Στην παρούσα ιστοσελίδα μπορείτε να βρείτε όλες τις επιστημονικές πληροφορίες σχετικά με τις επεμβάσεις παχυσαρκίας – όπως το ειδικό γαστρικο μανικι, το ειδικό γαστρικο bypass, η γαστρική πτύχωση και ο γαστρικος δακτυλιος – τις οποίες χρησιμοποιώ πάνω από 25 χρόνια, για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.

Παράλληλα θα ενημερωθείτε για την αντιμετώπιση των κακοηθειών, των ενδοκρινών αδένων, διαφόρων παθήσεων όπως οι αιμορροϊδες, η παλινδρομηση, η διαφραγματοκηλη, η αχαλασια οισοφαγου και γενικά για όλες τις επεμβάσεις της γενικής χειρουργικής.

Μπορείτε να μου αποστείλετε οποιαδήποτε απορία σας, μέσω της φόρμας επικοινωνίας που διαθέτει η ιστοσελίδα ή να αφήσετε το σχόλιο σας κάτω από κάποιο άρθρο και να δούμε από κοινού τα θέματα που σας απασχολούν.

Με εκτίμηση,
Σωτήρης Γαβριήλ

Ozempic ή Mounjaro μετά από γαστρικό μανίκι: Πότε έχουν θέση;

Το γαστρικό μανίκι  αποτελεί μία από τις πιο αποτελεσματικές επεμβάσεις για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η απώλεια βάρους διατηρείται πάντα στον ίδιο βαθμό σε βάθος χρόνου. Σε ορισμένους ασθενείς, η απώλεια κιλών επιβραδύνεται, το βάρος σταθεροποιείται νωρίτερα από το αναμενόμενο ή παρατηρείται επαναπρόσληψη βάρους. Σε αυτές τις λίγες περιπτώσεις, φάρμακα όπως το Ozempic ή το Mounjaro μπορεί να αποτελέσουν μέρος της θεραπευτικής αντιμετώπισης, εφόσον υπάρχει συγκεκριμένη ένδειξη.
Το ερώτημα δεν είναι απλώς ποιο φάρμακο αδυνατίζει περισσότερο. Είναι αν χρειάζεται φαρμακευτική υποστήριξη, πότε πρέπει να ξεκινήσει και πώς θα ενταχθεί με ασφάλεια στην παρακολούθηση μετά τη βαριατρική επέμβαση.

ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΒΑΡΟΥΣ: ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

Μετά το γαστρικό μανίκι, το στομάχι έχει μικρότερο όγκο και μεταβάλλεται η έκκριση ορμονών που σχετίζονται με την πείνα και τον κορεσμό όπως η γκρελινη. Ωστόσο, η παχυσαρκία όπως πολλάκις έχουμε εξηγήσει είναι χρόνια, πολυπαραγοντική νόσος. Με την πάροδο του χρόνου, η όρεξη σε κάποιες – λίγες ευτυχώς- περιπτώσεις μπορεί να αυξηθεί, οι διατροφικές συνήθειες να αλλάξουν και η φυσιολογική προσαρμογή του οργανισμού να δυσκολέψει τη διατήρηση της απώλειας βάρους.
Η επαναπρόσληψη κιλών δεν σημαίνει βέβαια σε καμία περίπτωση ότι η επέμβαση απέτυχε. Πριν αποφασιστεί οποιαδήποτε θεραπεία, αξιολογούμε το ιστορικό απώλειας βάρους, τις διατροφικές συνήθειες, τη φυσική δραστηριότητα και πιθανούς μεταβολικούς ή ανατομικούς παράγοντες.


OZEMPIC Ή MOUNJARO ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ;

Το Ozempic περιέχει σεμαγλουτίδη, έναν αγωνιστή του υποδοχέα GLP-1. Δρα ενισχύοντας το αίσθημα κορεσμού, επηρεάζοντας την όρεξη και συμβάλλοντας στη ρύθμιση της γλυκόζης. Η εμπορική του ένδειξη αφορά κυρίως τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, επομένως η χρήση του αποκλειστικά για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας χρειάζεται να διακρίνεται από τις εγκεκριμένες ενδείξεις των σκευασμάτων σεμαγλουτίδης που προορίζονται ειδικά για τη διαχείριση του βάρους.
Το Mounjaro περιέχει τιρζεπατίδη και δρα στους υποδοχείς δύο ορμονών, του GIP και του GLP-1. Η διπλή αυτή δράση μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική μείωση της όρεξης και του σωματικού βάρους. Σε μελέτες για την παχυσαρκία, η τιρζεπατίδη έχει παρουσιάσει μεγάλη αποτελεσματικότητα, αλλά τα αποτελέσματα αυτά δεν μεταφέρονται αυτούσια σε κάθε ασθενή που έχει υποβληθεί σε γαστρικό μανίκι.
Δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα που να επιτρέπουν να θεωρήσουμε ότι ένα από τα δύο φάρμακα είναι πάντοτε η καλύτερη επιλογή μετά τη βαριατρική χειρουργική. Η απόφαση εξαρτάται από το ιατρικό ιστορικό, τις συνοδές παθήσεις, την ανοχή στη θεραπεία, τις αντενδείξεις και τον θεραπευτικό στόχο.

ΠΟΤΕ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΗ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ;

Η φαρμακευτική αγωγή  μπορεί να εξεταστεί όταν υπάρχει σημαντική επαναπρόσληψη βάρους, ανεπαρκής απώλεια κιλών ή επανεμφάνιση μεταβολικών προβλημάτων, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2. Δεν είναι απαραίτητο να περιμένει κανείς μέχρι να επανέλθει στο αρχικό του βάρος, αλλά η έναρξη πρέπει να βασίζεται σε τεκμηριωμένη αξιολόγηση και όχι σε μεμονωμένες αυξήσεις της ζυγαριάς.
Η χρονική στιγμή έχει σημασία. Πρέπει να έχει αξιολογηθεί η μετεγχειρητική πορεία, η επάρκεια της διατροφής και η πιθανότητα άλλων αιτιών που εξηγούν τη μεταβολή του βάρους. Σε ορισμένους ασθενείς, η έγκαιρη παρέμβαση μπορεί να βοηθήσει στον έλεγχο της πορείας πριν η επαναπρόσληψη γίνει μεγαλύτερη.
Η φαρμακευτική αγωγή μπορεί να αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο, όχι όμως υποκατάστατο της συνολικής παρακολούθησης καθώς ο στόχος είναι να διατηρηθεί το αποτέλεσμα του γαστρικού μανικιού και να βελτιωθεί η υγεία του ασθενούς σε βάθος χρόνου.

 

 

ΜΑΥΡΑ ΚΟΠΡΑΝΑ: ΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΟΦΕΙΛΟΝΤΑΙ ΣΕ ΤΡΟΦΕΣ Ή ΦΑΡΜΑΚΑ;

Τα μαύρα κόπρανα μπορεί να αποτελούν μια αθώα αλλαγή στο χρώμα των κενώσεων, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις υποδηλώνουν αιμορραγία από το ανώτερο πεπτικό σύστημα. Η διάκριση έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η εμφάνιση των κοπράνων, τα συνοδά συμπτώματα και το ιστορικό λήψης φαρμάκων βοηθούν να εκτιμηθεί η πιθανή αιτία.

ΜΑΥΡΑ ΚΟΠΡΑΝΑ: ΠΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΔΙ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑΣ;

Όταν το αίμα προέρχεται από τον οισοφάγο, το στομάχι ή το δωδεκαδάκτυλο, μπορεί να αλλοιωθεί κατά τη διέλευσή του από το πεπτικό σύστημα, αποκτώντας χαρακτηριστικό μαύρο χρώμα. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται μέλαινα και χρειάζεται άμεση ιατρική αξιολόγηση.
Τα κόπρανα της μέλαινας είναι συνήθως κατάμαυρα, γυαλιστερά, κολλώδη και έχουν έντονα δυσάρεστη οσμή. Μπορεί να εμφανιστούν σε περιπτώσεις πεπτικού έλκους, γαστρίτιδας, οισοφαγίτιδας ή άλλων παθήσεων που προκαλούν αιμορραγία στο ανώτερο πεπτικό.
Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει πόνος στο στομάχι. Επίσης, η αιμορραγία δεν είναι πάντα εμφανής σε μεγάλη ποσότητα. Εάν τα μαύρα κόπρανα συνοδεύονται από ζάλη, αδυναμία, δύσπνοια, λιποθυμική τάση, έντονο κοιλιακό πόνο ή εμετό με αίμα, απαιτείται άμεση μετάβαση στα επείγοντα.

