκίας.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΟΝ ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΔΑΚΤΥΛΙΟ ΜΟΥ; ΠΟΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΩ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΜΕΤΑΤΡΕΨΩ ΣΕ ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ

Ο γαστρικός δακτύλιος είναι μια επέμβαση που για χρόνια αποτέλεσε βασική επιλογή στη χειρουργική της παχυσαρκίας, όμως σήμερα πολλοί ασθενείς φτάνουν σε ένα σημείο όπου χρειάζεται να επανεκτιμήσουν τη θέση του στη ζωή τους. Δεν μιλάμε απλώς για μια τεχνική που παλιώνει, αλλά για μια κατάσταση όπου αλλάζουν οι ανάγκες του οργανισμού και η συμπεριφορά του ίδιου του δακτυλίου με την πάροδο του χρόνου.


ΓΑΣΤΡΙΚΟΣ ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ: ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΦΤΑΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΗ

Ο γαστρικός δακτύλιος ξεκίνησε ως μια λιγότερο επεμβατική επιλογή, με το πλεονέκτημα ότι δεν απαιτούσε αφαίρεση τμήματος του στομάχου. Για αρκετούς ασθενείς, ιδιαίτερα στην αρχή, λειτούργησε ικανοποιητικά.
Με τα χρόνια όμως, η εικόνα έγινε πιο σύνθετη. Σε αρκετές περιπτώσεις, η απώλεια βάρους δεν διατηρήθηκε, ενώ εμφανίστηκαν λειτουργικά προβλήματα που δεν ήταν αμελητέα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η επέμβαση ήταν λανθασμένη όταν έγινε. Σημαίνει ότι η πορεία της δεν ήταν πάντα προβλέψιμη.
Σήμερα, γνωρίζουμε ότι ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών θα χρειαστεί επανεκτίμηση, και συχνά επανεπέμβαση.

ΓΑΣΤΡΙΚΟΣ ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ: ΠΟΙΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΜΕΣΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ

Όταν υπάρχει γαστρικός δακτύλιος, ο οργανισμός συνήθως δίνει σήματα όταν κάτι δεν λειτουργεί σωστά. Αυτά τα σημάδια δεν πρέπει να υποτιμώνται ούτε να θεωρούνται φυσιολογικά. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι ασθενείς προσπαθούν να τα συνηθίσουν ή να τα αποδώσουν σε διατροφικές επιλογές, όμως στην πραγματικότητα μπορεί να αποτελούν ένδειξη ότι ο δακτύλιος δεν συμπεριφέρεται όπως θα έπρεπε.
Αυτό που έχει σημασία είναι να αναγνωρίσεις πότε ένα σύμπτωμα ξεπερνά το περιστασιακο και γίνεται επίμονο ή επαναλαμβανόμενο. Εκεί αλλάζει και η σημασία του. Δεν είναι πλέον μια απλή ενόχληση, αλλά ένας λόγος για ουσιαστική ιατρική αξιολόγηση.
Ας δούμε λοιπόν ποια είναι τα βασικά συμπτώματα που πρέπει να σε οδηγήσουν σε άμεσο έλεγχο.

ΕΠΙΜΟΝΕΣ ΚΑΟΥΡΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗ

Το αίσθημα καύσου πίσω από το στέρνο, οι ξινίλες ή η παλινδρόμηση υγρών προς τον οισοφάγο δεν είναι απλά ενοχλητικά συμπτώματα. Όταν εμφανίζονται συχνά ή εντείνονται, υποδηλώνουν ότι η φυσιολογική λειτουργία του ανώτερου πεπτικού έχει διαταραχθεί.
Ιδιαίτερα όταν η παλινδρόμηση εμφανίζεται τη νύχτα ή σε ύπτια θέση, το πρόβλημα γίνεται πιο σημαντικό. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο γαστρικός δακτύλιος μπορεί να επηρεάζει την πίεση και τη ροή της τροφής, δημιουργώντας ένα περιβάλλον που ευνοεί την παλινδρόμηση. Αν αυτά τα συμπτώματα επιμένουν, δεν είναι κάτι που πρέπει να αντέξεις. Είναι σαφής ένδειξη ότι χρειάζεται έλεγχος.

ΕΜΕΤΟΙ Ή ΑΙΣΘΗΜΑ ΟΤΙ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΚΟΛΛΑΕΙ

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά προβλήματα που αναφέρουν οι ασθενείς είναι η αίσθηση ότι η τροφή δεν περνάει φυσιολογικά. Το φαγητό φαίνεται να “σταματάει” σε κάποιο σημείο, προκαλώντας δυσφορία ή ακόμα και ανάγκη για εμετό.
Τα συχνά επεισόδια εμετού, ιδιαίτερα μετά από γεύματα, δεν είναι φυσιολογική κατάσταση για κάποιον με γαστρικό δακτύλιο. Αντίστοιχα, η δυσανεξία σε στερεές τροφές ή η ανάγκη για υπερβολικά αργή κατανάλωση φαγητού δείχνουν ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά.
Αυτά τα συμπτώματα συνήθως σχετίζονται με μηχανικό περιορισμό ή λειτουργική δυσλειτουργία και απαιτούν άμεση εκτίμηση.

ΔΥΣΦΑΓΙΑ (ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΣΗ)

Η δυσφαγία, δηλαδή η δυσκολία στην κατάποση, δεν πρέπει ποτέ να θεωρείται μέρος της επέμβασης. Αν και κάποιοι ασθενείς την αποδέχονται ως κάτι φυσιολογικό, στην πραγματικότητα αποτελεί σύμπτωμα που χρειάζεται διερεύνηση.
Όταν η κατάποση γίνεται δύσκολη ή επώδυνη, ή όταν υπάρχει συνεχής αίσθηση ότι η τροφή δεν κατεβαίνει σωστά, είναι πιθανό να υπάρχει λειτουργικό πρόβλημα στην περιοχή του δακτυλίου.
Η επιμονή αυτού του συμπτώματος είναι σημαντική ένδειξη ότι απαιτείται ιατρική αξιολόγηση και δεν πρέπει να αγνοείται.

ΠΟΝΟΣ Ή ΔΥΣΦΟΡΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ

Ο πόνος μετά τα γεύματα, είτε στο επιγάστριο είτε πίσω από το στέρνο, δεν είναι κάτι που πρέπει να θεωρείται φυσιολογικό. Μπορεί να εμφανίζεται ως βάρος, πίεση ή έντονη ενόχληση που επηρεάζει την καθημερινότητα.
Σε πολλές περιπτώσεις, αυτό το σύμπτωμα σχετίζεται με λειτουργική δυσκολία του στομάχου ή με μηχανικό πρόβλημα στη θέση του δακτυλίου. Όταν συνοδεύεται από άλλα συμπτώματα, όπως εμετούς ή παλινδρόμηση, η πιθανότητα υποκείμενου προβλήματος αυξάνεται.
Η επανεμφάνιση πόνου μετά από γεύματα είναι ένα από τα πιο ξεκάθαρα σημάδια ότι κάτι χρειάζεται διερεύνηση.

ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΒΑΡΟΥΣ Ή ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΗ ΚΙΛΩΝ

Ένας από τους βασικούς στόχους του γαστρικού δακτυλίου είναι η απώλεια και η διατήρηση του βάρους. Όταν αυτός ο στόχος δεν επιτυγχάνεται ή όταν τα κιλά επιστρέφουν, τότε η λειτουργικότητα της επέμβασης τίθεται υπό αμφισβήτηση.
Η επανάκτηση βάρους δεν είναι πάντα θέμα διατροφής ή πειθαρχίας. Σε αρκετές περιπτώσεις, σχετίζεται με το γεγονός ότι ο δακτύλιος δεν προσφέρει πλέον τον ίδιο βαθμό περιορισμού ή δεν λειτουργεί όπως αρχικά.
Αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά σημεία που πρέπει να αξιολογηθούν συνολικά.

ΥΠΟΨΙΑ ΟΛΙΣΘΗΣΗΣ Ή ΑΛΛΗΣ ΕΠΙΠΛΟΚΗΣ

Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα συμπτώματα μπορεί να σχετίζονται με πιο σοβαρές καταστάσεις, όπως ολίσθηση του δακτυλίου, διάβρωση ή άλλες μηχανικές επιπλοκές. Αυτές οι καταστάσεις δεν είναι πάντα άμεσα εμφανείς, αλλά μπορεί να εκδηλωθούν με τα παραπάνω συμπτώματα.
Η υποψία τέτοιων επιπλοκών απαιτεί άμεση και σωστή διερεύνηση, καθώς η καθυστέρηση μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση.
Εδώ είναι που η εξειδικευμένη εκτίμηση παίζει καθοριστικό ρόλο.

Γενικώς το σώμα σου πάντα σοθ δείχνει ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά και η σωστή προσέγγιση δεν είναι σε καμία περίπτωση η αναμονή, αλλά η αξιολόγηση καθώς οποιοδήποτε από τα παραπάνω αν συμβαίνει είναι φανερό και ξεκάθαρο ότι ο δακτύλιος δεν επιτελεί πλέον τον ρόλο του και η διατήρηση του δεν προσφέρει κανένα ουσιαστικό όφελος.

Είναι σημαντικό πάντως να πούμε ότι η αφαίρεση δεν είναι αποτυχία αλλά προσαρμογή της θεραπείας στα δεδομένα που έχουν αλλάξει.

ΓΑΣΤΡΙΚΟΣ ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ: ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟ Η ΑΦΑΙΡΕΣΗ

Η αφαίρεση του γαστρικού δακτυλίου λύνει το πρόβλημα του ίδιου του δακτυλίου, αλλά όχι απαραίτητα το πρόβλημα της παχυσαρκίας. Όταν αφαιρείται χωρίς συνέχεια, ο ασθενής μένει χωρίς τον περιοριστικό μηχανισμό που είχε.
Αυτό σημαίνει κατά συνέπεια ότι υπάρχει πολύ αυξημένος κίνδυνος επανάκτησης βάρους. Και εδώ είναι που πρέπει να αλλάξει η λογική καθώς δεν μιλάμε μόνο για αφαίρεση, αλλά για συνολική αλλαγή στρατηγική.

