Χειρουργική Παχυσαρκίας

Χειρουργική παχυσαρκίας ή αλλιώς βαριατρική είναι μια σοβαρή χειρουργική διαδικασία, η οποία στοχεύει στη δημιουργία μικρότερου πεπτικού συστήματος και βοηθά στην απώλεια σημαντικού βάρους. Απαιτεί ισόβια δέσμευση, αλλαγή αντίληψης, υιοθέτηση πιο υγιεινής διατροφής αλλά και τρόπου ζωής. Απευθύνεται στα άτομα με νοσογόνο παχυσαρκία, δηλαδή με Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) μεγαλύτερο από 40 ή 35 όταν συνυπάρχουν άλλα προβλήματα υγείας. Στα οφέλη συγκαταλέγονται η θεαματική βελτίωση της γενικής υγείας, η πρόληψη ή θεραπεία του διαβήτη, της δισλιπιδαιμίας, της υπέρτασης, παραγόντων που οδηγούν σε καρδιαγγειακά νοσήματα και πρόωρο θάνατο.

Αντενδείξεις αποτελούν τα σοβαρά προβλήματα υγείας που μπορεί να προκαλέσουν μετεγχειρητικές επιπλοκές, οι σοβαρές ψυχικές διαταραχές, η εξάρτηση από ουσίες και αλκοόλ, ηλικία μικρότερη των 18 ή μεγαλύτερη των 65, και η αδυναμία συνεργασίας με τον γιατρό και τήρησης των μετεγχειρητικών οδηγιών.

Οι χειρουργικές τεχνικές χωρίζονται σε δύο κατηγορίες : 

» Στις περιοριστικές, στόχος των οποίων είναι ο περιορισμός της ποσότητας τροφής που λαμβάνεται. Σ’ αυτές ανήκουν ο δακτύλιος, το μανίκι, η πτύχωση και το μπαλόνι, και 
» Στις μικτές, οι οποίες συνδυάζουν την περιοριστική τεχνική με τη δυσαπορρόφηση. Στην κατηγορία ανήκουν το γαστρικό bypass μικρής έλικας και η χολοπαγκρεατική παράκαμψη. 

Όλες οι τεχνικές εκτελούνται λαπαροσκοπικά ή ρομποτικά, προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος μετεγχειρητικών επιπλοκών. Το ανοιχτό χειρουργείο δεν αποτελεί επιλογή, καθώς, λόγω της περιορισμένης όρασης του χειρουργού, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα κακώσεων σε όργανα, διαπύησης τραύματος, εκσπλάχνωσης και κήλης. 

Ποια τεχνική είναι κατάλληλη για μένα;

Πριν από την επιλογή της κατάλληλης τεχνικής είναι σημαντική η κατανόηση των αλλαγών που γίνονται στο σώμα όταν παρουσιάζεται η παχυσαρκία. Πέρα από την εξωτερική εμφάνιση, προκαλούνται δομικές αλλαγές στα εσωτερικά όργανα: αύξηση του στομάχου και του θόλου και των κυττάρων που παράγουν την γκρελίνη, αύξηση του μήκους και της απορροφητικότητας του λεπτού εντέρου.

Αυτές οι βασικές αλλαγές επιδρούν στον εγκέφαλο, στο κέντρο της πείνας, οπότε οι άνθρωποι πεινάνε περισσότερο και γίνονται βουλιμικοί. Για να λυθεί ο φαύλος κύκλος σε πρώτη φάση πρέπει να προσπαθήσουμε να μικρύνουμε το στομάχι. Για να το πετύχουμε, χρησιμοποιούμε περιοριστικές τεχνικές, όπως είναι ο γαστρικός δακτύλιος και το γαστρικό μανίκι. 

Η επιλογή της τεχνικής συναποφασίζεται με τον χειρουργό παχυσαρκίας και εξαρτάται από πλήθος παραγόντων που σχετίζονται με τον τρόπο ζωής και τον χαρακτήρα του ασθενή. Για παράδειγμα, αν ο τόπος διαμονής του ασθενή είναι μακριά από τον τόπο που εκτελείται η επέμβαση, ή αν ο ασθενής δεν μπορεί να ακολουθήσει τις οδηγίες του θεράποντος ιατρού επιλέγεται το γαστρικό μανίκι, το οποίο θεωρείται και μέθοδος επιλογής σε διαβητικούς ασθενής.

Αν ο ασθενής έχει την διάθεση να προσπαθήσει και χρειάζεται μόνο μια μικρή βοήθεια για να χάσει τα επιπλέον κιλά του, ή εάν φοβάται τις επεμβάσεις ο δακτύλιος είναι η λύση επιλογής. Στην περίπτωση που έχει τοποθετηθεί δακτύλιος και η έκβαση της επέμβασης δεν είναι η αναμενόμενη, είτε λόγω βουλιμίας, είτε διάτασης του οισοφάγου είτε επειδή γλίστρησε ο δακτύλιος, η μετατροπή σε γαστρικό μανίκι αποτελεί την ιδανική λύση. Αν η αρχική επέμβαση είναι γαστρικό μανίκι και παρουσιαστεί υποτροπή σε μερικά χρόνια, πρέπει να μελετήσουμε αν το μανίκι είναι φαρδύ ή αν έχει υποστεί διάταση, οπότε εφαρμόζεται η πτύχωση, μια απλή, γρήγορη και ασφαλής επέμβαση.

Αν πάλι το μέγεθος είναι τυπικό και ο ασθενής παρουσιάζει υποτροπή θα πρέπει να συμπληρώνεται η χολοπαγκρεατική παράκαμψη, μια τεχνική που έχει μεγάλα ποσοστά επιτυχίας. Σε κάθε περίπτωση, οι λιγότερο επεμβατικές τεχνικές, αυτές που δεν αλλάζουν την φυσιολογία του ασθενή και που περιορίζουν τον χρόνο ανάρρωσης και επιστροφής στις καθημερινές δραστηριότητες αποτελούν την αρχική επιλογή. Εάν αυτές αποτύχουν, εφαρμόζονται οι μικτές τεχνικές, οι οποίες είναι εξαιρετικά αποτελεσματικές.