ΜΑΥΡΑ ΚΟΠΡΑΝΑ ΑΠΟ ΤΡΟΦΕΣ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΑ

Το μαύρο χρώμα δεν σημαίνει πάντοτε ότι υπάρχει αίμα. Ορισμένες τροφές και φαρμακευτικές ουσίες μπορούν να αλλάξουν αισθητά την εμφάνιση των κενώσεων, χωρίς να προκαλούν αιμορραγία.
Στις συχνότερες αιτίες περιλαμβάνονται τα συμπληρώματα σιδήρου, τα σκευάσματα που περιέχουν βισμούθιο και ο ενεργός άνθρακας. Επίσης, η κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων από ορισμένες πολύ σκουρόχρωμες τροφές μπορεί να επηρεάσει προσωρινά το χρώμα.
Η πρόσφατη λήψη τέτοιων ουσιών αποτελεί χρήσιμη πληροφορία, αλλά δεν αποκλείει την αιμορραγία. Ειδικά εάν τα κόπρανα είναι κολλώδη, σαν πίσσα, ή εμφανιστούν συμπτώματα αδυναμίας και ζάλης, δεν πρέπει να αποδίδεις αυτόματα την αλλαγή σε κάποιο φάρμακο ή τρόφιμο.

ΜΑΥΡΑ ΚΟΠΡΑΝΑ: ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΠΟ ΓΕΝΙΚΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟ;

Η αξιολόγηση ξεκινά με τη λήψη αναλυτικού ιστορικού και την κλινική εξέταση. Αν υπάρχει υποψία αιμορραγίας, μπορεί να χρειαστούν εξετάσεις αίματος για την εκτίμηση της αιμοσφαιρίνης και άλλων παραμέτρων, ενώ η γαστροσκόπηση αποτελεί βασική εξέταση για τον εντοπισμό πιθανής πηγής αιμορραγίας από το ανώτερο πεπτικό.
Εάν παρατηρήσεις μαύρα κόπρανα χωρίς προφανή εξήγηση, επικοινώνησε άμεσα με γιατρό, ακόμη και αν αισθάνεσαι καλά. Όταν υπάρχει πιθανότητα μέλαινας, δεν πρέπει να περιμένεις να επαναληφθεί το σύμπτωμα για να ζητήσεις βοήθεια. Σε περίπτωση ενδείξεων σημαντικής αιμορραγίας, η εκτίμηση πρέπει να γίνει στα επείγοντα.
Δεν χρειάζεται πανικός, αλλά ούτε βέβαια και εφησυχασμός. Το σημαντικό είναι να αναγνωρίσεις εγκαίρως τα σημάδια που μπορεί να υποδηλώνουν αιμορραγία και να γίνει η κατάλληλη διερεύνηση, ώστε να αντιμετωπιστεί η αιτία.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΠΑΧΕΟΣ ΕΝΤΕΡΟΥ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ: ΠΟΙΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΝΟΕΙΣ

Ο καρκίνος του παχέος εντέρου τα τελευταία χρόνια είναι γεγονός πως παρουσιάζει αύξηση των περιστατικών του σε νεότερες ηλικίες και αυτό η πραγματικότητα είναι πως υποστηρίζεται και  από τα διεθνή επιδημιολογικά δεδομένα. Αυτό σαφώς αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε ορισμένα συμπτώματα από το πεπτικό σύστημα. Παρότι η νόσος εξακολουθεί να διαγιγνώσκεται συχνότερα σε μεγαλύτερες ηλικίες, η αύξηση των περιστατικών στους νέους αποτελεί πλέον σημαντικό ζήτημα δημόσιας υγείας. Και εδώ το κρίσιμο ερώτημα είναι ποια σημάδια χρειάζονται διερεύνηση και πότε δεν πρέπει να αποδίδουμε τις ενοχλήσεις απλώς στο άγχος, στη διατροφή ή στις αιμορροΐδες.


ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΠΑΧΕΟΣ ΕΝΤΕΡΟΥ: ΓΙΑΤΙ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ;

Τα τελευταία χρόνια όπως προείπαμε οι διεθνείς επιδημιολογικές μελέτες καταγράφουν αύξηση της συχνότητας του καρκίνου του παχέος εντέρου σε άτομα κάτω των 50 ετών, ιδιαίτερα σε αρκετές χώρες της Δύσης. Οι ακριβείς αιτίες δεν έχουν αποσαφηνιστεί πλήρως ωστόσο η επιστημονική έρευνα εξετάζει, μεταξύ άλλων, τον ρόλο της διατροφής, της παχυσαρκίας, της καθιστικής ζωής, των μεταβολικών διαταραχών και των αλλαγών στο εντερικό μικροβίωμα.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι κάθε νέος με κοιλιακό πόνο ή διαταραχές στις κενώσεις κινδυνεύει να έχει καρκίνο. Τα συγκεκριμένα συμπτώματα είναι συχνά και συνήθως σχετίζονται με καλοήθεις παθήσεις. Ωστόσο, όταν επιμένουν, επανεμφανίζονται ή συνοδεύονται από άλλα ανησυχητικά σημάδια, χρειάζεται ιατρική αξιολόγηση.
Η ηλικία από μόνη της δεν αρκεί για να αποκλείσει τη διάγνωση. Το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του παχέος εντέρου ή προχωρημένων πολυπόδων, καθώς και ορισμένα κληρονομικά σύνδρομα και οι χρόνιες φλεγμονώδεις παθήσεις του εντέρου, μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΠΑΧΕΟΣ ΕΝΤΕΡΟΥ: ΠΟΙΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΝΟΕΙΣ

Ο καρκίνος του παχέος εντέρου μπορεί να εξελίσσεται χωρίς εμφανή συμπτώματα στα αρχικά στάδια. Όταν υπάρχουν ενδείξεις, δεν είναι πάντα ειδικές, γι’ αυτό έχει σημασία να αξιολογούνται στο σωστό πλαίσιο.
Τα συμπτώματα που χρειάζονται προσοχή είναι:
• Αίμα στα κόπρανα ή αιμορραγία από το ορθό, ακόμη και όταν είναι μικρή.
• Επίμονη αλλαγή στις κενώσεις, όπως νέα δυσκοιλιότητα, διάρροια ή εναλλαγή των δύο.
• Ανεξήγητη απώλεια βάρους χωρίς αλλαγές στη διατροφή ή στη σωματική δραστηριότητα.
• Σιδηροπενική αναιμία ή επίμονη κόπωση που δεν εξηγείται εύκολα.
• Επαναλαμβανόμενος κοιλιακός πόνος, φούσκωμα ή αίσθημα ότι το έντερο δεν αδειάζει πλήρως.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η αλλαγή από το συνηθισμένο μοτίβο των κενώσεων. Για παράδειγμα, αν ένας άνθρωπος που δεν είχε ποτέ δυσκοιλιότητα εμφανίσει επίμονη δυσκοιλιότητα για εβδομάδες ή μήνες , δεν πρέπει να θεωρήσει αυτονόητο ότι πρόκειται για μια παροδική διαταραχή και θα χρειαστεί να αναζητήσει την ιατρική συμβουλή χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι επειδή έχει δυσκοιλιότητα, έχει και καρκίνο.
Το αίμα στα κόπρανα επίσης, δεν σημαίνει απαραίτητα καρκίνο, καθώς μπορεί να οφείλεται σε αιμορροΐδες ή ραγάδα πρωκτού. Ωστόσο, η παρουσία τους δεν αποκλείει μια άλλη πάθηση. Γι’ αυτό η αιμορραγία χρειάζεται επίσης αξιολόγηση και όχι αυτόματη απόδοση σε γνωστό πρόβλημα.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΠΑΧΕΟΣ ΕΝΤΕΡΟΥ: ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΛΕΓΧΟΣ;

Αν παρατηρήσεις κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα, ειδικά αν επιμένει ή επανέρχεται, επικοινώνησε με τον γιατρό σου. Δεν υπάρχει ένας ενιαίος αριθμός ημερών που να καθορίζει πότε ένα σύμπτωμα είναι επικίνδυνο. Η απόφαση για περαιτέρω έλεγχο εξαρτάται από τη διάρκεια, την ένταση, την ηλικία, το οικογενειακό ιστορικό και τα συνοδά ευρήματα.
Η διερεύνηση μπορεί να περιλαμβάνει κλινική εξέταση, αιματολογικές εξετάσεις και, όταν ενδείκνυται, κολονοσκόπηση. Η κολονοσκόπηση επιτρέπει την άμεση εξέταση του εσωτερικού του παχέος εντέρου και, εφόσον εντοπιστούν πολύποδες, την αφαίρεσή τους ή τη λήψη βιοψίας. Η κατάλληλη εξέταση καθορίζεται από τον γιατρό με βάση τα δεδομένα κάθε περίπτωσης.
Αν εμφανιστούν έντονη αιμορραγία, δυνατός ή επιδεινούμενος κοιλιακός πόνος, σημαντική διάταση της κοιλιάς ή αδυναμία αποβολής κοπράνων και αερίων, χρειάζεται άμεση ιατρική εκτίμηση.


ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΠΑΧΕΟΣ ΕΝΤΕΡΟΥ: ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΕΓΚΑΙΡΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Ο προσυμπτωματικός έλεγχος μπορεί να εντοπίσει προκαρκινικούς πολύποδες ή καρκίνο σε πρώιμο στάδιο, πριν εμφανιστούν συμπτώματα. Για άτομα μέσου κινδύνου, πολλές διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες συστήνουν την έναρξη του ελέγχου από την ηλικία των 45 ετών. Οι συστάσεις διαφέρουν ανάλογα με τη χώρα και το πρόγραμμα πρόληψης, ενώ όσοι έχουν αυξημένο κίνδυνο και οικογενειακό ιστορικό χρειάζονται έλεγχο νωρίτερα.
Η ισορροπημένη διατροφή με επαρκείς φυτικές ίνες, η τακτική σωματική δραστηριότητα, η διατήρηση υγιούς σωματικού βάρους, ο περιορισμός του επεξεργασμένου κρέατος και η αποφυγή του καπνίσματος συμβάλλουν στη συνολική μείωση του κινδύνου. Δεν εξαλείφουν, όμως, την πιθανότητα εμφάνισης της νόσου.
Το βασικό μήνυμα είναι απλό πάντως: δεν πανικοβαλλομαστε με κάθε ενόχληση, αλλά σαφώς δεν αγνοούμε τα συμπτώματα που επιμένουν. Ο καρκίνος του παχέος εντέρου μπορεί να εμφανιστεί και σε νεότερη ηλικία και γι αυτό  ο κατάλληλος προληπτικός έλεγχος και η έγκαιρη διάγνωση των συμπτωμάτων είναι καθοριστικής σημασίας.

ΠΟΝΟΣ ΚΑΤΩ ΔΕΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ: ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΚΩΛΗΚΟΕΙΔΙΤΙΔΑ;

Η σκωληκοειδίτιδα είναι μία από τις πρώτες παθήσεις που πρέπει να αποκλειστούν όταν εμφανίζεται πόνος κάτω δεξιά στην κοιλιά, αλλά δεν είναι η μοναδική πιθανή αιτία. Η συγκεκριμένη περιοχή περιλαμβάνει τμήματα του εντέρου, του ουροποιητικού και, στις γυναίκες, όργανα του αναπαραγωγικού συστήματος. Επομένως, ο εντοπισμός του πόνου από μόνος του δεν αρκεί για τη διάγνωση.
Το σημαντικό είναι να αξιολογηθεί ο τρόπος με τον οποίο ξεκίνησε ο πόνος, η εξέλιξή του και τα συμπτώματα που τον συνοδεύουν. Ένας οξύς πόνος που επιδεινώνεται μέσα σε λίγες ώρες έχει διαφορετική σημασία από έναν ήπιο, επαναλαμβανόμενο πόνο που υπάρχει εδώ και εβδομάδες.
Το πιο σημαντικό είναι να μην προσπαθεί ο ασθενής να βαφτίσει μόνος του τον πόνο. Η σκωληκοειδίτιδα μπορεί να έχει τυπική εικόνα, αλλά μπορεί επίσης να εμφανιστεί και με λιγότερο χαρακτηριστικά συμπτώματα.


ΣΚΩΛΗΚΟΕΙΔΙΤΙΔΑ ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ ΚΑΤΩ ΔΕΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ

Στην κλασική μορφή της σκωληκοειδίτιδας, ο πόνος μπορεί αρχικά να εμφανιστεί γύρω από τον ομφαλό και στη συνέχεια να εντοπιστεί στο κάτω δεξιό μέρος της κοιλιάς. Συχνά γίνεται σταδιακά πιο έντονος και μπορεί να επιδεινώνεται με την κίνηση, τον βήχα ή την πίεση της περιοχής.
Μπορεί να συνυπάρχουν ναυτία, εμετός, ανορεξία και πυρετός. Ωστόσο, δεν είναι απαραίτητο να υπάρχουν όλα αυτά τα συμπτώματα. Ιδιαίτερα στα παιδιά, στους ηλικιωμένους και σε ορισμένες ανατομικές θέσεις της σκωληκοειδούς απόφυσης, η εικόνα μπορεί να είναι διαφορετική.
Η διάγνωση της σκωληκοειδίτιδας δεν βασίζεται επομένως σε ένα μόνο σύμπτωμα. Χρειάζεται κλινική εξέταση και, ανάλογα με την περίπτωση, αιματολογικός έλεγχος και απεικόνιση, όπως υπερηχογράφημα ή αξονική τομογραφία.

ΠΟΝΟΣ ΚΑΤΩ ΔΕΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΚΩΛΗΚΟΕΙΔΙΤΙΔΑ: ΠΟΙΕΣ ΑΛΛΕΣ ΑΙΤΙΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ;

Υπάρχουν αρκετές καταστάσεις που μπορούν να προκαλέσουν πόνο στην ίδια περιοχή. Μία από αυτές είναι η γαστρεντερίτιδα ή άλλη φλεγμονώδης πάθηση του εντέρου. Επίσης, προβλήματα όπως η δυσκοιλιότητα, η κολίτιδα  ή η νόσος του Crohn μπορούν να προκαλέσουν πόνο στο κάτω δεξιό μέρος της κοιλιάς.
Σε ορισμένες περιπτώσεις η αιτία βρίσκεται στο ουροποιητικό σύστημα. Μια πέτρα στον ουρητήρα, για παράδειγμα, μπορεί να προκαλέσει έντονο πόνο που αντανακλά προς τη βουβωνική χώρα και μπορεί να συνοδεύεται από ναυτία ή αίμα στα ούρα.
Στις γυναίκες πρέπει να εξετάζονται και γυναικολογικές αιτίες. Μια κύστη ωοθήκης, η ρήξη της ή η συστροφή της ωοθήκης μπορούν να προκαλέσουν οξύ πόνο χαμηλά στην κοιλιά. Για τον λόγο αυτό, η ηλικία, το φύλο, ο κύκλος και τα συνοδά συμπτώματα έχουν σημασία στην αξιολόγηση.


ΠΟΤΕ Ο ΠΟΝΟΣ ΚΑΤΩ ΔΕΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΜΕΣΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ;

Όταν ο πόνος είναι έντονος, αυξάνεται ή συνοδεύεται από συμπτώματα που υποδηλώνουν οξεία φλεγμονή ή άλλη επείγουσα κατάσταση ο ασθενής δεν πρέπει να μένει στο σπίτι. Ιδιαίτερα αν υπάρχει πυρετός, επίμονος εμετός ή έντονη ευαισθησία στην κοιλιά, χρειάζεται οπωσδήποτε άμεσα ιατρική αξιολόγηση.
Με απλά λόγια, μεγαλύτερη σημασία έχει η συνολική εικόνα παρά το σημείο όπου πονάς. Ο ίδιος εντοπισμός μπορεί να αντιστοιχεί σε εντελώς διαφορετικές παθήσεις και η αντιμετώπισή τους δεν είναι ίδια.
Σε περίπτωση έντονου ή επιδεινούμενου κοιλιακού πόνου, δεν είναι σωστό να προσπαθείς να επιβεβαιώσεις ή να αποκλείσεις τη σκωληκοειδίτιδα μόνος σου. Η έγκαιρη κλινική εξέταση είναι ο ασφαλέστερος τρόπος να ξεκαθαρίσει η αιτία.

ΣΚΩΛΗΚΟΕΙΔΙΤΙΔΑ Ή ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ; Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ

Ο πόνος κάτω δεξιά στην κοιλιά είναι ένα σύμπτωμα που χρειάζεται σωστή αξιολόγηση και όχι αυτόματη σύνδεση με τη σκωληκοειδίτιδα. Η σκωληκοειδίτιδα παραμένει μια σημαντική πιθανότητα, ιδιαίτερα όταν ο πόνος είναι οξύς και εξελίσσεται γρήγορα, αλλά υπάρχουν αρκετές άλλες παθήσεις που μπορεί να δώσουν παρόμοια εικόνα.
Αυτό που έχει σημασία είναι να συνδυαστούν το ιστορικό, η κλινική εξέταση και, όταν χρειάζεται, οι εργαστηριακές και απεικονιστικές εξετάσεις. Έτσι μπορεί να γίνει διάκριση ανάμεσα σε μια κατάσταση που χρειάζεται απλή παρακολούθηση και σε μια οξεία χειρουργική πάθηση.
Αν ο πόνος είναι καινούργιος, έντονος ή επιδεινώνεται, μην προσπαθήσεις να τον ερμηνεύσεις αποκλειστικά από την περιοχή στην οποία εμφανίζεται. Η έγκαιρη εξέταση από γιατρό είναι αυτή που θα καθορίσει αν πρόκειται για σκωληκοειδίτιδα ή για κάποια άλλη αιτία.

 

ΠΟΝΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΞΙΑ ΠΛΕΥΡΑ: ΧΟΛΗ, ΣΤΟΜΑΧΙ Ή ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ;

Ο πόνος στην κοιλιά δεξιά, και ιδιαίτερα κάτω από τα δεξιά πλευρά, μπορεί να έχει πολλές διαφορετικές αιτίες. Η χοληδόχος κύστη είναι μία από τις συχνότερες σκέψεις, όμως δεν είναι η μοναδική. Το ήπαρ, το στομάχι και το έντερο, αλλά ακόμη και καταστάσεις που δεν ξεκινούν από το πεπτικό σύστημα, μπορούν να προκαλέσουν παρόμοια ενόχληση.
Το σημαντικό είναι να μην προσπαθείς να καταλήξεις μόνο από το σημείο του πόνου. Η ένταση, η διάρκεια, η σχέση του με το φαγητό, η αντανάκλασή του στην πλάτη ή στον ώμο και τα συμπτώματα που τον συνοδεύουν δίνουν πολύ περισσότερες πληροφορίες.
Στην πράξη, ένας πόνος στην περιοχή αυτή χρειάζεται σωστή αξιολόγηση και όχι απλώς ένα παυσίπονο μέχρι να περάσει. Η χολολιθίαση
, για παράδειγμα, μπορεί να εμφανιστεί με αρκετά τυπικό τρόπο, αλλά τα συμπτώματα δεν είναι πάντα απολύτως χαρακτηριστικά.

ΠΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΧΟΛΗ: ΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΗ Η ΧΟΛΟΛΙΘΙΑΣΗ;

Όταν ο πόνος εντοπίζεται κάτω από τα δεξιά πλευρά, η χοληδόχος κύστη είναι από τα πρώτα όργανα που πρέπει να εξεταστούν. Οι πέτρες στη χολή μπορεί να παραμένουν ασυμπτωματικές για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις προκαλούν επεισόδια πόνου, συχνά μετά από ένα βαρύ ή λιπαρό γεύμα.
Ο πόνος μπορεί να είναι σταθερός και έντονος και να επεκτείνεται προς την πλάτη ή τον δεξιό ώμο. Μπορεί επίσης να συνοδεύεται από ναυτία ή εμετό. Δεν χρειάζεται, όμως, κάθε ενόχληση μετά το φαγητό να αποδίδεται αυτόματα στη χολή. Η σωστή διάγνωση προκύπτει από τον συνδυασμό συμπτωμάτων, κλινικής εξέτασης και εξετάσεων.
Αν υπάρχει φλεγμονή της χοληδόχου κύστης, ο πόνος συνήθως είναι πιο επίμονος και μπορεί να εμφανιστούν πυρετός και ευαισθησία στην περιοχή. Σε τέτοια περίπτωση δεν μιλάμε απλώς για πέτρες στη χολή, αλλά για κατάσταση που χρειάζεται άμεση ιατρική εκτίμηση.


ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΧΟΛΗΣ

Όταν υπάρχει υποψία για χολολιθίαση, ο υπέρηχος άνω κοιλίας αποτελεί βασική εξέταση. Παράλληλα, μπορεί να χρειαστούν αιματολογικές εξετάσεις, μεταξύ άλλων για τον έλεγχο της ηπατικής λειτουργίας. Οι κατευθυντήριες οδηγίες γενικώς προτείνουν τον υπέρηχο και τις εξετάσεις ηπατικής λειτουργίας ως αρχικό έλεγχο όταν υπάρχει υποψία για νόσο των χοληφόρων.
Ο υπέρηχος μπορεί να δείξει πέτρες στη χοληδόχο κύστη, αλλά και στοιχεία που κατευθύνουν προς φλεγμονή ή διάταση των χοληφόρων. Αν τα ευρήματα δεν είναι επαρκή ή υπάρχει υποψία για λίθο στον χοληδόχο πόρο, μπορεί να χρειαστούν πιο εξειδικευμένες εξετάσεις, όπως μαγνητική χολαγγειογραφία ή ενδοσκοπικός υπέρηχος.
Εδώ χρειάζεται μια βασική διάκριση: το να βρεθούν πέτρες στη χολή στον υπέρηχο δεν σημαίνει αυτομάτως ότι αυτές ευθύνονται για κάθε πόνο που αισθάνεσαι. Η εικόνα πρέπει να ταιριάζει με την κλινική συμπτωματολογία. Αυτό είναι ένα από τα σημεία στα οποία η σωστή ιατρική εκτίμηση κάνει τη διαφορά.

ΠΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΔΕΞΙΑ: ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ Ή ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ;

Το στομάχι συνήθως προκαλεί πόνο ψηλότερα και πιο κεντρικά στην κοιλιά, όμως ο ασθενής δεν μπορεί πάντα να εντοπίσει με ακρίβεια την προέλευσή του. Γαστρίτιδα, πεπτικό έλκος και άλλες παθήσεις του ανώτερου πεπτικού μπορούν να προκαλέσουν δυσφορία που γίνεται αντιληπτή ως γενικότερος πόνος στην άνω κοιλιά.
Υπάρχουν επίσης αιτίες που δεν σχετίζονται άμεσα με τη χοληδόχο κύστη ή το στομάχι. Το ήπαρ, το έντερο και το πάγκρεας μπορούν να δώσουν συμπτώματα στην ίδια ευρύτερη περιοχή. Ακόμη και ένας μυϊκός πόνος από το κοιλιακό τοίχωμα ή τα πλευρά μπορεί να μπερδευτεί με πόνο από κάποιο εσωτερικό όργανο.
Γι’ αυτό η φράση που σθχνα ακούμε πονάω κάτω από τα δεξιά πλευρά δεν αποτελεί βέβαια ποτέ σαφή ένδειξη για διάγνωση. Είναι απλώς το πρώτο στοιχείο από το οποίο ξεκινά η διερεύνηση. Ιδιαίτερα όταν ο πόνος επιμένει, επαναλαμβάνεται ή αλλάζει χαρακτήρα, χρειάζεται να αναζητηθεί η πραγματική αιτία αντί να αντιμετωπίζεται εμπειρικά.

ΠΟΝΟΣ: ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΜΕΣΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ;

Δεν θα πρέπει φσρ καμία περίπτωση να αγνοήσεις έναν έντονο ή επίμονο πόνο κάτω από τα δεξιά πλευρά, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από:
• πυρετό ή ρίγος,
• επίμονο εμετό,
• κιτρίνισμα του δέρματος ή των ματιών,
• έντονη ευαισθησία στην κοιλιά,
• πόνο που επιδεινώνεται ή δεν υποχωρεί.
Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να σχετίζονται με φλεγμονή της χοληδόχου κύστης, απόφραξη των χοληφόρων ή άλλη οξεία πάθηση και χρειάζονται ιατρική αξιολόγηση.
Από την άλλη πλευρά, ένας επαναλαμβανόμενος πόνος χωρίς πυρετό ή άλλα έντονα συμπτώματα δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανησυχήσεις, αλλά ούτε και ότι πρέπει να τον αγνοήσεις. Η συχνότητα των επεισοδίων, η σχέση τους με τα γεύματα και η συνολική εικόνα βοηθούν να αποφασιστεί ποιος έλεγχος χρειάζεται.
Το βασικό μήνυμα είναι απλό: ο πόνος στην κοιλιά δεξιά δεν έχει μία μόνο εξήγηση. Η χολή είναι μια σημαντική πιθανότητα, αλλά όχι η μοναδική. Με σωστό ιστορικό, κλινική εξέταση και στοχευμένο απεικονιστικό ή εργαστηριακό έλεγχο, μπορούμε να ξεχωρίσουμε αν πρόκειται για χολολιθίαση, φλεγμονή της χοληδόχου κύστης ή κάποια άλλη πάθηση του πεπτικού συστήματος.

 

ΛΕΠΤΑ ΚΟΠΡΑΝΑ: ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΗΣΩ;

Τα λεπτά κόπρανα σαν μολύβι (pencil-thin stools) ιδιαίτερα όταν έχουν ξαφνικά διαφορετικό σχήμα ή πάχος από το συνηθισμένο, είναι ένα σύμπτωμα που μπορεί να οφείλεται σε κάτι απλό, όμως σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση. Το σχήμα των κοπράνων επηρεάζεται από την κινητικότητα του εντέρου, τη σύσταση των κοπράνων και τον τρόπο με τον οποίο αυτά διέρχονται από το παχύ έντερο και το ορθό.
Δεν σημαίνει βέβαια αυτό πως όταν υπάρχουν πολύ λεπτά κόπρανα αποτελούν από μόνα τους ένδειξη καρκίνου του παχέος εντέρου – καθώς αυτή είναι μια συχνή ανησυχία. Αυτό που έχει σημασία είναι αν η αλλαγή επιμένει και αν συνοδεύεται φυσικά από άλλα συμπτώματα.
Στην πράξη, λοιπόν, δεν αξιολογούμε μόνο το σχήμα των κοπράνων. Μας ενδιαφέρει η διάρκεια της αλλαγής, η ηλικία, το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό και κυρίως το αν υπάρχουν συμπτώματα όπως αίμα στα κόπρανα, ανεξήγητη απώλεια βάρους ή επίμονη αλλαγή στις συνήθειες του εντέρου.