ΓΑΣΤΡΙΚΟΣ ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ ΣΕ ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ: ΤΙ ΚΕΡΔΙΖΕΙ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ

Η μετατροπή του γαστρικού δακτυλίου σε γαστρικό μανίκι δεν είναι απλώς μια τεχνική επιλογή. Είναι μια ουσιαστική αλλαγή στρατηγικής όπως προείπαμε.
Με την αφαίρεση του δακτυλίου απομακρύνεται ένα ξένο σώμα από τον οργανισμό, το οποίο μπορεί να αποτελεί πηγή φλεγμονής, δυσφορίας ή μηχανικών προβλημάτων. Αυτό από μόνο του συχνά βελτιώνει σημαντικά την καθημερινότητα.
Παράλληλα, το γαστρικό μανίκι αποτελεί σήμερα μια από τις πιο καθιερωμένες και σύγχρονες επεμβάσεις.  Η ευρεία χρήση του δεν είναι τυχαία. Έχει δείξει πιο σταθερά αποτελέσματα και μεγαλύτερη αξιοπιστία σε βάθος χρόνου.
Σε επίπεδο βάρους, προσφέρει πιο προβλέψιμη πορεία. Σε επίπεδο μεταβολισμού, μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά, ιδιαίτερα όταν συνυπάρχουν νοσήματα που σχετίζονται με την παχυσαρκία.
Και ίσως το πιο σημαντικό: ο ασθενής δεν μένει χωρίς πλάνο. Δεν αφαιρεί απλώς κάτι που δεν λειτουργεί. Αποκτά μια νέα, σαφή θεραπευτική κατεύθυνση.

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΑΚΤΥΛΙΟ;

Όταν ο γαστρικός δακτύλιος προκαλεί προβλήματα ή δεν αποδίδει πλέον, για πολλούς ασθενείς η μετάβαση σε γαστρικό μανίκι είναι μια πιο λογική επιλογή.
Η καθημερινότητα γίνεται πιο απλή, καθώς δεν απαιτούνται ρυθμίσεις. Η χειρουργική λογική είναι πιο σύγχρονη και η πορεία απώλειας βάρους συνήθως πιο σταθερή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι η σωστή επιλογή για όλους. Σημαίνει όμως ότι, σε πολλές περιπτώσεις, αποτελεί καλύτερη λύση από τη διατήρηση ενός προβληματικού δακτυλίου.
Διαβάστε εδώ παλαιότερο άρθρο του ιατρού με την σύγκριση των δύο τεχνικών.

 

ΓΑΣΤΡΙΚΟΣ ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ: ΜΙΑ Η ΔΥΟ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ;

Η απόφαση για το αν η μετατροπή θα γίνει σε ένα ή δύο στάδια εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Σχεδόν πάντα στους περισσότερους ασθενείς είναι εφικτό να γίνει ταυτόχρονα αφαίρεση και μετατροπή.
Σε ένα πολύ μικρό ποσοστό , είναι ασφαλέστερο να προηγηθεί η αφαίρεση και να ακολουθήσει η μετατροπή σε δεύτερο χρόνο. Η κατάσταση του στομάχου, η παρουσία φλεγμονής, οι συμφύσεις και οι πιθανές αλλοιώσεις καθορίζουν τη στρατηγική και βέβαια αυτό είναι το σημείο όπου η εμπειρία του χειρουργού κάνει τη διαφορά.

ΓΑΣΤΡΙΚΟΣ ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ: ΓΙΑΤΙ Η ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ

Παρότι η αρχική τοποθέτηση του δακτυλίου ήταν λαπαροσκοπική, η αφαίρεση μετά από χρόνια δεν είναι πάντα απλή. Η παρουσία συμφύσεων, ουλώδους ιστού και αλλαγών στην ανατομία καθιστά την επέμβαση πιο απαιτητική.
Ο χειρουργός χρειάζεται να κινηθεί με ακρίβεια και προσοχή, ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με νέα επέμβαση. Αυτές οι περιπτώσεις ανήκουν στην επανεπεμβατική βαριατρική χειρουργική, που απαιτεί εξειδίκευση.

ΓΑΣΤΡΙΚΟΣ ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ ΤΟΥ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΥ

Σε επανεπεμβατικές επεμβάσεις, η εμπειρία είναι καθοριστική και δεν αρκεί η γνώση της τεχνικής. Χρειάζεται κατανόηση της πορείας της νόσου και των επιπλοκών.

Ο Σωτήρης Γαβριήλ  διαθέτει πολυετή εμπειρία στη χειρουργική της παχυσαρκίας και έχει αντιμετωπίσει μεγάλο αριθμό περιστατικών με γαστρικό δακτύλιο. Αυτή η εμπειρία επιτρέπει σωστή εκτίμηση και επιλογή της κατάλληλης στρατηγικής, είτε πρόκειται για άμεση μετατροπή είτε για σταδιακή προσέγγιση.

Αν αναρωτιέσαι συνεπώς τι να κάνεις με τον γαστρικό δακτύλιο, η απάντηση βρίσκεται πάντα στην εξατομικευμένη αξιολόγηση. Όταν υπάρχουν συμπτώματα ή όταν δεν υπάρχει αποτέλεσμα, η επανεκτίμηση είναι απαραίτητη. Σε πολλές περιπτώσεις, η αφαίρεση είναι αναγκαία. Και σε πολλές ακόμη, η μετατροπή σε γαστρικό μανίκι αποτελεί τη φυσική και πιο ολοκληρωμένη συνέχεια.

ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

 

Πότε πρέπει να βγάλω τον γαστρικό δακτύλιο;

Όταν εμφανίζονται συμπτώματα όπως καούρες, παλινδρόμηση, εμετοί, δυσκολία στην κατάποση ή αίσθηση ότι η τροφή κολλάει, αλλά και όταν υπάρχει πόνος, επιπλοκές ή απουσία ουσιαστικής απώλειας βάρους.

Αν βγάλω τον γαστρικό δακτύλιο, θα ξαναπάρω βάρος;

Υπάρχει πιθανότητα αύξησης βάρους, ιδιαίτερα αν δεν υπάρξει επόμενη θεραπευτική παρέμβαση. Για αυτό εξετάζεται συχνά η μετατροπή σε άλλη επέμβαση.

Είναι καλή λύση η μετατροπή γαστρικού δακτυλίου σε sleeve;

Για πολλούς ασθενείς αποτελεί μια αξιόπιστη επιλογή, καθώς συνδυάζει την αφαίρεση του προβληματικού δακτυλίου με μια πιο σύγχρονη λύση.

Μπορεί να γίνει αφαίρεση γαστρικού δακτυλίου και sleeve στο ίδιο χειρουργείο;

Σε ορισμένες περιπτώσεις ναι, αλλά εξαρτάται από την κατάσταση του στομάχου και τη συνολική ασφάλεια.

Είναι δύσκολη η αφαίρεση γαστρικού δακτυλίου;

Μπορεί να είναι απαιτητική, ιδιαίτερα όταν έχουν περάσει χρόνια ή όταν συνδυάζεται με άλλη επέμβαση.

Ποια είναι τα πιο συχνά συμπτώματα ότι ο γαστρικός δακτύλιος δεν λειτουργεί καλά;

Καούρες, παλινδρόμηση, εμετοί, δυσκολία στο φαγητό και επανάκτηση βάρους.

Ποιος είναι ο κατάλληλος χειρουργός για αφαίρεση γαστρικού δακτυλίου;

Ένας χειρουργός με μεγάλη εμπειρία στο πεπτικό και σαφώς στη βαριατρική και ειδικά στην επανεπεμβατική χειρουργική.

ΥΠΟΤΡΟΠΗ ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗΣ: ΠΟΣΟ ΣΠΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ ΣΩΣΤΑ

Η διαφραγματοκήλη, όταν αντιμετωπίζεται με σωστό σχεδιασμό και από εξειδικευμένο χειρουργό διαφραγματοκήλης, έχει εξαιρετικά υψηλά ποσοστά επιτυχίας και σταθερότητας στο χρόνο. Στην πράξη, όταν η αρχική αποκατάσταση γίνει με τις σωστές τεχνικές και με εξατομικευμένη προσέγγιση, η πιθανότητα υποτροπής είναι χαμηλή. Αυτό είναι κάτι που θέλω και πρέπει να τονίσω, γιατί συχνά δημιουργείται αδικαιολόγητη ανησυχία.

Η υποτροπή δεν αποτελεί τον κανόνα. Αντίθετα, είναι η εξαίρεση και συνήθως σχετίζεται με πολύ συγκεκριμένους παράγοντες που μπορούμε σε μεγάλο βαθμό να ελέγξουμε ή να προβλέψουμε όπως πχ η απότομη πρόσληψη σωματικού βάρους.


ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΥΠΟΤΡΟΠΗ ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗΣ

Για να μιλήσουμε ρεαλιστικά, όταν εμφανιστεί υποτροπή διαφραγματοκήλης, συνήθως υπάρχει εξήγηση. Δεν πρόκειται για τυχαίο γεγονός. Στις περισσότερες περιπτώσεις, σχετίζεται είτε με ιδιαίτερα ανατομικά χαρακτηριστικά είτε με αυξημένες πιέσεις στην κοιλιακή χώρα που επιμένουν στο χρόνο.
Ένας σημαντικός παράγοντας είναι η ποιότητα των ιστών. Υπάρχουν ασθενείς στους οποίους το διάφραγμα είναι πιο ευάλωτο, κάτι που μπορεί να επηρεάσει τη μακροχρόνια αντοχή της αποκατάστασης.
Παράλληλα, η αυξημένη ενδοκοιλιακή πίεση – όπως συμβαίνει στην παχυσαρκία ή σε χρόνιο βήχα – επιβαρύνει το σημείο.
Ωστόσο πρέπει να είμαστε ακριβείς : όταν το χειρουργείο διαφραγματοκήλης γίνεται με σωστή τεχνική ακόμη κι αυτοί οι παράγοντες αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά. Γι’ αυτό και η εμπειρία του χειρουργού παίζει καθοριστικό ρόλο.

ΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΥΠΟΤΡΟΠΗ ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗΣ

Η υποτροπή διαφραγματοκήλης, όταν συμβεί, έχει συνήθως μια σταδιακή και όχι απότομη εικόνα. Δεν εμφανίζεται ξαφνικά από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά δίνει κάποια προειδοποιητικά σημάδια.
Το πιο χαρακτηριστικό είναι η επανεμφάνιση συμπτωμάτων παλινδρόμησης. Αν μετά από ένα επιτυχημένο χειρουργείο αρχίσεις ξανά να νιώθεις καούρες ή όξινες αναγωγές, τότε πρέπει να το διερευνήσεις. Δεν σημαίνει απαραίτητα υποτροπή, αλλά δεν πρέπει και να αγνοηθεί.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να παρουσιαστεί δυσκολία στην κατάποση ή ένα αίσθημα πίεσης μετά τα γεύματα. Αυτά τα συμπτώματα συχνά σχετίζονται με αλλαγές στη λειτουργία της περιοχής και όχι απαραίτητα με πλήρη επανεμφάνιση της κήλης.
Εκεί που χρειάζεται προσοχή είναι όταν τα συμπτώματα επιμένουν ή επιδεινώνονται. Τότε η αξιολόγηση πρέπει να είναι άμεση και στοχευμένη.


ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΥΠΟΤΡΟΠΗΣ ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗΣ ΜΕ ΑΚΡΙΒΕΙΑ

Η διάγνωση δεν βασίζεται σε υποθέσεις. Χρειάζεται τεκμηρίωση με συγκεκριμένες εξετάσεις, ώστε να έχουμε ξεκάθαρη εικόνα και η γαστροσκόπηση αποτελεί το βασικό εργαλείο, καθώς μας επιτρέπει να δούμε άμεσα την περιοχή του οισοφάγου και του στομάχου.

Σε πιο σύνθετες περιπτώσεις, χρησιμοποιούμε λειτουργικές εξετάσεις όπως μανομετρία και pHμετρία. Αυτές μας βοηθούν να κατανοήσουμε αν τα συμπτώματα οφείλονται σε πραγματική υποτροπή ή σε λειτουργική διαταραχή.
Ο σωστός χειρουργός διαφραγματοκήλης σε κάθε περίπτωση δεν βιάζεται να καταλήξει σε συμπέρασμα αλλά συνδυάζει τα δεδομένα και αποφασίζει με βάση την πλήρη εικόνα.

ΠΟΤΕ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΝΕΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗΣ
Δεν σημαίνει ότι κάθε υποτροπή οδηγεί αυτόματα σε χειρουργείο. Αντίθετα, πολλές φορές μπορούμε να διαχειριστούμε την κατάσταση συντηρητικά, ειδικά όταν τα συμπτώματα είναι ήπια και η απόφαση για νέο χειρουργείο διαφραγματοκήλης λαμβάνεται όταν υπάρχει σαφής ένδειξη. Δηλαδή όταν τα συμπτώματα επηρεάζουν ουσιαστικά την καθημερινότητα ή όταν υπάρχουν επιπλοκές που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν αλλιώς.

Εδώ βέβαια χρειάζεται εμπειρία και σωστή κρίση γιατί η επανεπέμβαση δεν είναι μια απλή διαδικασία αφού η περιοχή έχει ήδη χειρουργηθεί και η ανατομία δεν είναι ίδια. Για αυτό και ο σχεδιασμός πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός.

 

ΤΕΧΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΕΠΕΜΒΑΣΗ ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗΣ

Η επανεπέμβαση απαιτεί διαφορετική στρατηγική από την αρχική αποκατάσταση. Δεν ακολουθούμε απλώς τα ίδια βήματα, αλλά προσαρμόζουμε την τεχνική στις νέες συνθήκες, έτσι αρχικά, γίνεται προσεκτική λύση των συμφύσεων και αποκατάσταση της φυσιολογικής ανατομίας. Αυτό είναι ένα από τα πιο απαιτητικά στάδια, γιατί χρειάζεται ακρίβεια και εμπειρία.
Στη συνέχεια, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη σταθερή και χωρίς τάση σύγκλειση του διαφράγματος. Σε αρκετές περιπτώσεις χρησιμοποιείται πλέγμα για ενίσχυση, ειδικά όταν οι ιστοί δεν έχουν την απαραίτητη αντοχή και τέλος επαναδημιουργείται ο αντιπαλινδρομικός μηχανισμός με τρόπο που να ταιριάζει στον συγκεκριμένο ασθενή.

ΠΩΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΤΡΟΠΗ ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗΣ

Η πρόληψη ξεκινά από το χειρουργείο, αλλά δεν σταματά εκεί καθώς είναι μια διαδικασία που συνεχίζεται και μετά.
Η σωστή επιλογή τεχνικής, η αποφυγή τάσης στους ιστούς και η ενίσχυση όπου χρειάζεται αποτελούν βασικά στοιχεία. Όταν αυτά γίνουν σωστά, η πιθανότητα υποτροπής μειώνεται σημαντικά.

Βέβαια εδώ πρέπει να τονίσουμε αυτό που εξ αρχής είπαμε, ότι δηλαδή από την πλευρά του ασθενούς, η διατήρηση φυσιολογικού βάρους παίζει καθοριστικό ρόλο καθώς η αυξημένη πίεση στην κοιλιά λόγω των επιπλέον κιλών είναι ένας από τους πολύ λίγους παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά ακόμα και μια άρτια επέμβαση.

Αν πρέπει πάντως να κρατήσουμε ένα πράγμα, είναι πως η διαφραγματοκήλη αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά όταν σχεδιάζεται σωστά από την αρχή.
Η εμπειρία του χειρουργού διαφραγματοκήλης καθορίζει όχι μόνο το άμεσο αποτέλεσμα, αλλά και τη μακροχρόνια σταθερότητα και δεν είναι απλώς θέμα τεχνικής, αλλά συνολικής προσέγγισης καθώς ένας εξειδικευμένος χειρουργός θα αξιολογήσει όλους τους παράγοντες, θα επιλέξει τη σωστή μέθοδο και θα μειώσει στο ελάχιστο την πιθανότητα υποτροπής.

Τα τελευταία χρόνια η επικρατέστερη τεχνική για την αποκατάσταση της διαφργματοκήλης  είναι αυτή με την χρήση πλέγματος την οποία  επιλέγει ο χειρουργός Σωτήριος Γαβριήλ καθώς έχει ελάχιστο ποσοστό υποτροπής αντικαθιστώντας παλαιότερές τεχνικές όπως η θολοπλαστική κατά Nissen.

ΠΑΓΚΡΕΑΤΕΚΤΟΜΗ: ΟΤΑΝ Ο ΕΝΤΟΝΟΣ ΠΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΚΡΥΒΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΣΟΒΑΡΟ

Η παγκρεατεκτομη είναι ένα από τα πιο απαιτητικά χειρουργεία στο πεπτικό σύστημα και αποτελεί τη μοναδική ριζική θεραπευτική επιλογή για ασθενείς με καρκίνο στο πάγκρεας. Πρόκειται για μια επέμβαση εξαιρετικά υψηλής τεχνικής δυσκολίας, που απαιτεί πρώτα απ όλα εμπειρία, σωστή προεγχειρητική διάγνωση και βέβαια καλά οργανωμένη χειρουργική ομάδα.

Πριν από λίγο καιρό, στο ιατρείο ήρθε ένας ασθενής, ο Παναγιώτης με έντονο και επίμονο πόνο στην κοιλιά. Ο πόνος ήταν τόσο χαρακτηριστικός που αρχικά η σκέψη πήγε στη χολή. Σε πολλές περιπτώσεις οι πέτρες στη χοληδόχο κύστη προκαλούν τέτοια συμπτώματα, οπότε το πιθανότερο σενάριο έμοιαζε να είναι ένα απλό χειρουργείο χολοκυστεκτομής.

Τα πράγματα όμως δεν ήταν τόσο απλά. Οι εξετάσεις άρχισαν να δίνουν διαφορετικά στοιχεία και κατόπιν αποκαλύφθηκε μια πολύ πιο σοβαρή διάγνωση: καρκίνος στο πάγκρεας.


ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΓΚΡΕΑΤΕΚΤΟΜΗ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΣΤΟ ΠΑΓΚΡΕΑΣ

Η παγκρεατεκτομη είναι η χειρουργική αφαίρεση μέρους ή ολόκληρου του παγκρέατος. Το πάγκρεας είναι ένα όργανο που βρίσκεται βαθιά στην άνω κοιλιά, πίσω από το στομάχι, και συμμετέχει τόσο στην πέψη όσο και στη ρύθμιση του σακχάρου.
Η επέμβαση πραγματοποιείται κυρίως όταν υπάρχει κακοήθεια, αλλά μπορεί να χρειαστεί και σε άλλες περιπτώσεις, όπως όταν υπάρχουν όγκοι του παγκρέατος, σοβαρή χρόνια παγκρεατιτιδα και κύστεις ή νεοπλάσματα με πιθανότητα κακοήθειας.

Το χειρουργείο στο πάγκρεας δεν είναι μια τυπική επέμβαση ρουτίνας. Το όργανο βρίσκεται σε στενή σχέση με σημαντικά αγγεία και άλλα όργανα της κοιλιάς. Αυτό σημαίνει ότι κάθε χειρουργικός χειρισμός απαιτεί μεγάλη ακρίβεια και εμπειρία όπως προείπαμε.
Ανάλογα με το σημείο του όγκου, η επέμβαση μπορεί να είναι μερική ή εκτεταμένη. Σε πολλές περιπτώσεις αφαιρείται η κεφαλή του παγκρέατος μαζί με τμήματα από το δωδεκαδάκτυλο και τους χοληφόρους πόρους.

ΠΑΓΚΡΕΑΤΕΚΤΟΜΗ ΚΑΙ ΔΙΑΓΝΩΣΗ: ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Στην περίπτωση του Παναγιώτη, η κλινική εικόνα στην αρχή ήταν παραπλανητική. Ο πόνος παρέπεμπε σε χοληδόχο κύστη, όμως ο υπέρηχος δεν έδειχνε καθαρά πέτρες. Ακολούθησαν περισσότερες εξετάσεις.
Στην καθημερινή πράξη, όταν υπάρχει υποψία για πρόβλημα στο πάγκρεας, συνήθως προχωράμε σε αξονική τομογραφία και μαγνητική τομογραφία άνω κοιλίας, σαφώς σε εξειδικευμένες αιματολογικές εξετάσεις και σε ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα όταν χρειάζεται.

Ακόμη και με σύγχρονες απεικονιστικές μεθόδους, ο καρκίνος στο πάγκρεας δεν είναι πάντα εύκολο να εντοπιστεί στα πρώτα στάδια. Σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάζεται συνδυασμός εξετάσεων μέχρι να ξεκαθαρίσει η διάγνωση.
Έτσι έγινε και εδώ στην περίπτωση του Παναγιώτη. Μετά από προσεκτική διερεύνηση, φάνηκε ότι ο όγκος βρισκόταν στο πάγκρεας και η μόνη πραγματικά αποτελεσματική επιλογή ήταν η χειρουργική αντιμετώπιση.

ΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΓΚΡΕΑΤΕΚΤΟΜΗΣ: ΜΙΑ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΕΙ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΕΙΑ

Το χειρουργείο στο πάγκρεας για τον Παναγιώτη κράτησε περίπου δέκα ώρες. Πρόκειται για χρονική διάρκεια που δεν είναι ασυνήθιστη σε τέτοιου τύπου επεμβάσεις. Κατά τη διάρκεια μιας παγκρεατεκτομής, ο χειρουργός καλείται να εργαστεί σε μια περιοχή όπου συνυπάρχουν μεγάλα αγγεία της κοιλιάς, ο χοληδόχος πόρος, το τμήμα του δωδεκαδακτυλου και τμήμα του στομάχου.
Η διαδικασία λοιπόν δεν περιορίζεται απλώς στην αφαίρεση του όγκου. Πρέπει επίσης να γίνει προσεκτική αποκατάσταση της συνέχειας του πεπτικού συστήματος, ώστε η πέψη να συνεχίσει να λειτουργεί όσο το δυνατόν πιο φυσιολογικά.

Σε αυτή την επέμβαση λοιπόν η λεπτομέρεια είναι που κάνει τη διαφορά γι αυτό χρειάστηκε να γίνουν πολλά βήματα, και μεθοδικά, μέχρι να ολοκληρωθεί με ασφάλεια η αφαίρεση της βλάβης και ευτυχώς το χειρουργείο ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Η ΑΝΑΡΡΩΣΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΡΕΑΤΕΚΤΟΜΗ

Η μετεγχειρητική πορεία μετά από παγκρεατεκτομη απαιτεί προσεκτική παρακολούθηση. Οι πρώτες ημέρες είναι κρίσιμες, καθώς το σώμα προσαρμόζεται στις αλλαγές που έχουν γίνει στο πεπτικό σύστημα.
Συνήθως οι ασθενείς χρειάζονται σταδιακή επανεκκίνηση της διατροφής και έλεγχο των επιπέδων σακχάρου και σαφέστατα παρακολούθηση της λειτουργίας του παγκρέατος.
Σε κάποιες περιπτώσεις χορηγούνται παγκρεατικά ένζυμα, ώστε να διευκολυνθεί η πέψη. Παράλληλα βέβαια η ογκολογική ομάδα αξιολογεί την ανάγκη για συμπληρωματική θεραπεία.

Στον συγκεκριμένο ασθενή, η ανάρρωση εξελίχθηκε πολύ ομαλά και σήμερα βρίσκεται στο σπίτι του και προετοιμάζεται να ξεκινήσει τις χημειοθεραπείες που αποτελούν μέρος της ολοκληρωμένης ογκολογικής αντιμετώπισης του.

 

ΠΑΓΚΡΕΑΤΕΚΤΟΜΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΣΤΟ ΠΑΓΚΡΕΑΣ

Ο καρκίνος στο πάγκρεας είναι μια από τις πιο απαιτητικές παθήσεις της χειρουργικής ογκολογίας. Παρ’ όλα αυτά, όταν η νόσος εντοπιστεί σε στάδιο όπου μπορεί να αφαιρεθεί χειρουργικά, η παγκρεατεκτομη δίνει πραγματική πιθανότητα ίασης και σημαντικής παράτασης της ζωής.
Σήμερα η αντιμετώπιση είναι πολυπαραγοντική καθώς περιλαμβάνει συνεργασία μεταξύ χειρουργών και ογκολόγων με στόχο βέβαια τη καλύτερη δυνατή θεραπεία για τον ασθενή.

Και βέβαια εκείνο που πρέπει οπωσδήποτε να κρατήσει κανείς από αυτή την ιστορία του Παναγιώτη είναι ότι ένας πόνος στην κοιλιά δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάται. Μερικές φορές πίσω από ένα φαινομενικά απλό σύμπτωμα μπορεί να κρύβεται κάτι πιο σύνθετο.

ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ: ΤΥΠΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Η παχυσαρκία αποτελεί χρόνια, πολυπαραγοντική νόσο που επηρεάζει μεταβολικά, καρδιαγγειακά και ορμονικά συστήματα. Δεν είναι μία ενιαία κατάσταση: διαφορετικοί τύποι παχυσαρκίας έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά, κινδύνους και απαιτούν εξατομικευμένη προσέγγιση. Η σωστή ταξινόμηση είναι κρίσιμη για τον χειρουργό παχυσαρκίας, καθώς καθορίζει τις θεραπευτικές επιλογές, συμπεριλαμβανομένου του χειρουργείου παχυσαρκίας όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο.

ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΒΑΣΕΙ BMI ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΩΝ ΔΕΙΚΤΩΝ

Ο βασικός δείκτης για την αξιολόγηση της παχυσαρκίας είναι ο Δείκτης Μάζας Σώματος (BMI), που υπολογίζεται ως το βάρος (kg) δια του τετραγώνου του ύψους (m²).
• BMI 25–29,9: υπέρβαρος
• BMI ≥30: παχυσαρκία
• BMI ≥35 με συννοσηρότητες ή BMI ≥40: σοβαρή παχυσαρκία
Ο BMI από μόνος του δεν αρκεί. Η κατανομή του λίπους, η περίμετρος μέσης, το ποσοστό σωματικού λίπους και οι μεταβολικοί δείκτες (ινσουλίνη, γλυκόζη, λιπίδια) είναι εξίσου σημαντικά για την εκτίμηση κινδύνου και τη λήψη απόφασης για πιθανό χειρουργείο παχυσαρκίας.
Η επιστημονική πρακτική συνιστά ολοκληρωμένη αξιολόγηση για κάθε ασθενή, ώστε να εξατομικευθεί η θεραπεία και να βελτιωθεί η πρόγνωση.


ΤΥΠΟΙ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ ΜΕ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΛΙΠΟΥΣ

Η θέση του λίπους στο σώμα επηρεάζει μεταβολικά τον οργανισμό και διαφοροποιεί τον καρδιομεταβολικό κίνδυνο.

ΚΕΝΤΡΙΚΗ (ΣΠΛΑΧΝΙΚΗ) ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Χαρακτηρίζεται από συσσώρευση λίπους στην κοιλιά και γύρω από τα σπλαχνικά όργανα. Μεταβολικά είναι η πιο επικίνδυνη μορφή:
• Αυξάνει την αντίσταση στην ινσουλίνη και τον κίνδυνο σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2
• Προδιαθέτει σε αθηροσκλήρωση και καρδιαγγειακά νοσήματα
• Συμβάλλει στη λιπώδη νόσο ήπατος
Η αναλογία μέσης προς γοφούς και η περίμετρος μέσης χρησιμοποιούνται για την εκτίμηση κινδύνου. Σοβαρές μορφές συχνά χρειάζονται χειρουργείο παχυσαρκίας για ασφαλή απώλεια βάρους.

ΠΕΡΙΦΕΡΙΚΗ (ΥΠΟΔΕΡΜΙΚΗ) ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Το λίπος συσσωρεύεται σε γλουτούς, μηρούς και βραχίονες, συχνότερα στις γυναίκες:
• Ο μεταβολικός κίνδυνος είναι χαμηλότερος
• Υπάρχει κίνδυνος ορθοπεδικών προβλημάτων και περιορισμένης κινητικότητας
• Η παρέμβαση εστιάζει σε διατροφή, άσκηση και βελτίωση ποιότητας ζωής
Η περιφερική παχυσαρκία επηρεάζει κυρίως κινητικότητα και σαφώς την αισθητική ενώ η αντιμετώπιση είναι σε πρώτη φάση συνήθως μη χειρουργική και το άτομο προχωρά στην επέμβαση εφόσον με τον καιρό δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί.