ΛΕΠΤΑ ΚΟΠΡΑΝΑ ΚΑΙ ΣΠΑΣΤΙΚΟ ΕΝΤΕΡΟ

Το σπαστικό έντερο, ή το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, είναι μία από τις συχνές καταστάσεις που μπορούν να μεταβάλουν το σχήμα και τη σύσταση των κοπράνων. Οι αλλαγές αυτές μπορεί να εμφανίζονται κατά περιόδους και να συνδυάζονται με φούσκωμα, κοιλιακό άλγος, δυσκοιλιότητα ή διάρροια.
Στο σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, η λειτουργία του εντέρου επηρεάζεται χωρίς να υπάρχει απαραίτητα κάποια οργανική βλάβη. Έτσι, μπορεί κάποιος να παρατηρεί λεπτά κόπρανα για ένα διάστημα και στη συνέχεια να επιστρέφει στο προηγούμενο φυσιολογικό μοτίβο.
Εδώ υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια: δεν πρέπει να αποδίδουμε αυτόματα κάθε αλλαγή στις κενώσεις στο σπαστικό έντερο. Ιδιαίτερα όταν ένα σύμπτωμα είναι καινούργιο και επιμένει, χρειάζεται να αποκλειστούν άλλες αιτίες πριν θεωρήσουμε ότι πρόκειται απλώς για λειτουργική διαταραχή.

ΛΕΠΤΑ ΚΟΠΡΑΝΑ ΚΑΙ ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΕΣ

Οι αιμορροΐδες μπορούν να προκαλέσουν αίμα κατά την κένωση, συνήθως ζωηρό κόκκινο, και συχνά συνδέονται με δυσκοιλιότητα και έντονη προσπάθεια στην τουαλέτα. Δεν αποτελούν όμως συνήθη αιτία για μόνιμη αλλαγή στο πάχος των κοπράνων.
Αν παρατηρείς λεπτά κόπρανα και ταυτόχρονα έχεις αίμα, δεν είναι σωστό να θεωρήσεις εξαρχής ότι πρόκειται για αιμορροΐδες. Η παρουσία αίματος από το ορθό έχει αρκετές πιθανές αιτίες και η αξιολόγηση εξαρτάται από την ηλικία, την ποσότητα και το είδος της αιμορραγίας, αλλά και από τα υπόλοιπα συμπτώματα.
Το ίδιο ισχύει και για τον πόνο ή το αίσθημα ατελούς κένωσης. Μπορεί να σχετίζονται με καλοήθεις παθήσεις, αλλά όταν επιμένουν χρειάζεται κλινική εκτίμηση και, ανάλογα με την περίπτωση, περαιτέρω έλεγχος.

ΛΕΠΤΑ ΚΟΠΡΑΝΑ ΚΑΙ ΕΚΚΟΛΠΩΜΑΤΙΤΙΔΑ

Η εκκολπωματίτιδα είναι φλεγμονή εκκολπωμάτων του παχέος εντέρου και συνήθως εκδηλώνεται με πόνο στην κοιλιά, συχνότερα χαμηλά αριστερά, πυρετό και αλλαγές στις κενώσεις. Ανάλογα με τη βαρύτητα, μπορεί να χρειαστεί φαρμακευτική ή νοσοκομειακή αντιμετώπιση.
Η εκκολπωμάτωση και η εκκολπωματίτιδα δεν σημαίνουν ότι κάποιος θα εμφανίσει απαραίτητα λεπτά κόπρανα. Ωστόσο, μετά από επεισόδια φλεγμονής μπορεί να υπάρχουν αλλαγές στη λειτουργία του εντέρου, ιδιαίτερα όταν έχουν προηγηθεί επαναλαμβανόμενα επεισόδια ή άλλες επιπλοκές.
Επομένως, αν η αλλαγή στο σχήμα των κοπράνων εμφανίστηκε μετά από ένα επεισόδιο εκκολπωματίτιδας και συνεχίζεται, αξίζει να συζητηθεί με γαστρεντερολόγο ή χειρουργό. Η αξιολόγηση πρέπει να γίνεται συνολικά και όχι με βάση ένα μόνο σύμπτωμα.

ΛΕΠΤΑ ΚΟΠΡΑΝΑ: ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΛΕΓΧΟΣ;

Ένα μεμονωμένο επεισόδιο με λεπτά κόπρανα, ιδιαίτερα αν επανέλθει γρήγορα το φυσιολογικό μοτίβο των κενώσεων, δεν αποτελεί λόγο πανικού. Αν όμως η αλλαγή παραμένει για εβδομάδες ή επανέρχεται συστηματικά, δεν θα την αγνοούσαμε.
Ιδιαίτερη σημασία έχουν συμπτώματα όπως:
• αίμα στα κόπρανα ή μαύρα κόπρανα,

• ανεξήγητη απώλεια βάρους,
• επίμονος κοιλιακός πόνος,
• αλλαγή στις κενώσεις που επιμένει,
• αναιμία ή έντονη κόπωση,
• αίσθημα ότι το έντερο δεν αδειάζει πλήρως.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο γιατρός θα αποφασίσει αν χρειάζεται αιματολογικός έλεγχος, εξέταση κοπράνων, κολονοσκόπηση ή κάποια άλλη απεικονιστική εξέταση. Η επιλογή βεβαίως όπως προείπαμε δεν γίνεται επειδή τα κόπρανα είναι λεπτά, αλλά επειδή το συνολικό ιστορικό μπορεί να δικαιολογεί περαιτέρω διερεύνηση.

ΛΕΠΤΑ ΚΟΠΡΑΝΑ ΚΑΙ ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΠΑΧΕΟΣ ΕΝΤΕΡΟΥ
Η επίμονη αλλαγή στις κενώσεις μπορεί να αποτελεί ένα από τα συμπτώματα που αξιολογούνται όταν υπάρχει υποψία για πάθηση του παχέος εντέρου. Δεν είναι όμως ειδικό σύμπτωμα και δεν σημαίνει ότι όποιος έχει λεπτά κόπρανα έχει καρκίνο.
Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ο συνδυασμός ευρημάτων. Η ηλικία, το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του παχέος εντέρου, η παρουσία αίματος, η αναιμία, η απώλεια βάρους και μια επίμονη αλλαγή στις συνήθειες του εντέρου αυξάνουν την ανάγκη για οργανωμένο έλεγχο.

ΚΥΣΤΗ ΚΟΚΚΥΓΟΣ ΚΑΙ ΤΡΙΧΕΣ: ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΤΡΙΧΑΣ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ

Η κύστη κόκκυγος  δεν δημιουργείται απλώς επειδή μπήκε μια τρίχα στο δέρμα. Η τρίχα όμως μπορεί να αποτελέσει βασικό μέρος ενός μηχανισμού που ξεκινά στην περιοχή της μεσογλουτιαίας σχισμής και, όταν συνδυαστεί με συγκεκριμένες μηχανικές συνθήκες, μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία κύστης και συριγγίων.
Αυτό έχει σημασία, γιατί εξηγεί γιατί η κύστη κόκκυγος δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα τριχοφυΐας ούτε μια πάθηση που αντιμετωπίζεται με σχολαστικό ξύρισμα.


ΚΥΣΤΗ ΚΟΚΚΥΓΟΣ: Η ΤΡΙΧΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΞΕΝΟ ΣΩΜΑ
Στην κύστη κόκκυγος, τρίχες ή τμήματα τριχών μπορούν να βρεθούν μέσα στις κύστεις και στους συριγγώδεις πόρους. Για αρκετά χρόνια αυτό οδήγησε στην απλουστευμένη άποψη ότι μια τρίχα μεγαλώνει προς τα μέσα και δημιουργεί μηχανικά την κύστη. Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη.
Η τρίχα που βρίσκεται μέσα στον ιστό λειτουργεί ως ξένο υλικό και μπορεί να προκαλέσει τοπική φλεγμονώδη αντίδραση. Το κρίσιμο όμως ερώτημα είναι πώς καταφέρνει να περάσει το δέρμα. Εδώ φαίνεται να παίζουν ρόλο οι μηχανικές δυνάμεις της περιοχής, η τριβή, η πίεση και η ιδιαίτερη ανατομία της βαθιάς μεσογλουτιαίας σχισμής.
Με απλά λόγια, δεν αρκεί να υπάρχει τρίχα. Πρέπει να δημιουργηθούν οι συνθήκες που ευνοούν τη μεταφορά της μέσα στους δερματικούς πόρους. Γι’ αυτό και η κύστη κόκκυγος θεωρείται σήμερα επίκτητη πάθηση και όχι απλώς μια συγγενής κύστη που κάποιος γεννήθηκε με αυτήν.
ΚΥΣΤΗ ΚΟΚΚΥΓΟΣ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΕΙΣΟΔΟΥ ΤΗΣ ΤΡΙΧΑΣ
Η περιοχή πάνω από τον κόκκυγα δέχεται επαναλαμβανόμενη πίεση και τριβή, ιδιαίτερα όταν η μεσογλουτιαία σχισμή είναι βαθιά. Οι κινήσεις του σώματος μπορούν να δημιουργήσουν ένα είδος μηχανικής δράσης στην περιοχή. Οι χαλαρές τρίχες που βρίσκονται εκεί μπορεί, υπό αυτές τις συνθήκες, να μετακινηθούν προς τα ανοίγματα των τριχοθυλακίων ή άλλους μικρούς δερματικούς πόρους.
Όταν μια τρίχα εισέλθει στον υποδόριο ιστό, ο οργανισμός την αντιμετωπίζει ως ξένο σώμα. Ακολουθεί φλεγμονώδης αντίδραση, η οποία μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία κοιλότητας και στη συνέχεια συριγγίων. Έτσι εξηγείται γιατί μέσα σε μια κύστη κόκκυγος μπορεί να βρεθούν τρίχες που δεν έχουν αναπτυχθεί εκεί, αλλά έχουν μεταφερθεί από την επιφάνεια του δέρματος.
Η διαδικασία αυτή δεν συμβαίνει σε όλους όσοι έχουν έντονη τριχοφυΐα. Η τριχοφυΐα αποτελεί έναν από τους παράγοντες που μπορεί να αυξήσουν την πιθανότητα, αλλά δεν αρκεί από μόνη της για να εξηγήσει την εμφάνιση της νόσου. Η ανατομία, η τριβή και η τοπική μηχανική συμπεριφορά φαίνεται να έχουν εξίσου ουσιαστικό ρόλο.