ΤΥΠΟΙ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ ΜΕ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΑΙΤΙΑ

Η αιτιολογία συνήθως είναι εκείνη που κατευθύνει και την επιλογή της θεραπείας, το είδος της επέμβασης και πιθανή φαρμακευτική αγωγή:

ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Αποτέλεσμα χρόνιας υπερκαταναλωσης, πρόσληψης  εξαιρετικά επεξεργασμενων τροφών και ζάχαρης συνδυασμό με καθιστικό τρόπο ζωής. Χαρακτηριστικά:
• Αυξημένο σωματικό λίπος και αντίσταση στην ινσουλίνη
• Δυσλιπιδαιμία και υπέρταση
• Φθορά αρθρώσεων λόγω υπερφόρτωσης
Η αντιμετώπιση περιλαμβάνει οπωσδήποτε αλλαγές στη διατροφή, άσκηση και όταν κρίνεται αναγκαίο χειρουργείο παχυσαρκίας.

ΟΡΜΟΝΙΚΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Συνεπάγεται με ενδοκρινικές διαταραχές όπως:
• Υποθυρεοειδισμός: μειωμένος μεταβολισμός
• Σύνδρομο Cushing: αυξημένη κορτιζόλη
• Πολυκυστικές ωοθήκες: διαταραχή ορμονικής ισορροπίας
Η θεραπεία απαιτεί σε πρώτη φάση την αντιμετώπιση της υποκείμενης αιτίας και συχνά συνδυάζεται με προγράμματα διαχείρισης βάρους ή επέμβαση παχυσαρκίας.

ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Σχετικά πιο σπάνια μορφή που οφείλεται σε μεταλλάξεις γονιδίων που επηρεάζουν:
• Σήματα κορεσμού (λεπτίνη, μελανοκορτίνη)
• Μεταβολισμό γλυκόζης και λίπους
Σε τέτοιες περιπτώσεις, το χειρουργείο παχυσαρκίας μπορεί να προσφέρει ουσιαστική βελτίωση και σχεδόν πάντα είναι μονόδρομος καθώς η διατροφή και η άσκηση δεν επαρκούν κι ακόμη κι αν υπάρχει αλλαγή δυστυχώς δεν έχει διάρκεια στο χρόνο.

ΜΙΚΤΟΙ ΤΥΠΟΙ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

Ορισμένοι ασθενείς εμφανίζουν συνδυασμούς τύπων:
• Κεντρική + ορμονική παχυσαρκία, συνήθως σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες
• Διατροφική + γενετική παχυσαρκία σε παιδιά και εφήβους
Η αξιολόγηση βασίζεται σε BMI, περίμετρο μέσης και μεταβολικούς δείκτες, ενώ η θεραπεία πρέπει να είναι εξατομικευμένη, περιλαμβάνοντας συντηρητική ή χειρουργική παρέμβαση.
Το συμπέρασμα εν ολίγοις είναι πως η παχυσαρκία είναι μια σύνθετη νόσος με διαφορετικούς τύπους που καθορίζουν τον μεταβολικό κίνδυνο και την επιλογή θεραπείας γι αυτό και η σωστή διάγνωση και ταξινόμηση είναι απαραίτητη για αποτελεσματική παρέμβαση, είτε με αλλαγές στον τρόπο ζωής είτε με χειρουργείο παχυσαρκίας. Και το σημαντικότερο από όλα και πιο καθοριστικό είναι ο ασθενής να απευθύνεται αποκλειστικά σε ιατρό εξειδικευμένο που γνωρίζει καλά τη νόσο και την θεραπεία της.

ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΚΑΙ ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΤΥΠΟΥ 2: ΜΙΑ ΣΤΕΝΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΣΧΕΣΗ

Η παχυσαρκία αποτελεί αν όχι τον σημαντικότερο-έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που οδηγούν στην εμφάνιση σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, μια νόσο που τα τελευταία χρόνια είναι ευρέως γνωστό ότι εξελίσσεται σε παγκόσμια επιδημία. Αν το δούμε κλινικά, θα διαπιστώσουμε ότι οι δύο αυτές καταστάσεις δεν είναι απλώς συχνά συνυπάρχουσες αλλά συνδέονται απόλυτα μέσω πολύπλοκων μεταβολικών μηχανισμών που επηρεάζουν την ινσουλίνη, τον μεταβολισμό γλυκόζης και την ορμονική ισορροπία.

Ως χειρουργός παχυσαρκίας, αντιμετωπίζω όπως είναι αναμενόμενο καθημερινά δεκάδες ανθρώπους που δεν παλεύουν μόνο με το  βάρος, αλλά και με τις επιπλοκές που αυτό προκαλεί στον οργανισμό και κ σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 είναι όπως προείπαμε ίσως η πιο χαρακτηριστική από αυτές. Και δεν πρόκειται απλώς για μια διαταραχή του σακχάρου αλλά γiα μια συστηματική νόσο που επηρεάζει καρδιά, αγγεία, νεφρά και νευρικό σύστημα.

ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΚΑΙ ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΤΥΠΟΥ 2: ΠΩΣ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ

Η σχέση μεταξύ παχυσαρκίας και σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 βασίζεται κυρίως σε ένα φαινόμενο που λίγο πολύ όλοι κάποια στιγμή έχουν ακούσει και ονομάζεται αντίσταση στην ινσουλίνη. Με πολύ απλά λόγια, τα κύτταρα του σώματος σταδιακά σταματούν να ανταποκρίνονται αποτελεσματικά στην ινσουλίνη, την ορμόνη που ρυθμίζει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα.
Όταν υπάρχει αυξημένος λιπώδης ιστός – ιδιαίτερα στην κοιλιακή χώρα – το σώμα απελευθερώνει ουσίες που προκαλούν φλεγμονή και μεταβολικές διαταραχές. Αυτές οι ουσίες επηρεάζουν τη λειτουργία της ινσουλίνης και οδηγούν σταδιακά σε αύξηση του σακχάρου στο αίμα.
Με την πάροδο του χρόνου, το πάγκρεας προσπαθεί να αντισταθμίσει την κατάσταση παράγοντας περισσότερη ινσουλίνη. Κάποια στιγμή όμως εξαντλείται και τότε εμφανίζεται ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2.

Δεν είναι τυχαίο ότι πάνω από το 80% των ασθενών με διαβήτη τύπου 2 έχουν αυξημένο σωματικό βάρος, η κοιλιακή παχυσαρκία (η αλλιώς κεντρική παχυσαρκία) θεωρείται βασικός παράγοντας κινδύνου και η απώλεια βάρους μπορεί να βελτιώσει σημαντικά τον γλυκαιμικό έλεγχο. Με άλλα λόγια, η παχυσαρκία δεν είναι απλώς ένας συνοδός παράγοντας αλλά αποτελεί τη βασική αιτία.

ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

Η παχυσαρκία δεν επηρεάζει μόνο τα επίπεδα σακχάρου. Στην πραγματικότητα αποτελεί κεντρικό στοιχείο του λεγόμενου μεταβολικού συνδρόμου , μιας κατάστασης που αυξάνει σημαντικά τον καρδιαγγειακό κίνδυνο.
Όταν το σώμα συσσωρεύει υπερβολικό λίπος, ενεργοποιούνται πολλαπλοί μηχανισμοί που επηρεάζουν το σύνολο του οργανισμού. Το λίπος δεν είναι απλώς αποθήκη ενέργειας αλλά λειτουργεί ως ενεργό ενδοκρινικό όργανο που παράγει ορμόνες και φλεγμονώδεις ουσίες και αυτό πρακτικά οδηγεί σε έναν συνδυασμό προβλημάτων όπως:
• αυξημένη αρτηριακή πίεση
• δυσλιπιδαιμία (αυξημένη χοληστερόλη και τριγλυκερίδια)
• αντίσταση στην ινσουλίνη
• σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2
Το αποτέλεσμα είναι ότι ο οργανισμός βρίσκεται σε μια κατάσταση χρόνιας μεταβολικής επιβάρυνσης και δε μιλάμε απλώς για επιπλέον κιλά, αλλά για μια σύνθετη παθολογική κατάσταση που επηρεάζει κάθε σύστημα του σώματος.

ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΥ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

Σε αρκετές περιπτώσεις, η αλλαγή τρόπου ζωής και η φαρμακευτική αγωγή δεν επαρκούν για τη μακροχρόνια αντιμετώπιση της παχυσαρκίας και του διαβήτη. Εκεί ακριβώς έρχεται ο χειρουργός παχυσαρκίας.
Η βαριατρικη χειρουργική δε στοχεύει μόνο στη μείωση του σωματικού βάρους αλλά επιδρά άμεσα στους ορμονικούς μηχανισμούς που ρυθμίζουν την πείνα, τον κορεσμό και τον μεταβολισμό της γλυκόζης.
Μετά από επεμβάσεις παχυσαρκίας με ναυαρχίδα το γαστρικό μανίκι , αλλά και το γαστρικό bypass (SASI) παρατηρείται συχνά εντυπωσιακή βελτίωση, ακόμη και πλήρης ύφεση του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και αυτό συμβαίνει πριν ακόμη ο ασθενής χάσει σημαντικό βάρος, γεγονός που δείχνει ότι οι ορμονικές αλλαγές παίζουν καθοριστικό ρόλο.
Η επιλογή της κατάλληλης επέμβασης γίνεται εξατομικευμένα, λαμβάνοντας υπόψη τον δείκτη μάζας σώματος, τη διάρκεια του διαβήτη και σαφώς τη συνολική υγεία του ασθενούς.

ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΣΑΚΧΑΡΩΔΗ ΔΙΑΒΗΤΗ ΤΥΠΟΥ 2

Η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας αποτελεί τον  βασικό πυλώνα στη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.
Ακόμη και μια σχετικά μικρή απώλεια βάρους μπορεί να βελτιώσει σημαντικά τον μεταβολισμό της γλυκόζης. Υπάρχουν αμέτρητες επιστημονικές μελέτες που δείχνουν  ότι ακόμη και η μείωση του σωματικού βάρους κατά 5–10% μπορεί να οδηγήσει σε ουσιαστική βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου.

ΓΙΑΤΙ Η ΕΓΚΑΙΡΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗ


Η παχυσαρκία εξελίσσεται συνήθως σταδιακά, αλλά οι συνέπειες της όπως αναπτύξαμε παραπάνω μπορεί να είναι ιδιαίτερα σοβαρές αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα και αυτό διότι οσο περισσότερο διαρκεί η μεταβολική επιβάρυνση, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα εμφάνισης μόνιμων βλαβών.
Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2, για παράδειγμα, μπορεί να προκαλέσει επιπλοκές όπως:
• καρδιαγγειακή νόσο
• νεφρική ανεπάρκεια
• διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια
• νευροπάθεια
Γι’ αυτό η έγκαιρη παρέμβαση είναι κρίσιμη. Όσο νωρίτερα αντιμετωπιστεί η παχυσαρκία, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες να προληφθούν ή ακόμη και να αναστραφούν ορισμένες από αυτές τις επιπλοκές.
Στην πράξη εδώ φυσικά καταλαβαίνουμε όλοι πως ο στόχος δεν είναι απλώς η απώλεια κιλών αλλά η αποκατάσταση της μεταβολικής ισορροπίας και η βελτίωση της συνολικής υγείας.

ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ

Πέρα βέβαια από τις σοβαρές καθαρά ιατρικές συνέπειες, η παχυσαρκία επηρεάζει πολύ γενικώς την καθημερινότητα του ανθρώπου. Η κόπωση, οι μυοσκελετικοί πόνοι και οι περιορισμοί στη σωματική δραστηριότητα είναι συχνά προβλήματα που επηρεάζουν την ποιότητα ζωής και όταν δε, συνυπάρχει και σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2, η επιβάρυνση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη γι αυτό και οι ασθενείς καλούνται να διαχειριστούν φάρμακα, διατροφικούς περιορισμούς ενώ ζουν με τον συνεχή φόβο των επιπλοκών.
Η παχυσαρκία και ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 δεν είναι μια αναπόφευκτη πορεία. Με τη σωστή καθοδήγηση και την κατάλληλη θεραπευτική στρατηγική, η κατάσταση μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά.

ΠΟΤΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΥΠΕΡΒΑΡΟΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΠΑΧΥΣΑΡΚΟΣ;

Η παχυσαρκία όπως βεβαίως είναι πλέον γνωστό και έχουμε αναλύσει ξανά δεν είναι απλώς ένα αισθητικό ζήτημα. Είναι μια χρόνια νόσος που επηρεάζει ολόκληρο τον οργανισμό και σχετίζεται με δεκάδες παθολογικές καταστάσεις. Στην καθημερινή κλινική πράξη, πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται πότε το αυξημένο βάρος ξεπερνά τα όρια του “λίγο παραπάνω” και μπαίνει στην κατηγορία της υπερβαρότητας ή της παχυσαρκίας.
Αν το δούμε επιστημονικά, υπάρχουν σαφή κριτήρια που χρησιμοποιούμε για να εκτιμήσουμε το σωματικό βάρος. Δεν βασιζόμαστε στην εικόνα του σώματος ή στην προσωπική αντίληψη. Υπάρχουν συγκεκριμένοι δείκτες, με πιο γνωστό τον Δείκτη Μάζας Σώματος (BMI) , που μας βοηθούν να κατανοήσουμε πότε το βάρος αρχίζει να επιβαρύνει την υγεία.
Στο κείμενο αυτό θα εξηγήσουμε με απλό τρόπο πώς γίνεται αυτή η αξιολόγηση, πότε κάποιος θεωρείται υπέρβαρος, πότε παχύσαρκος και γιατί έχει σημασία να αντιμετωπιστεί έγκαιρα  ακόμη και με τη βοήθεια ενός χειρουργού παχυσαρκίας όταν αυτό είναι απαραίτητο.


ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΟΡΙΖΕΤΑΙ

Η παχυσαρκία ορίζεται ιατρικά ως η υπερβολική συσσώρευση λίπους στο σώμα σε βαθμό που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την υγεία. Δεν αφορά απλώς τον αριθμό στη ζυγαριά. Αυτό που έχει σημασία είναι το ποσοστό και η κατανομή του λίπους στον οργανισμό.
Στην πράξη χρησιμοποιούμε τον Δείκτη Μάζας Σώματος (Body Mass Index – BMI). Πρόκειται για έναν απλό υπολογισμό που προκύπτει από το βάρος σε κιλά διαιρεμένο με το τετράγωνο του ύψους σε μέτρα. Αν και δεν είναι τέλειος δείκτης, αποτελεί το βασικό εργαλείο για την αρχική αξιολόγηση.
Με βάση τον ΔΜΣ, οι βασικές κατηγορίες είναι:
• Φυσιολογικό βάρος: BMI 18,5 – 24,9
• Υπέρβαρο: BMI 25 – 29,9
• Παχυσαρκία: BMI ≥ 30
Η παχυσαρκία μάλιστα χωρίζεται σε επιμέρους στάδια (βαθμού Ι, ΙΙ και ΙΙΙ), κάτι που μας βοηθά να εκτιμήσουμε τον βαθμό κινδύνου για την υγεία.

ΠΟΤΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΥΠΕΡΒΑΡΟΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Η υπερβαρότητα είναι ουσιαστικά το στάδιο που προηγείται της παχυσαρκίας. Στον Δείκτη Μάζας Σώματος αντιστοιχεί σε τιμές από 25 έως 29,9. Σε αυτό το σημείο πολλοί άνθρωποι δεν αντιμετωπίζουν συνήθως πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας, όμως ο οργανισμός αρχίζει να επιβαρύνεται.
Το αυξημένο βάρος σε αυτή τη φάση συχνά συνοδεύεται από:
• αυξημένη περιφέρεια μέσης
• αρχόμενη αντίσταση στην ινσουλίνη
• αυξημένη αρτηριακή πίεση
• κόπωση ή μειωμένη αντοχή
Η υπερβαρότητα λειτουργεί σαν προειδοποιητικό σήμα. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος είναι άρρωστος, αλλά δείχνει ότι ο μεταβολισμός κινείται προς μια κατεύθυνση που μπορεί να οδηγήσει στην παχυσαρκία.
Ακριβώς για αυτό το στάδιο είναι ιδανικό για παρέμβαση. Με αλλαγές στη διατροφή, την άσκηση και τον τρόπο ζωής, συχνά μπορούμε να αναστρέψουμε την πορεία πριν εμφανιστούν σοβαρότερες επιπλοκές.

ΠΟΤΕ Η ΥΠΕΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΣΕ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Όταν ο Δείκτης Μάζας Σώματος ξεπεράσει το 30, τότε μιλάμε πλέον για παχυσαρκία. Σε αυτό το στάδιο η υπερβολική συσσώρευση λίπους αρχίζει να επηρεάζει πιο έντονα τα συστήματα του οργανισμού.
Η παχυσαρκία ταξινομείται συνήθως ως εξής:
• Παχυσαρκία βαθμού Ι: BMI 30–34,9
• Παχυσαρκία βαθμού ΙΙ: BMI 35–39,9
• Νοσογόνος παχυσαρκία: BMI ≥ 40
Όσο αυξάνεται ο δείκτης, τόσο αυξάνονται και οι πιθανότητες εμφάνισης σοβαρών νοσημάτων.
Μεταξύ των συχνότερων επιπλοκών είναι:
• σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2
• υπέρταση
• καρδιαγγειακά νοσήματα
• υπνική άπνοια
• λιπώδης νόσος του ήπατος
• ορθοπεδικά προβλήματα

 


ΓΙΑΤΙ Η ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΘΕΜΑ ΒΑΡΟΥΣ

Συχνά υπάρχει η αντίληψη ότι η παχυσαρκία σχετίζεται αποκλειστικά με την υπερβολική κατανάλωση τροφής. Στην πραγματικότητα όμως είναι μια πολυπαραγοντική νόσος με κύρια σημεία τη γενετική προδιάθεση, τυχόν ορμονικές διαταραχές, μεταβολικές αλλαγές, ψυχολογικούς παράγοντες και φυσικά καθιστικός τρόπος ζωής.
Με απλά λόγια, δεν πρόκειται μόνο για θέμα πειθαρχίας. Ο οργανισμός πολλών ανθρώπων έχει διαφορετικό μεταβολικό προφίλ και αντιδρά διαφορετικά στην απώλεια βάρους.
Για αυτό ακριβώς η σύγχρονη ιατρική αντιμετωπίζει την παχυσαρκία όπως κάθε άλλη χρόνια πάθηση: με διάγνωση, παρακολούθηση και εξατομικευμένη θεραπεία.

ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΝΟΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΥ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η απώλεια βάρους μόνο με δίαιτα και άσκηση δεν είναι αρκετή. Αυτό συμβαίνει κυρίως όταν υπάρχει νοσογόνος παχυσαρκία ή όταν έχουν ήδη εμφανιστεί μεταβολικές επιπλοκές.
Εκεί μπαίνει στο προσκήνιο ο ρόλος του χειρουργού παχυσαρκίας. Οι σύγχρονες βαριατρικές επεμβάσεις αποτελούν σήμερα μια επιστημονικά τεκμηριωμένη θεραπευτική επιλογή.
Οι πιο συχνές επεμβάσεις περιλαμβάνουν είναι το γαστρικό μανίκι (sleeve gastrectomy) και το γαστρικό bypass (SASI).
Οι τεχνικές αυτές πραγματοποιούνται λαπαροσκοπικά, με μικρές τομές και σχετικά γρήγορη ανάρρωση. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δεν βοηθούν μόνο στην απώλεια βάρους αλλά και στη βελτίωση νοσημάτων όπως ο διαβήτης και η υπέρταση.
Φυσικά, η χειρουργική αντιμετώπιση δεν αφορά όλους. Η επιλογή γίνεται πάντα μετά από προσεκτική αξιολόγηση και εξατομικευμένη συζήτηση με τον ασθενή. Το σίγουρο όμως είναι πως αποτελούν την μόνιμη λύση.

ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ: ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙΣ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ

Ένα από τα συχνότερα λάθη που βλέπω διαχρονικά εμπειρικά είναι η καθυστέρηση στην αναζήτηση ιατρικής βοήθειας και συμβουλής. Πολλοί άνθρωποι προσπαθούν για χρόνια μόνοι τους, δοκιμάζοντας συνεχώς νέες δίαιτες χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα και χάνοντας πολύτιμο χρόνο. Το σωστό είναι να ζητήσει το άτομο την αξιολόγηση από τον ειδικό χειρουργό παχυσαρκίας όταν ο Δείκτης Μάζας Σώματος είναι πάνω από 30, όταν υπάρχει γρήγορη αύξηση βάρους, σαφώς όταν συνυπάρχουν μεταβολικά προβλήματα και κυρίως όταν οι προσπάθειες απώλειας βάρους αποτυγχάνουν επανειλημμένα.
Όσο νωρίτερα αντιμετωπιστεί η παχυσαρκία, τόσο μικρότερος είναι ο κίνδυνος για σοβαρές επιπλοκές στο μέλλον.

ΓΑΣΤΡΙΚΟΣ ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ ΚΑΙ SLEEVE: ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΓΑΣΤΡΙΚΟΥ ΔΑΚΤΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΣΕ ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚ

ΓΑΣΤΡΙΚΟΣ ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ ΚΑΙ SLEEVE: ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΓΑΣΤΡΙΚΟΥ ΔΑΚΤΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΣΕ ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ

 

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΓΑΣΤΡΙΚΟΥ ΔΑΚΤΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ

 

Η αφαίρεση γαστρικού δακτυλίου είναι μια χειρουργική επέμβαση που πραγματοποιείται όταν ο δακτύλιος δεν εξυπηρετεί πλέον τον σκοπό για τον οποίο τοποθετήθηκε ή όταν δημιουργεί προβλήματα υγείας στον ασθενή με παχυσαρκία. Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ότι αρκετοί ασθενείς που είχαν τοποθετήσει γαστρικό δακτύλιο στο παρελθόν χρειάζονται επανεκτίμηση της θεραπείας τους, είτε λόγω ανεπαρκούς απώλειας βάρους είτε λόγω επιπλοκών είτε πολλές φορές επειδή κουράστηκαν με τις ρυθμίσεις που πρέπει ανά διαστήματα να κάνουν με τον χειρουργό τους στον δακτύλιο.

Ο γαστρικός δακτύλιος αποτέλεσε στο παρελθόν μια δημοφιλή βαριατρική επέμβαση. Η λογική του ήταν σχετικά απλή: τοποθετείται ένας ρυθμιζόμενος δακτύλιος γύρω από το ανώτερο τμήμα του στομάχου ώστε να περιορίζεται η ποσότητα τροφής που μπορεί να καταναλωθεί. Ωστόσο, η μακροχρόνια εμπειρία έδειξε ότι σε αρκετούς ασθενείς εμφανίζονται προβλήματα που οδηγούν τελικά στην ανάγκη αφαίρεσής του.

Σε κάθε περίπτωση μετά από αρκετά χρόνια παρουσίας του στον οργανισμό, είναι γενικά σκόπιμο ο γαστρικός δακτύλιος να επανεκτιμάται από τον θεράποντα καθώς  πρόκειται για ένα ξένο σώμα που παραμένει μόνιμα γύρω από το στομάχι και, όπως συμβαίνει με κάθε εμφύτευμα, μπορεί με την πάροδο του χρόνου να δημιουργήσει μηχανικά ή λειτουργικά προβλήματα.
Ακόμη δηλαδή κι όταν δεν υπάρχουν έντονα συμπτώματα, η μακροχρόνια παρουσία του δακτυλίου μπορεί να επηρεάσει τη φυσιολογική λειτουργία του στομάχου ή του οισοφάγου.

ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΓΑΣΤΡΙΚΟΥ ΔΑΚΤΥΛΙΟΥ: ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ

Η ανάγκη για αφαίρεση γαστρικού δακτυλίου δεν είναι σπάνια, ιδιαίτερα όταν έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την αρχική επέμβαση. Υπάρχουν ορισμένες καταστάσεις που εμφανίζονται συχνότερα και οδηγούν τον ασθενή στο χειρουργείο για την απομάκρυνση του δακτυλίου.
Ένας από τους βασικούς λόγους είναι η ανεπαρκής απώλεια βάρους ή η επαναπρόσληψη κιλών. Παρά την αρχική επιτυχία της επέμβασης, αρκετοί ασθενείς με παχυσαρκία διαπιστώνουν ότι μετά από κάποια χρόνια ο δακτύλιος δεν βοηθά πλέον στον έλεγχο της διατροφής. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η βαριατρική χειρουργική προσφέρει άλλες, πιο αποτελεσματικές λύσεις.
Υπάρχουν επίσης περιπτώσεις όπου ο δακτύλιος προκαλεί δυσάρεστα ή ακόμη και επικίνδυνα συμπτώματα. Μεταξύ αυτών συναντάμε:
• έντονες καούρες ή γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση
• δυσκολία στην κατάποση
• εμέτους μετά το φαγητό
• διάταση του οισοφάγου ή του στομάχου
Σε κάποιες πιο σπάνιες καταστάσεις μπορεί να εμφανιστεί διάβρωση του δακτυλίου στο στομάχι ή μετακίνηση του από τη θέση του.
Αυτά τα προβλήματα απαιτούν συνήθως άμεση χειρουργική αντιμετώπιση. Επιπλέον υπάρχει πλέον και μια κατηγορία ασθενών αρκετά μεγάλξ που ζητά αφαίρεση γαστρικού δακτυλίου επειδή θέλει να προχωρήσει σε πιο αποτελεσματική επέμβαση αντιμετώπισης της παχυσαρκίας, όπως το γαστρικό μανίκι.

ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΓΑΣΤΡΙΚΟΥ ΔΑΚΤΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ

Ένα από τα πιο συχνά ερωτήματα είναι αν η αφαίρεση γαστρικού δακτυλίου μπορεί να συνδυαστεί στην ίδια επέμβαση με το γαστρικο μανίκι. Η απάντηση είναι ότι ναι γίνεται αν δεν μιλάμε για κάποια ακραία και σπάνια επιπλοκή παλιού δακτυλίου.
Η ταυτόχρονη επέμβαση έχει το πλεονέκτημα ότι ο ασθενής υποβάλλεται σε μία μόνο αναισθησία και αποφεύγει δύο ξεχωριστά χειρουργεία. Ωστόσο, η απόφαση εξαρτάται όπως προείπαμε από την κατάσταση του στομάχου και από το αν υπάρχουν σοβαρές φλεγμονές ή μεγάλες ουλές γύρω από τον δακτύλιο.
Όταν λοιπόν οι συνθήκες είναι κατάλληλες (στην συντριπτική πλειοψηφία είναι) , η διαδικασία πραγματοποιείται λαπαροσκοπικά. Δηλαδή μέσω μικρών τομών στην κοιλιά, χρησιμοποιώντας ειδικά εργαλεία και κάμερα υψηλής ευκρίνειας. Η τεχνική αυτή  όπως είναι γνωστό προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα:
• μικρότερο τραύμα στους ιστούς
• ταχύτερη ανάρρωση
• μικρότερο πόνο μετά το χειρουργείο
Σε ορισμένες περιπτώσεις προτιμάται η λεγόμενη “διφασική” προσέγγιση. Δηλαδή πρώτα γίνεται η αφαίρεση γαστρικού δακτυλίου και μετά από μερικούς μήνες πραγματοποιείται το γαστρικό μανίκι. Αυτή η επιλογή επιλέγεται όταν το στομάχι χρειάζεται χρόνο για να επουλωθεί πλήρως σε περιπτώσεις σοβαρών επιπλοκών του δακτύλιου όπως προαναφέραμε.

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΑΦΑΙΡΕΣΗΣ ΓΑΣΤΡΙΚΟΥ ΔΑΚΤΥΛΙΟΥ

Η επέμβαση για αφαίρεση γαστρικού δακτυλίου πραγματοποιείται όπως είπαμε λαπαροσκοπικά και απαιτεί εξειδικευμένη χειρουργική εμπειρία, ειδικά όταν ο δακτύλιος βρίσκεται στον οργανισμό για πολλά χρόνια.
Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, εντοπίζουμε αρχικά τον δακτύλιο και αποκολλάμε προσεκτικά τους ιστούς που έχουν δημιουργηθεί γύρω του. Με τον χρόνο, ο οργανισμός δημιουργεί ουλώδη ιστό στην περιοχή, γεγονός που απαιτεί λεπτούς χειρισμούς.
Αφού απελευθερωθεί πλήρως, ο δακτύλιος αφαιρείται μαζί με τον σωλήνα που συνδέεται με το υποδόριο port (τη βαλβίδα ρύθμισης). Στη συνέχεια εξετάζουμε προσεκτικά το στομάχι για να διαπιστώσουμε αν υπάρχει κάποια βλάβη ή φλεγμονή.
Αν η επέμβαση συνδυάζεται με γαστρικό μανίκι, προχωράμε στο δεύτερο στάδιο της διαδικασίας. Δηλαδή στην αφαίρεση του μεγαλύτερου τμήματος του στομάχου και στη δημιουργία του νέου, μικρότερου στομάχου σε σχήμα σωλήνα.
Η διάρκεια της επέμβασης ποικίλλει, αλλά συνήθως κυμαίνεται από 1,5 έως 2 ώρες, ανάλογα με τη δυσκολία της περίπτωσης.