ΚΥΣΤΗ ΚΟΚΚΥΓΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΞΥΡΙΣΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ
Η σύνδεση της κύστης κόκκυγος με τις τρίχες έχει οδηγήσει συχνά στην αντίληψη ότι η πρόληψη είναι απλώς θέμα ξυρίσματος. Αυτή η προσέγγιση είναι υπερβολικά απλοϊκή. Η αφαίρεση των τριχών από την περιοχή μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να αποτελεί μέρος της αντιμετώπισης, όμως δεν εξαλείφει τον μηχανισμό της νόσου ούτε διορθώνει μια ήδη εγκατεστημένη κύστη ή ένα συρίγγιο.
Μάλιστα, το ξύρισμα δεν είναι πάντοτε αθώα πρακτική. Ο ερεθισμός του δέρματος και οι μικροτραυματισμοί μπορούν να δημιουργήσουν επιπλέον τοπικές συνθήκες που δεν είναι επιθυμητές. Για τον ίδιο λόγο, δεν θα αντιμετωπιζαμε την κύστη κόκκυγος και ως πρόβλημα που λύνεται απλώς με περισσότερη καθαριότητα.
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ:
Η κατανόηση του ρόλου της τρίχας έχει ιδιαίτερη σημασία και για τη χειρουργική αντιμετώπιση της κύστης κόκκυγος. Η σύγχρονη θεραπεία δεν περιορίζεται στην αφαίρεση μιας “σακούλας” κάτω από το δέρμα. Στόχος είναι να αντιμετωπιστούν οι πάσχοντες πόροι και η φλεγμονώδης κοιλότητα με τρόπο που περιορίζει την πιθανότητα νέας νόσου.
Σε επιλεγμένους ασθενείς, ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές μπορούν να αξιοποιήσουν ακριβώς αυτή τη γνώση.
Η θεραπεία με οπτική ίνα λέιζερ, για παράδειγμα, βασίζεται στην προσπέλαση του συριγγώδους πόρου και στην ελεγχόμενη εφαρμογή ενέργειας στο εσωτερικό του, χωρίς την κλασική εκτεταμένη αφαίρεση ιστών.

Η θεραπεία της κύστης κόκκυγος με οπτική ίνα λέιζερ ακολουθεί μια διαφορετική λογική από την ευρεία χειρουργική εκτομή. Μέσα από ένα πολύ μικρό άνοιγμα εισάγεται λεπτή οπτική ίνα στον πάσχοντα πόρο και η ενέργεια του λέιζερ εφαρμόζεται ελεγχόμενα στο εσωτερικό του, με στόχο την καταστροφή του επιθηλίου και την κατάλληλη σύγκλειση του συριγγώδους πόρου. Με αυτόν τον τρόπο δεν χρειάζεται να αφαιρεθεί εκτεταμένα ο υγιής ιστός γύρω από την κύστη.

Έτσι λοιπόν συμπερασματικα θα πούμε ότι η νόσος προκύπτει από την αλληλεπίδραση τριχών, μηχανικών δυνάμεων, ανατομίας και φλεγμονώδους αντίδρασης και αυτό είναι που αλλάζει και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να βλέπουμε την πάθηση. Δεν πρόκειται απλώς για μια τρίχα που γύρισε προς τα μέσα, ούτε αποτέλεσμα κακής υγιεινής. Πρόκειται για μια επίκτητη φλεγμονώδη νόσο της μεσογλουτιαίας σχισμής, στην οποία η τρίχα πυροδοτεί την κατάσταση.

ΞΑΝΑΠΗΡΑ ΚΙΛΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ: ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ;

Το γαστρικό μανίκι μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική απώλεια βάρους, όμως η επαναπρόσληψη κιλών μετά την επέμβαση είναι πιθανό να συμβεί και δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι η επέμβαση απέτυχε. Η παχυσαρκία όπως έχουμε πει είναι μια χρόνια μεταβολική νόσος και το αποτέλεσμα μιας βαριατρικής επέμβασης επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, ανατομικός, μεταβολικούς καθ φυσικά συμπεριφορικούς.


ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΒΑΡΟΥΣ: ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ

Μετά το γαστρικό μανίκι , το στομάχι είναι σημαντικά μικρότερο και η ποσότητα τροφής που μπορεί να καταναλωθεί περιορίζεται. Παράλληλα, η επέμβαση επηρεάζει μηχανισμούς που σχετίζονται με τον κορεσμό και τον μεταβολισμό. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, η απώλεια βάρους μπορεί να σταθεροποιηθεί και σε ορισμένους ασθενείς να ακολουθήσει επαναπρόσληψη μέρους του βάρους.
Δεν υπάρχει ένας μοναδικός λόγος. Πρώτα απ όλα μπορεί να έχει αλλάξει η διατροφική συμπεριφορά και να έχει μειωθεί η φυσική δραστηριότητα. Σε άλλες περιπτώσεις υπάρχει και ανατομικός παράγοντας, όπως διάταση του γαστρικού σωλήνα ή άλλη μεταβολή της ανατομίας του sleeve.
Γι’ αυτό δεν θεωρούμε ποτέ σωστό να αντιμετωπίζεται κάθε περίπτωση με την ίδια λογική. Πριν αποφασίσουμε οποιαδήποτε δεύτερη επέμβαση, χρειάζεται να διαπιστώσουμε τι ακριβώς έχει συμβεί. Ο έλεγχος της ανατομίας του γαστρικού μανικιού, η γαστροσκόπηση και, όπου χρειάζεται, απεικονιστικός ή μεταβολικός έλεγχος βοηθούν σημαντικά στη σωστή επιλογή θεραπείας.

ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ ΚΑΙ ΝΕΑ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ: ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ REVISION

Η επαναπρόσληψη βάρους μετά το γαστρικό μανίκι δεν οδηγεί αυτόματα σε δεύτερο χειρουργείο. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η διατροφική και μεταβολική υποστήριξη, η κάποια φαρμακευτική αντιμετώπιση μπορεί να αποτελέσουν μέρος της λύσης. Η επιλογή εξαρτάται από το πόσο βάρος έχει επαναπροσληφθεί και από την αιτία του προβλήματος.
Όταν όμως υπάρχει σημαντική επαναπρόσληψη βάρους ή ανεπαρκές αποτέλεσμα και απαιτείται ισχυρότερη μεταβολική παρέμβαση, εξετάζεται η δυνατότητα μιας αναθεωρητικής βαριατρικής επέμβασης. Η βιβλιογραφία περιλαμβάνει διαφορετικές επιλογές, όπως κάποιο σύγχρονο bypass ή τεχνικές εντερικής διαμερισματοποίησης. Δεν έχει αποδειχθεί ότι υπάρχει μία επέμβαση που είναι ιδανική για όλους τους ασθενείς.
Σε αυτό το πλαίσιο συνήθως εξετάζουμε το GABI, δηλαδή Gastro-Ileal Bipartition.  Πρόκειται για μια σύγχρονη προσέγγιση της γαστροειλεϊκής διαμερισματοποίησης, η οποία βασίζεται στη δημιουργία μιας επιπλέον οδού μεταξύ στομάχου και ειλεού, διατηρώντας παράλληλα τη φυσιολογική γαστρεντερική διαδρομή.

ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ ΚΑΙ GABI: ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Η βασική ιδέα του GABI είναι διαφορετική από εκείνη ενός κλασικού Roux-en-Y gastric bypass. Δεν αποκλείεται πλήρως η φυσιολογική πορεία της τροφής και δημιουργείται παράλληλα μια δεύτερη λειτουργική οδός προς το τελικό τμήμα του λεπτού εντέρου.
Αυτό έχει σημασία γιατί η σύγχρονη μεταβολική χειρουργική δεν αντιμετωπίζει πλέον το στομάχι ως ένα απλό δοχείο που πρέπει να μικρύνει. Το γαστρεντερικό σύστημα συμμετέχει ενεργά στη ρύθμιση του κορεσμού, της γλυκόζης και άλλων μεταβολικών μηχανισμών καθ η εντερική διαμερισματοποίηση επιχειρεί να αξιοποιήσει αυτή τη φυσιολογία.
Τα διαθέσιμα δεδομένα για συγγενείς τεχνικές είναι ενδιαφέροντα. Σε τελευταίες μελέτες που έχουν γίνει φαίνεται ότι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε GABI μετά από προηγούμενο γαστρικό μανίκι λόγω ανεπαρκούς απώλειας ή επαναπρόσληψης βάρους, καταγράφηκε εξαιρετική σημαντική επιπλέον απώλεια βάρους στους 12 μήνες.

ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΚΙΛΩΝ: ΤΙ ΕΞΕΤΑΖΟΥΜΕ ΠΡΙΝ ΤΟ GABI

Πριν προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε αναθεωρητική επέμβαση, θέλουμε να γνωρίζουμε γιατί ο ασθενής ξαναπήρε βάρος. Είναι άλλο πράγμα να έχει κάποιος μικρή επαναπρόσληψη μετά από μια φυσιολογική σταθεροποίηση του βάρους και εντελώς διαφορετικό να έχει επιστρέψει σε επίπεδα που σχετίζονται με σημαντική παχυσαρκία και μεταβολικές επιπλοκές.
Εξετάζουμε λοιπόν την ανατομία του γαστρικού μανικιού, την πορεία του βάρους από την αρχική επέμβαση μέχρι σήμερα, τις διατροφικές συνήθειες, την παρουσία γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης ΓΟΠ, τον σακχαρώδη διαβήτη και τα υπόλοιπα συνοδά νοσήματα. Η γαστροσκόπηση είναι ιδιαίτερα σημαντική όταν εξετάζεται μια αναθεωρητική επέμβαση, ώστε να υπάρχει σαφής εικόνα της υπάρχουσας ανατομίας.
Στη συνέχεια συζητώ με τον ασθενή τις διαθέσιμες επιλογές και το GABI είναι μία από αυτές.

 

ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ ΚΑΙ GABI: Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΗ

Το γεγονός ότι κάποιος ξαναπήρε κιλά μετά το γαστρικό μανίκι δεν σημαίνει βέβαια ότι χρειάζεται απαραίτητα bypass. Σημαίνει για αρχή ότι χρειάζεται επανεκτίμηση. Μόνο αφού προσδιοριστεί η αιτία της επαναπρόσληψης μπορούμε να συζητήσουμε σοβαρά για την επόμενη θεραπευτική επιλογή και το GABI όπως προείπαμε αποτελεί μια σύγχρονη προσέγγιση που εντάσσεται στη φιλοσοφία της γαστροειλεϊκής διαμερισματοποίησης.
Επομένως το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι ποιο bypass είναι καλύτερο αλλα και ποια επέμβαση ταιριάζει στη συγκεκριμένη ανατομία, στο βάρος, στον μεταβολισμό και στο ιστορικό του συγκεκριμένου ανθρώπου. Η χειρουργική της παχυσαρκίας δεν τελειώνει με την πρώτη επέμβαση, στόχος μας είναι πανταυ ένα αποτέλεσμα που να μπορεί να διατηρηθεί με ασφάλεια σε βάθος χρόνου.

ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗ ΚΑΙ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗ: ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;

Διαφραγματοκήλη και γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση συχνά συνυπάρχουν, όμως δεν αποτελούν την ίδια διάγνωση. Η διαφραγματοκήλη  αφορά κυρίως μια ανατομική μεταβολή, ενώ η ΓΟΠ αφορά τη μη φυσιολογική επιστροφή του γαστρικού περιεχομένου προς τον οισοφάγο. Το να διαπιστωθεί μια διαφραγματοκήλη σε μια γαστροσκόπηση δεν σημαίνει αυτομάτως ότι ο ασθενής πάσχει από γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση. Αντίστοιχα, ένας άνθρωπος μπορεί να έχει τεκμηριωμένη ΓΟΠ χωρίς να υπάρχει μεγάλη ή εμφανής διαφραγματοκήλη.

ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗ: ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

Η διαφραγματοκήλη εμφανίζεται οπως έχουμε πει όταν τμήμα του στομάχου μετακινείται προς τον θώρακα μέσα από το φυσιολογικό άνοιγμα του διαφράγματος από όπου περνά ο οισοφάγος. Η συχνότερη μορφή είναι η ολισθαίνουσα διαφραγματοκήλη, κατά την οποία η γαστροοισοφαγική συμβολή μετακινείται πάνω από το διάφραγμα.
Η ανατομία αυτή μπορεί να επηρεάσει τον μηχανισμό που φυσιολογικά περιορίζει την επιστροφή του γαστρικού περιεχομένου στον οισοφάγο. Το διάφραγμα λειτουργεί συμπληρωματικά προς τον κατώτερο οισοφαγικό σφιγκτήρα και, όταν η ανατομική σχέση των δύο αλλάζει, ο μηχανισμός αυτός μπορεί να γίνει λιγότερο αποτελεσματικός.
Ωστόσο, δεν σημαίνει ότι κάθε διαφραγματοκήλη προκαλεί συμπτώματα.
Μπορεί να είναι μικρή, να διαπιστώνεται τυχαία και να μην προκαλεί ουσιαστική παλινδρόμηση ή το αντίθετο.
Επομένως, δεν αντιμετωπίζουμε μια εικόνα μιας εξέτασης απομονωμένα, αλλά την αξιολογούμε σε συνδυασμό με τα συμπτώματα και τα αντικειμενικά ευρήματα.


ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗ ΚΑΙ ΓΟΠ: ΓΙΑΤΙ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ;

Η διαφραγματοκήλη μπορεί να διευκολύνει την εμφάνιση γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης. Όταν η γαστροοισοφαγική συμβολή μετακινείται προς τον θώρακα, διαταράσσεται σε κάποιο βαθμό η φυσιολογική συνεργασία του κατώτερου οισοφαγικού σφιγκτήρα με το διάφραγμα. Αυτό μπορεί να επιτρέψει ευκολότερα την άνοδο γαστρικού περιεχομένου προς τον οισοφάγο.
Υπάρχει όμως μια σημαντική λεπτομέρεια: η παρουσία της διαφραγματοκήλης από μόνη της δεν αποδεικνύει ότι υπάρχει παθολογική ΓΟΠ. Μπορεί να υπάρχει ανατομική διαταραχή χωρίς αντίστοιχη λειτουργική διαταραχή σε βαθμό που να προκαλεί σημαντική παλινδρόμηση.
Το αντίστροφο επίσης είναι δυνατό. Ένας ασθενής μπορεί να έχει γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση χωρίς σημαντική διαφραγματοκήλη. Η ΓΟΠ είναι αποτέλεσμα διαταραχής του αντιπαλινδρομικού μηχανισμού και δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την ύπαρξη κήλης.

ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗ ΧΩΡΙΣ ΕΝΤΟΝΗ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗ

Εδώ βρίσκεται μια από τις συχνότερες παρανοήσεις. Αν σε μια γαστροσκόπηση αναφερθεί διαφραγματοκήλη, δεν σημαίνει ότι κάθε σύμπτωμα του ασθενούς οφείλεται σε ΓΟΠ. Μπορεί να υπάρχει μικρή κήλη χωρίς καούρες, αναγωγές ή αντικειμενικά στοιχεία σημαντικής παλινδρόμησης.
Γι’ αυτό και η απόφαση για θεραπεία δεν βασίζεται απλώς στο αν υπάρχει κήλη. Έχουν σημασία το μέγεθος και ο τύπος της διαφραγματοκήλης, τα συμπτώματα, η ύπαρξη οισοφαγικών βλαβών και, όπου χρειάζεται, οι ειδικότερες εξετάσεις που τεκμηριώνουν τη λειτουργία του αντιπαλινδρομικού μηχανισμού.
Ιδίως όταν εξετάζεται χειρουργική αντιμετώπιση, χρειάζεται να υπάρχει σαφής εικόνα του προβλήματος.

ΓΟΠ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗ: ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ;

Η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση μπορεί να εμφανιστεί και όταν η γαστροοισοφαγική συμβολή βρίσκεται στη σωστή ανατομική θέση. Ο κατώτερος οισοφαγικός σφιγκτήρας μπορεί να μην λειτουργεί επαρκώς ή να εμφανίζει παροδικές χαλάσεις, επιτρέποντας την επιστροφή γαστρικού περιεχομένου προς τον οισοφάγο.
Επομένως, δεν είναι σωστό να θεωρείται η διαφραγματοκήλη απαραίτητη προϋπόθεση για τη ΓΟΠ. Είναι ένας σημαντικός παράγοντας που μπορεί να συμβάλλει στην παλινδρόμηση, όχι όμως η μοναδική αιτία της.
Στην πράξη, αυτός είναι και ο λόγος που δύο άνθρωποι με παρόμοια ανατομική εικόνα μπορεί να έχουν εντελώς διαφορετική κλινική εικόνα. Ο ένας μπορεί να έχει ελάχιστα ή καθόλου συμπτώματα, ενώ ο άλλος να παρουσιάζει επίμονη καούρα, αναγωγές ή άλλες εκδηλώσεις που χρειάζονται διερεύνηση.


ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗ ΚΑΙ ΓΟΠ: ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ;

Η διάγνωση δεν πρέπει να στηρίζεται σε μία μόνο πληροφορία. Η γαστροσκόπηση μπορεί να αναδείξει διαφραγματοκήλη και πιθανές βλάβες του οισοφάγου, όμως η διερεύνηση της ΓΟΠ μπορεί, ανάλογα με την περίπτωση, να χρειαστεί πιο εξειδικευμένο έλεγχο.
Όταν τα συμπτώματα και τα ευρήματα δεν συμφωνούν μεταξύ τους, η pHμετρία μπορεί να βοηθήσει να διαπιστωθεί αν υπάρχει παθολογική έκθεση του οισοφάγου σε γαστρικό περιεχόμενο. Η μανόμετρα μπορεί επίσης να προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για τη λειτουργία και την κινητικότητα του οισοφάγου, ιδιαίτερα όταν εξετάζεται χειρουργική θεραπεία.
Το ζητούμενο είναι να απαντηθούν δύο διαφορετικά ερωτήματα: ποια είναι η ανατομία και ποια είναι η λειτουργία. Μόνο τότε μπορεί να επιλεγεί η κατάλληλη θεραπευτική στρατηγική με μεγαλύτερη ακρίβεια.

ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΟΚΗΛΗ ΚΑΙ ΓΟΠ: ΠΟΤΕ ΕΧΕΙ ΘΕΣΗ Η ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ;

Η χειρουργική αντιμετώπιση δεν αποφασίζεται απλώς επειδή υπάρχει διαφραγματοκήλη. Όταν υπάρχει έντονη ή επίμονη ΓΟΠ που έχει τεκμηριωθεί και δεν ελέγχεται ικανοποιητικά με συντηρητική θεραπεία, ή όταν συνυπάρχουν συγκεκριμένα ανατομικά και λειτουργικά προβλήματα, εξετάζεται η χειρουργική λύση.
Σε ασθενείς που οδηγούνται σε χειρουργική αποκατάσταση διαφραγματοκήλης, η αντιμετώπιση μπορεί να συνδυαστεί με αντιπαλινδρομική επέμβαση, ανάλογα με τα ευρήματα και τα χαρακτηριστικά του κάθε περιστατικού. Οι σύγχρονες οδηγίες τονίζουν ότι η επιλογή πρέπει να εξατομικεύεται και να βασίζεται στη συνολική κλινική εικόνα και όχι σε ένα μεμονωμένο εύρημα.
Με απλά λόγια, διαφραγματοκήλη και γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση είναι δύο διαφορετικά προβλήματα που συχνά συναντώνται μαζί. Η σωστή αντιμετώπιση ξεκινά από το να μην τα θεωρούμε ένα και το αυτό. Πρώτα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι ακριβώς συμβαίνει ανατομικά και λειτουργικά και στη συνέχεια να επιλέξουμε τη θεραπεία που αντιστοιχεί πραγματικά στο πρόβλημα του συγκεκριμένου ασθενούς.

GABI: Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗ ΒΑΡΙΑΤΡΙΚΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ

Το GABI είναι μια σύγχρονη χειρουργική προσέγγιση στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας , που βασίζεται στη συνδυασμένη δράση του γαστρικού περιορισμού και της ελεγχόμενης δυσαπορρόφησης. Η λογική της τεχνικής διαφοροποιείται ουσιαστικά από το κλασικό γαστρικό bypass, καθώς στόχος είναι να επιτευχθεί σημαντική απώλεια βάρους χωρίς να αποκλείεται πλήρως η φυσιολογική γαστρεντερική οδός.


GABI ΚΑΙ ΓΑΣΤΡΙΚΟ ΜΑΝΙΚΙ: ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΤΕΧΝΙΚΗ

Το GABI προϋποθέτει την ύπαρξη γαστρικού μανικιού  ή πραγματοποιείται ταυτόχρονα με αυτό. Το γαστρικό μανίκι μειώνει σημαντικά τη χωρητικότητα του στομάχου και αποτελεί το περιοριστικό σκέλος της επέμβασης. Με αυτόν τον τρόπο μειώνεται η ποσότητα τροφής που μπορεί να καταναλωθεί σε ένα γεύμα.
Στη συνέχεια δημιουργείται αναστόμωση μεταξύ του στομάχου και του λεπτού εντέρου, με διαμόρφωση της εντερικής διαδρομής με τρόπο που θυμίζει τη λογική του Roux-en-Y. Έτσι, η τροφή δεν ακολουθεί αποκλειστικά την αρχική διαδρομή του πεπτικού σωλήνα, αλλά διοχετεύεται και σε διαφορετικό τμήμα του εντέρου.
Το σημαντικό στοιχείο είναι ότι ο πυλωρός και η συνέχεια προς το δωδεκαδάκτυλο δεν καταργούνται. Αυτό διαφοροποιεί ουσιαστικά την τεχνική από επεμβάσεις στις οποίες η φυσιολογική γαστρική έξοδος παρακάμπτεται πλήρως. Η ακριβής ανατομική διαμόρφωση, βέβαια, αποτελεί κρίσιμο μέρος του χειρουργικού σχεδιασμού.

GABI ΚΑΙ SASI: ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ

Το SASI αποτελεί εξέλιξη των τεχνικών που συνδυάζουν το γαστρικό μανίκι με γαστροειλεϊκή αναστόμωση. Τα διαθέσιμα δεδομένα δείχνουν σημαντική απώλεια βάρους και μεταβολικά οφέλη, όμως εξακολουθούν να υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με τη μακροχρόνια ασφάλεια, τις διατροφικές ελλείψεις και την τυποποίηση της τεχνικής.
Στο GABI, η διαφορετική διαμόρφωση της εντερικής οδού επιδιώκει μια πιο ελεγχόμενη σχέση ανάμεσα στην απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών και στην απώλεια ενέργειας από την τροφή. Με απλά λόγια, ένα τμήμα του εντέρου διατηρεί σημαντικό ρόλο στην απορρόφηση βιταμινών και θρεπτικών στοιχείων, ενώ ένα άλλο συμμετέχει περισσότερο στη μειωμένη απορρόφηση, ιδιαίτερα των λιπών.
Αυτός είναι και ο βασικός χειρουργικός στόχος: να επιτευχθεί αποτελεσματική απώλεια βάρους χωρίς υπερβολική δυσαπορρόφηση. Δεν πρέπει, ωστόσο, να θεωρείται δεδομένο ότι μια τέτοια τεχνική εξαλείφει τον κίνδυνο διατροφικών ελλείψεων. Η μακροχρόνια παρακολούθηση και ο εργαστηριακός έλεγχος παραμένουν απαραίτητα μετά από κάθε βαριατρική επέμβαση.

GABI ΩΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΓΑΣΤΡΙΚΟ BYPASS

Η φιλοσοφία του GABI βρίσκεται κοντά στη λογική ενός σύγχρονου γαστρικού bypass: περιορισμός της πρόσληψης τροφής σε συνδυασμό με τροποποίηση της εντερικής απορρόφησης. Ωστόσο, δεν πρόκειται απλώς για μια παραλλαγή του κλασικού Roux-en-Y gastric bypass. Η διατήρηση της φυσιολογικής γαστρικής εξόδου αποτελεί βασικό στοιχείο της συγκεκριμένης προσέγγισης.
Ένα ακόμη θεωρητικό πλεονέκτημα της συγκεκριμένης ανατομικής λογικής είναι η προσπάθεια περιορισμού της έντονης δυσαπορρόφησης. Σε επεμβάσεις με ισχυρό δυσαπορροφητικό σκέλος, η μειωμένη απορρόφηση μπορεί να συνοδεύεται από αυξημένες διατροφικές απαιτήσεις και γαστρεντερικές ενοχλήσεις. Η επιλογή της εντερικής διαδρομής και του μήκους των εντερικών σκελών είναι επομένως καθοριστική.
Για τον ασθενή όμως το ζητούμενο δεν είναι απλώς να χάσει βάρος. Είναι να χάσει βάρος με τρόπο αποτελεσματικό, ασφαλή και όσο γίνεται πιο διαχειρίσιμο σε βάθος χρόνου. Γι’ αυτό και η επιλογή μεταξύ γαστρικού μανικιού, SASI, GABI ή άλλου τύπου bypass πρέπει να εξατομικεύεται σύμφωνα με τον ΔΜΣ  , τις μεταβολικές συννοσηρότητες, το ιστορικό προηγούμενων επεμβάσεων και το συνολικό προφίλ βέβαια του κάθε ασθενούς.
Το σημαντικό είναι να μην αντιμετωπίζουμε καμία επέμβαση ως μία λύση για όλους. Η σωστή ένδειξη, η ακριβής χειρουργική τεχνική και η μακροχρόνια παρακολούθηση είναι εξίσου σημαντικές με την ίδια την επέμβαση. Ακόμη και στις ήδη μελετημένες τεχνικές, όπως το SASI, τα νεότερα δεδομένα δείχνουν ότι η ανατομική διαμόρφωση επηρεάζει την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια.
Το GABI, επομένως, μπορεί να αποτελέσει μια ενδιαφέρουσα σύγχρονη προσέγγιση στη χειρουργική της παχυσαρκίας, ιδιαίτερα όταν αναζητείται ισορροπία ανάμεσα στην ισχυρή απώλεια βάρους και στον περιορισμό της υπερβολικής δυσαπορρόφησης.