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΑΣΤΡΙΚΟΥ ΜΑΝΙΚΙΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΓΑΣΤΡΙΚΟΥ ΔΑΚΤΥΛΙΟΥ

Τα αποτελέσματα του γαστρικού μανικιού σε ασθενείς που είχαν προηγουμένως γαστρικό δακτύλιο είναι γενικά εξαιρετικά ιδιαίτερα όταν η επέμβαση πραγματοποιείται σε εξειδικευμένο κέντρο βαριατρικής χειρουργικής. 
Η απώλεια βάρους μετά από γαστρικό μανίκι ξεπερνά το 80%% του πλεονάζοντος σωματικού βάρους μέσα στα πρώτα δύο χρόνια. Φυσικά, το τελικό αποτέλεσμα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό καξ από τη συνεργασία του ασθενούς με την ιατρική ομάδα.
Εκτός από τη μείωση του βάρους, παρατηρούμε συχνά σημαντική βελτίωση σε προβλήματα υγείας που σχετίζονται με την παχυσαρκία:  βελτιώνεται ή ακόμη και υποχωρεί ο διαβήτης, η υπέρταση και οι διαταραχές του ύπνου και φυσικά η ποιότητα ζωής των ασθενών βελτιώνεται αισθητά αφού η καθημερινότητα γίνεται πιο εύκολη, η κινητικότητα αυξάνεται και η συνολική υγεία επηρεάζεται θετικά.

ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΓΑΣΤΡΙΚΟΥ ΔΑΚΤΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΡΡΩΣΗ

Η ανάρρωση μετά από αφαίρεση γαστρικού δακτυλίου, είτε μόνη της είτε σε συνδυασμό με γαστρικό μανίκι, είναι γρήγορη καθώς η επέμβαση πραγματοποιείται λαπαροσκοπικά.
Οι περισσότεροι ασθενείς παραμένουν στο νοσοκομείο 1 έως 2 ημέρες. Μέσα σε λίγες ώρες από το χειρουργείο ξεκινούν να κινητοποιούνται, κάτι που βοηθά σημαντικά στην ταχύτερη ανάρρωση.
Η διατροφή ακολουθεί ένα σταδιακό πρόγραμμα. Ξεκινά με υγρά, συνεχίζει με πολτοποιημένες τροφές και σταδιακά επανέρχεται σε πιο στερεές μορφές. Η διαδικασία αυτή γίνεται πάντα με την καθοδήγηση της διαιτολόγου της ομάδας που οφείλει καθε χειρουργος παχυσαρκίας να έχει.
Τις πρώτες εβδομάδες δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση:
• στη σωστή ενυδάτωση
• στη σταδιακή επαναφορά της διατροφής
• στη σωματική δραστηριότητα
Η σωστή παρακολούθηση μετά το χειρουργείο παίζει καθοριστικό ρόλο στη μακροχρόνια επιτυχία της θεραπείας της παχυσαρκίας.

Η εξέλιξη της βαριατρικής χειρουργικής τα τελευταία χρόνια μας δίνει πλέον πιο αξιόπιστες και ασφαλείς επιλογές. Το γαστρικό μανίκι έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητά του τόσο στην απώλεια βάρους όσο και στη βελτίωση των συνοδών νοσημάτων γι αυτό όταν υπάρχουν ενδείξεις, η απόφαση για αφαίρεση γαστρικού δακτυλίου και μετατροπή σε γαστρικό μανίκι μπορεί να αποτελέσει πολύ σημαντικό βήμα γισ μια πιο υγιή και κυρίως ισορροπημένη ζωή.

ΤΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ;

Τα φάρμακα παχυσαρκίας και ιδιαίτερα τα σύγχρονα ενέσιμα παχυσαρκίας αποτελούν πλέον ένα σημαντικό εργαλείο στη θεραπευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Η αποτελεσματικότητά τους στην απώλεια βάρους είναι καλά τεκμηριωμένη και σε αρκετούς ασθενείς βοηθούν ουσιαστικά στη μείωση του βάρους και των μεταβολικών επιπλοκών.

Παρόλα αυτά, πριν ξεκινήσει κάποιος θεραπεία με τα ενέσιμα φάρμακα, είναι σημαντικό να προηγηθεί ένας βασικός έλεγχος. Τα νεότερα επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι σε ασθενείς με χολολιθίαση χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, καθώς η απώλεια βάρους μπορεί να επηρεάσει τη συμπεριφορά ή τον αριθμό των χολόλιθων.
Υπάρχει πιθανότητα οι χολόλιθοι να αυξηθούν ή να μετακινηθούν και να προκαλέσουν απόφραξη σε χοληφόρους ή παγκρεατικούς πόρους, αυξάνοντας τον κίνδυνο παγκρεατίτιδας. Για τον λόγο αυτό, πριν από τη χορήγηση ενέσιμων παχυσαρκίας προτείνεται ένας απλός αλλά στοχευμένος προληπτικός έλεγχος.

ΓΙΑΤΙ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

Τα φάρμακα παχυσαρκίας δρουν κυρίως μειώνοντας την όρεξη και αυξάνοντας το αίσθημα κορεσμού. Το αποτέλεσμα είναι συχνά μια σχετικά γρήγορη απώλεια βάρους, ιδιαίτερα στους πρώτους μήνες θεραπείας.
Η γρήγορη αυτή μεταβολή μπορεί να επηρεάσει τη λειτουργία της χοληδόχου κύστης. Είναι έτσι κι αλλιώς γνωστό ότι τόσο η παχυσαρκία όσο και η ταχεία απώλεια βάρους σχετίζονται με αυξημένη πιθανότητα δημιουργίας ή κινητοποίησης χολόλιθων.
Αν υπάρχουν ήδη χολόλιθοι στη χοληδόχο κύστη, υπάρχει πιθανότητα όπως προείπαμε να μετακινηθούν και να προκαλέσουν απόφραξη των χοληφόρων ή του παγκρεατικού πόρου. Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να εμφανιστεί οξεία παγκρεατίτιδα, μια κατάσταση που σαφώς θέλουμε να προλάβουμε.
Γι’ αυτό τα νεότερα θεραπευτικά πρωτόκολλα δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στον προληπτικό έλεγχο πριν από την έναρξη θεραπείας με ενέσιμα παχυσαρκίας.

ΥΠΕΡΗΧΟΓΡΑΦΗΜΑ ΑΝΩ ΚΟΙΛΙΑΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

Το υπερηχογράφημα άνω κοιλίας είναι η βασική εξέταση πριν από την έναρξη των φαρμάκων παχυσαρκίας. Πρόκειται για μια απλή, γρήγορη και ανώδυνη εξέταση που επιτρέπει να ελέγξουμε τη χοληδόχο κύστη.
Με το υπερηχογράφημα μπορούμε να εντοπίσουμε αν υπάρχουν χολόλιθοι ή λάσπη χολής, αλλά και να αξιολογήσουμε γενικά τη μορφολογία της χοληδόχου κύστης και του ήπατος.
Αν εντοπιστεί χολολιθίαση, η θεραπευτική προσέγγιση πρέπει να εξατομικευτεί. Σε ασθενείς με συμπτωματικούς χολόλιθους χρειάζεται πρώτα αντιμετώπιση της χολολιθίασης πριν ξεκινήσει θεραπεία για την παχυσαρκία για την αποφυγή παγκρεατίτιδας.
Σε κάθε περίπτωση, το υπερηχογράφημα είναι ένας εύκολος τρόπος να μειώσουμε σημαντικά τον κίνδυνο επιπλοκών.

ΑΙΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΝΕΣΙΜΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

Πριν από την έναρξη θεραπείας με ενέσιμα παχυσαρκίας καλό θα ήταν επίσης εκτός από τον υπέρηχο να έχει προηγηθεί από τον ασθενή και ένας βασικός αιματολογικός έλεγχος. Ο στόχος είναι να εκτιμηθεί η συνολική μεταβολική κατάσταση του ασθενούς.
Συνήθως περιλαμβάνονται:
• γλυκόζη και γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη
• λιπιδαιμικό προφίλ
• ηπατικά ένζυμα
• γενική αίματος
Οι εξετάσεις αυτές βοηθούν να εντοπιστούν συνοδές μεταβολικές διαταραχές που σχετίζονται με την παχυσαρκία, όπως προδιαβήτης, δυσλιπιδαιμία ή λιπώδης διήθηση του ήπατος.
Παράλληλα αποτελούν μια καλή βάση σύγκρισης για την πορεία του ασθενούς κατά τη διάρκεια της θεραπείας.


ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

Τα ενέσιμα παχυσαρκίας είναι γενικά ασφαλή όταν χορηγούνται σωστά και με ιατρική παρακολούθηση. Ωστόσο υπάρχουν περιπτώσεις όπου χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή.
Αυτό ισχύει κυρίως σε ασθενείς με:
• γνωστή χολολιθίαση
• ιστορικό παγκρεατίτιδας
• παθήσεις των χοληφόρων
Σε αυτές τις περιπτώσεις η απόφαση για έναρξη θεραπείας πρέπει να λαμβάνεται μετά από προσεκτική αξιολόγηση.
Το σωστό είναι πρώτα να αντιμετωπιστεί η χολολιθίαση όπως αναφέραμε και προηγουμένως και ακολούθως να ξεκινήσει η φαρμακευτική αγωγή για την παχυσαρκία.

Τα σύγχρονα φάρμακα παχυσαρκίας έχουν αλλάξει σημαντικά το τοπίο στη θεραπεία της παχυσαρκίας. Όταν χρησιμοποιούνται σωστά, μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στη μείωση του σωματικού βάρους και στη βελτίωση των μεταβολικών παραμέτρων.
Η προληπτική αξιολόγηση πριν από την έναρξη της θεραπείας είναι ένα απλό αλλά σημαντικό βήμα.
Ένα υπερηχογράφημα άνω κοιλίας όπως προείπαμε και ένας βασικός αιματολογικός έλεγχος μπορούν να εντοπίσουν παράγοντες που χρειάζονται προσοχή και έτσι  η θεραπεία με ενέσιμα παχυσαρκίας μπορεί να γίνει με μεγαλύτερη ασφάλεια και καλύτερη προοπτική αποτελεσματικότητας.